บทที่ 644 สละตำแหน่ง

ฉีเติ่งเสียนกำลังพิจารณาที่จะควบคุมหลงเหมินเมืองโมตู ดังนั้นเขาจึงตกลงกับทั้งสอง อย่างน้อยที่สุดก็สามารถนำกองกำลังที่เหลือของเหวินหย่งฟู่ กลับคืนมาได้โดยไม่มีอันตรายใด ๆ

อูฐตัวผอมรูปร่างใหญ่กว่าม้า เหวินหย่งฟู่ ยังคงเป็นผู้ถือหางเสือเรือคนก่อน พลังที่เหลืออยู่ก็ยังคงมีเหลือล้น ไม่อย่างนั้นนั้นซ่งจือเหมยกับเจียงซานไห่คงจะไม่ต่อสู้อย่างดุเดือดขนาดนี้

หยางกวนกวนเอียงศีรษะมองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “คุณไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้สวยเลยเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “บ้าเราะ ถ้าฉันไม่ติดว่าเธอมีรกรากอยู่เมืองโมตู ฉันคงไม่สนใจพวกเขา”

หยางกวนกวนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “ดี ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของคุณ!”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “ในเมืองโมตู ฉันจะให้ความสำคัญกับสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเธอก่อนเสมอ เธอมั่นใจได้!”

หยางกวนกวนตกตะลึงเมื่อได้ยิน จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเบ่งบานมีส่วนโค้งแสนหวานก่อนจะพูดว่า: “เป็นคำพูดที่น่าฟัง แบบนี้พูด เยอะหน่อยก็ได้”

“ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันก็ไม่อยากจะพูด!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความฉลาดทางอารมณ์ต่ำ

“.......” หยางกวนกวนโกรธมากจนพูดไม่ออก ถ้าเธอพูดอีกสองสามคำ ความน่าเชื่อถือของเธอจะไม่ดีขึ้นบ้างเลยเหรอ?

แต่เธอขี้เกียจเกินไปที่จะตื่นสติชายแข็งแกร่งที่มีความฉลาดทางอารมณ์ต่ำคนนี้ คงจะดีถ้าผู้ชายประเภทนี้จะบวชไปตลอดชีวิต!

หยางกวนกวนดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ที่มักจะบ่นเกี่ยวกับความฉลาดทางอารมณ์ที่ต่ำของเธอ...

ในวันรุ่งขึ้นฉีเติ่งเสียนยังคงตื่นแต่เช้า แม้ว่าภายนอกเขาจะดูผ่อนคลาย แต่จริงๆ แล้ว ในช่วงเวลานี้กำลังผ่อนคลายด้านนอก ควบแน่นกำลังภายใน ฝึกซ้อมแบบนี้อย่างจริงจังทุกวัน

สมรรถภาพทางกายและสภาพจิตใจของเขายังถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หลังจากฝึกซ้อมไทเก็กและให้คำแนะนำ การออกกำลังกายตอนเช้าของวันนี้จึงสิ้นสุดลง

“ไปที่บริษัทกันเถอะ วันนี้เราต้องจุดไฟให้กับพนักงานใหม่ที่รับเข้ามา!” ฉีเติ่งเสียนแต่งตัวแล้วพูดอย่างใจเย็น

“คุณแน่ใจหรือว่าชุยเจิ้งสิงจะมาขอโทษ ถ้าเขาไม่มา คุณจะต้องขายขี้หน้าเอาจริงๆ” หยางกวนกวนกล่าวอย่างจริงจัง

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยิน เขาก็หัวเราะออกมา เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “เขาจะไม่มาหรอก แต่นายทุนซ่างซุนจะเป็นคนบังคับให้เขามา”

หยางกวนกวนไม่ได้ตั้งคำถามอีกต่อไป แต่ก็ตามฉีเติ่งเสียนไปยังกั่วเชี่ยวกรุ๊ป

“คุณฉี คุณไม่ได้บอกว่าคุณต้องการแก้ไขปัญหาความร่วมมือระหว่างนายทุนซ่างซิงกับเราเหรอ? เป็นไง แก้ไขได้แล้วเหรอ?” หลังจากเห็นฉีเติ่งเสียนแล้ว หวังไคอวี่ก็หัวเราะด้วยรอยยิ้ม

“แก้ไขแล้ว” ฉีเติ่งเสียนเหลือบมอง หวังไคอวี่อย่างเย็นชา

หวังไคอวี่หัวเราะอย่างเหยียดหยาม ผู้บริหารคนอื่น ๆ ก็เริ่มส่ายหัว

เมื่อวานฉีเติ่งเสียนแจ้ง ว่าเขากำลังจะแก้ปัญหานี้ แต่พวกเขาไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ จากนายทุนซ่างซุนพวกเขาจึงคิดว่าฉีเติ่งเสียนอาจจะพูดเกินจริง

วันนี้อยากรู้ว่าเขาจะลงจากแท่นได้ยังไง!

หวังไคอวี่ตัดสินใจที่จะทำงานร่วมกับฉีเติ่งเสียนต่อ และเขาจะคว้าโอกาสนี้ทำให้อับอาย ทำลายศักดิ์ศรี ให้เขาหลบเลี่ยงไปตลอดชีวิต

ผู้บริหารที่เหลือก็อยู่ในตำแหน่งจะไม่โต้ตอบ ใครก็ตามที่สามารถทำให้ บริษัท มั่นคงและสร้างรายได้จะอยู่ข้างคนนั้นตามกฎการเอาตัวรอด

หวังไคอวี่กางมือแล้วพูดว่า: “แก้ไขแล้ว แล้วคนจากนายทุนซ่างซิงล่ะ? คำแถลงอย่างเป็นทางการอยู่ที่ไหน? คุณฉี สิ่งที่กั่วเชี่ยวกรุ๊ปของเราต้องการคือหัวหน้าที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ไม่ใช่หัวหน้าที่รู้แค่วิธีใช้ ปืนเท่านั้น!”

คำพูดของเขาทำให้พนักงานหัวเราะออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นประธานใหญ่โดนรองประธานหักหน้า

ฟู่หมิงซิงกระแอมเสียงต่ำ เขารู้สึกว่าหวังไคอวี่เหิมเกริมเกินไป แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะขายหน้า ไม่มีหน้าอยู่บนแท่นได้ แต่เขาอาจไม่สามารถมีชีวิตที่ดีในวันข้างหน้าได้

มันไม่มีอะไรดี เพราะงั้นไม่ควรทำให้ท่านประธานดูเป็นที่อับอายมากเกินไป

สถานการณ์ปัจจุบันของกั่วเชี่ยวกรุ๊ป ก็เหมือนกับราชวงศ์ในสมัยโบราณจักรพรรดิต้องการยึดอำนาจ แต่พวกขุนนางไม่เต็มใจ ต้องการรวมพลังเพื่อลบล้างจักรพรรดิเท่านั้น ส่วนจักรพรรดิถึงแม้ไม่มีอำนาจแต่ก็ยอมรับเมื่อเห็นว่าบ้านเมืองสงบสุข ราษฎรปลอดภัย และทรงสามารถจารึกพระนามของพระองค์ไว้ในประวัติศาสตร์ได้