บทที่ 8 ท่านอาจารย์

ทุกคนตกตะลึง พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ฉีเติ่งเสียนที่นับถอยหลัง

“ไอ้เด็กนี่ ทำไมช่างกล้ามาสาปแช่งนายกรัฐมนตรีแบบนี้? สงสัยคงอยากจะรนหาที่ตาย!”

“แม้ว่าคุณหวังจะปกป้อง แต่เกลับสร้างปัญหาร้ายแรง หากท่านนายกโกรธจริงๆ คุณหวังก็ไม่สามารถหยุดได้หรอกนะ!”

“ดูคุณซุนสิ หน้าเขาหมองไปเลย เด็กคนนี้คงทำให้ขุ่นเคืองจริงๆ”

เมื่อฉีเติ่งเสียนโพล่งเลขสุดท้าย ใบหน้าของหวงเหวินหลั่งก็มืดลงทันที และเขาก็ยกมือออกมากุมที่หน้าอกของเขา

หลังจากนั้นครู่หนึ่งหวงเหวินหลั่งก็คำรามและเอนหลัง เกือบจะเป็นล้มลงจากเก้าอี้

“ช่วยฉันด้วย...” หวงเหวินหลั่งยื่นมือออกอย่างยากลำบากและพูดประโยคสุดท้ายให้ฉีเติ่งเสียน

เมื่อซุนชิงซวนเห็นฉากนี้ เขาตกใจจนขนบนร่างกายตั้งชัน เขารีบปฐมพยาบาล หวงเหวินหลั่งโดยฝังเข็มเงินหลายเล่ม แต่ไม่เป็นผล

หลังจากนั้นไม่นาน ศีรษะของซุนชิงซวนก็ปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็นที่ผุดออกมา ยานี่...

ถ้าท่านนายกหวงกินแล้วตายจริงๆ ตัวเขาเองคงไม่อาจรอดพ้นจากความผิดตรงหน้านี้ได้!

“เหอชวนอูอายุร้อยปีเป็นยาชูกำลังที่ดี แต่มีมีฤทธิ์เป็นหยิน ยาที่คุณเตรียมไว้นั้นดีมากๆหากเป็นการปรับสมดุลหยินและหยาง... แต่สิ่งที่เขาเป็นไม่ใช่โรค มันจะแปลกมาก หากเขาดื่มยาชูกำลังที่ทรงพลังขนาดนั้นและจะไม่ตาย” ฉีเติ่งเสียนอธิบายเบาๆ

ดวงตาของทุกคนเปลี่ยนไปเมื่อมองไปที่ฉีเติ่งเสียนพวกเขาไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีสายตาเช่นนี้และมีทักษะที่เหนือกว่าซุนชิงซวน!

ซุนชิงซวนแกล้งกระแอมก่อนจะพูดว่า “นายท่าน โปรดทำให้ความกระจ่างแก่ผมหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ล่ะ” ชี่ติงเซียนพูดอย่างใจเย็น

เขาเพิ่งบอกว่าการดื่มยาก็เหมือนกับการเดิมพันความตาย หวงเหวินหลั่งเองก็กำลังเดิมพันกับความตาย แล้วทำไมเขาถึงต้องช่วย?

ซุนชิงซวนพูดอย่างเร่งรีบ: “นายท่าน เมื่อกี้ผมจองหองเกินไป ดังนั้นผมจึงพูดอะไรที่น่าเกลียดแบบนั้นออกไป ...”

“เนื่องจากท่านสุภาพบุรุษมีความสามารถขนาดนี้ โปรดขอให้ทานสุภาพบุรุษช่วยท่านหวง นายซุนผู้ต่ำต้อยคนนี้จะขอขอบพระคุณอย่างสูง”

“นายกหวงทำงานอย่างหนักตลอดหลายปีที่ผ่านมาและมีส่วนช่วยอย่างมากต่อการพัฒนาของจงไห่ เขาเป็นเสาหลักของครอบครัว ช่วยให้โอกาสฉันหน่อยได้ไหม?”

เมื่อเห็นว่าฉีเติ่งเสียนเฉยเมย ทุกคนก็ขอให้ฉีเติ่งเสียนดำเนินการในเวลานี้

หวังว่านจินยิ้มและพูดว่า: “รองหัวหน้าใหญ่ พวกเขามีตาหามีแววไม่ ความรู้ของคุณไม่ใช่หาได้ทั่วไป โปรดช่วยเหลือเขาด้วยเถอะครับ! มีหลายโครงการที่นี่ที่ผม ต้องใช้นโยบายสนับสนุนของนายกหวง...”

ฉีเติ่งเสียนเดินไปหาหวงเหวินหลั่งและเตะเขาเข้าที่หน้าอก

“ปั๊ก!”

หวงเหวินหลั่งบินลอยไปและชนกำแพง เลือดเต็มปากพุ่งออกมาจากปากของเขา พร้อมกับซุปยาที่เขาเพิ่งดื่มไป

“กล้ามากเกินไปแล้ว ไม่ช่วยเหลือนายกหวงแล้วยังจะกล้าเตะท่านอีก?” บอดี้การ์ดของหวงเหวินหลั่งโกรธจัดและเตรียมพร้อมที่จะจัดการ

“หยุด!” หวงเหวินหลั่งเอาพลังออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ และตะโกนด้วยความโกรธ ทำให้ทุกคนหยุด

ดวงตาของซุนชิงซวนแทบจะถลนออกมา หวงเหวินหลั่งที่ดูซีดเซียวหลังจากอาเจียนเป็นเลือด แต่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มีแรง เห็นได้ชัดว่าดีขึ้นมาก

หวงเหวินหลั่งไอออกมาก่อนจะพูดว่า “ท่านนี้กำลังช่วยฉันต่างหาก ไม่ได้ทุบตีฉัน!”

ซุนชิงซวนรีบเดินไปที่เลือดสีดำ หยิบใส่กระดาษขึ้นมา จรดไว้ที่จมูกแล้วดมกลิ่น แล้วพูดด้วยความตกใจ: “มีพิษ!”

“ตามคำราชาแห่งการแพทย์ หากได้กลิ่นนี้...และใช่ มันเป็นพิษ แต่ไม่ใช่ยาพิษธรรมดา” ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองที่ซุนชิงซวนและพูดด้วยความประหลาดใจ