บทที่ 510 ไข่ไก่

ฉีเติ่งเสียนถูกเซี่ยงตงฉิงเรียกตัวออกไป หยางกวนกวนจึงไม่มีทางเลือกนอกอจากยอมปล่อยนกพิราบบินจากไป

มันทำให้หยางกวนกวนรู้สึกไม่มีความสุข อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ พวกเขาตกลงที่จะทานอาหารเย็นด้วยกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะเลือกสถานที่ได้ พวกเขาก็ต้องยอมแพ้ปล่อยนกพิราบไปบ้านของเซี่ยงตงฉิง เพื่อร่วมรับประทานอาหารและคุยงาน?

เซี่ยงตงฉิงต้องการคุยกับ ฉีเติ่งเสียนในเรื่องที่จริงจัง ไม่อย่างนั้นฉีเติ่งเสียนคงขี้เกียจเกินกว่าจะไป

เพราะการได้ทานอาหารเย็นกับเลขาหยางเป็นเรื่องสนุกและโรแมนติกมากกว่า

“ฉันเข้าซื้อกั่วเชี่ยวกรุ๊ปสำเร็จแล้ว หลังจากที่นายไปที่เมืองโมตูแล้ว นายจะต้องเป็นคนรับผิดชอบกั่วเชี่ยวกรุ๊ป” เมื่อเซี่ยงตงฉิงเห็นฉีเติ่งเสียนเธอก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจทันที

“เซี่ยงตงฉิงเราไม่ได้เจอกันมาสักพัก เจอหน้ากันทั้งทีคุณไม่คิดจะทักทาย เจอหน้าก็เริ่มคุยเรื่องงานเลย มันไม่สุภาพเกินไปหน่อยเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความโกรธ

เซี่ยงตงฉิงมอง ฉีเติ่งเสียนขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น ความเสียหายจะคงอยู่เป็นพันปี เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องทักทาย”

ฉีเติ่งเสียนกระตุกมุมปากของเขาแล้วเยาะเย้ย: “ระดับคำสาปแช่งของคุณนี่ยกระดับดีขึ้นเรื่อย ๆ สงสัยว่าก้นของคุณคงคันอีกแล้ว คงอยากถูกฉันตีแน่ๆเลย?”

ดวงตาของเซี่ยงตงฉิงเย็นชาเธอพูดว่า “ถ้านายกล้าพูดเรื่องนี้อีก คราวหลังฉันจะวางยาพิษในไวน์ ฉันจะรอดูว่าอวัยวะภายในของนายจะย่อยมันได้ไหม!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะ จากนั้นเดินตรงเข้าไปในห้องเพื่อทักทายอาฟู่ที่กำลังยุ่งอยู่

อาฟู่มีความสุขมากที่เห็นเขามา ถามเซี่ยงตงฉิงว่าต้องการนำไวน์ขวดไหนมาให้เขาดี

“แค่หยิบราคาที่ถูกที่สุดมาก็พอ อย่าแตะต้องขวดที่พ่อเก็บไว้!” เซี่ยงตงฉิงพูดด้วยสายตาดุร้าย

ครั้งที่แล้วฉีเติ่งเสียนดื่มไวน์ไปหลายขวด ในตอนที่เธอเมา เธอยังไม่ได้ชำระความเรื่องนี้เลย

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า “การเข้าซื้อกิจการกั่วเชี่ยวกรุ๊ปในนามของ เซี่ยงกรุ๊ปและเงินทุนส่วนใหญ่ของเซี่ยงกรุ๊ป ได้ถูกโอนไปยังบริษัทต่างๆ ในสหรัฐอเมริกาแล้ว”

“ด้วยความช่วยเหลือของกูซินสกี้และวิโนกรานอฟเรื่องนี้ได้รับการจัดการค่อนข้างรวดเร็วและไม่มีร่องรอยให้ติดตาม”

“ตราบใดที่เราไม่บอกตัวตน ก็จะไม่มีใครคิดว่าบริษัทอเมริกันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรา”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ฉันแค่คิดว่าจำเป็นจริงๆหรือ ที่จะต้องให้ทำแบบนี้? ยิ่งไปกว่านั้นการโอนสินทรัพย์ยังมีความเสี่ยงสูง”

“หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยจริงๆ ผู้คนจะชี้นิ้วมาที่ฉันและเรียกฉันว่าตงฉิงคนทรยศหรือเปล่า? หรืออีกนัยหนึ่ง อาจจะสงสัยว่าฉันมีเจตนาไม่ดีแอบแฝง”

เซี่ยงตงฉิงขมวดคิ้ว เธอฟังแผนของฉีเติ่งเสียนเข้าซื้อบริษัทในสหรัฐอเมริกาและโอนทรัพย์สินส่วนใหญ่ที่นั่น

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “คุณไม่เข้าใจศัตรูที่เราจะต้องเผชิญในอนาคต ดังนั้นคุณจึงมองโลกในแง่ดี คนเหล่านั้นต้องใช้กลอุบายทุกอย่างจนถึงที่สุดแน่นอน!”

เซี่ยงตงฉิงเขย่าแก้วไวน์สองครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะน่ากลัวขนาดนั้น กลุ่มผลประโยชน์ที่นำโดยตระกูลจ้าวนั้นเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัวมากจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เธอนึกไม่ออกว่าคนเหล่านั้นจะใช้วิธีการใดในการรื้อทำลายเซี่ยงกรุ๊ป

“ในประเทศหัวกั๋ว บางครั้งกฎเกณฑ์บางอย่างไม่ได้เป็นผู้ตัดสิน แต่เป็นคนบางคนเท่านั้นที่ตัดสิน”

“สิ่งที่พวกเขาพูดก็คือสิ่งที่เป็นอยู่ แม้ว่ามันจะผิด แต่ก็จะมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านล่างเพื่อสนับสนุนมันอยู่ดี”

“ดังนั้น อย่าใช้ความคิดเชิงธุรกิจมาคาดเดาว่าพวกเขาจะกำหนดเป้าหมายเราแบบไหน เพราะเมื่อถึงเวลานั้น วิธีการที่พวกเขาใช้จะมีแต่ความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น!”

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่เซี่ยงตงฉิงและพูดอย่างจริงจัง

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “การหันเหความสนใจไปที่สหรัฐอเมริกาเพื่อสร้างปัญหา ได้ทำให้การทำธุรกิจของเซี่ยงกรุ๊ปล่าช้าออกไปอย่างมาก ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อนายแต่สำหรับอนาคตของบริษัท ฉันจำเป็นต้องถามคำถามนี้”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ถ้าคุณแยกทางกับผมตอนนี้ คุณก็ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น คุณใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียวเลยก็ได้”

เซี่ยงตงฉิงยิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนว่านายเต็มใจที่จะเป็นลางั้นเหรอ?”