บทที่ 645 ชนะคือราชา แพ้คือโจร

คำพูดของฉีเติ่งเสียนค่อนข้างไม่เหมาะสมในสถานการณ์เช่นนี้

แต่เขาเป็นคนแบบนี้และไม่ใช่เรื่องที่แปลกที่คนนับไม่ถ้วนจะเรียกเขาว่า “คนวุ่นวาย”

คำพูดของเขากระตุ้นความโกรธของผู้คน ทุกคนก็โกรธจัด ใคร ๆ งุนงงเขาเป็นเจ้านายแบบนี้ได้อย่างไร?

หวังไคอวี่ตกใจ และเขาไม่คิดว่าฉีเติ่งเสียนจะต้องการทำอะไรบางอย่างเพื่อรักษาหน้าเอาไว้ นี่มันเข้าข่ายอวนหักปลาตาย...

“อยากให้พวกเราเป็นพวกอวนหักปลาตายงั้นเหรอ?!” หวังไคอวี่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม ใบหน้าของเขาดูบิดเบี้ยว

“อวนหักปลาตายงั้นเหรอ? นายไม่ควรใช้คำนี้” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและหัวเราะ

หวังไคอวี่กับสถานะของเขาไม่เท่ากันเลย จะมาใช้ อวนหักเปลาตายช่างไม่เหมาะสมจริงๆ!

ฟู่หมิงซิงไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้ก่อนจะพูดว่า: “คุณฉี คิดให้รอบคอบก่อนลงมือ...สรุปสั้นๆ มันกระทบกับพนักงานนับไม่ถ้วน”

ฉีเติ่งเสียนพูดแบบสบายๆ: “ฉันแค่พูดเฉยๆ ว่าไม่มีใครอยากจะมีปัญหาเรื่องเงิน แต่คุณหวังดันอยากมีปัญหากับฉัน”

ในขณะที่พูด มีร่างหนึ่งเดินโซเซเข้ามาในอาคารสำนักงานของกั่วเชี่ยวกรุ๊ป เมื่อมองใกล้ ๆ ก็คือชุยเจิ้งสิง!

ในตอนนี้ชุยเจิ้งสิงไม่หยิ่งจองหองเหมือนเคยอีกต่อไปแล้ว?

ศีรษะของเขาพันด้วยผ้ากอซ เขาดูเหมือนมัมมี่ที่เพิ่งคลานออกมาจากปิรามิด

“คือชุยเจิ้งสิงเขาถูกทำร้ายอย่างรุนแรง... การโจมตีของคุณฉีนั้นค่อนข้างโหดเหี้ยมทารุณ!”

“การเอาชนะคนแบบนี้มันสนุก ยิ่งความร่วมมือยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย บริษัทของเราจ่ายค่าเสียหายอย่างมหาศาลไว้ได้เลย...”

“จะทำอย่างไร ถ้ามีเจ้านายที่หุนหันพลันแล่นและฉุนเฉียวจน จะทำยังไง?”

หลังจากเห็นชุยเจิ้งสิงพนักงานทุกคนก็รู้สึกหดหู่

หวังไคอวี่รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประจบชุยเจิ้งสิงและพูดว่า “คุณชุย โปรดใจเย็น ๆ สิ่งที่เขาทำไม่ได้เป็นตัวแทนของกั่วเชี่ยวกรุ๊ปของเราทั้งหมด....”

ชุยเจิ้งสิงผลักหวังไคอวี่ออกไป ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าจินเฉินซีและหยางกวนกวนเสียงจนเสียงดังโครมคราม

ฉากนี้ทำให้การแสดงออกของทุกคนหยุดนิ่ง

ปากของหวังไคอวี่สั่นอย่างรุนแรง เขาไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ เพราะเขามุ่งมั่นและมีความทะเยอทะยาน ที่ต้องการใช้โอกาสนี้เป็นประโยชน์ในการทำลายฉีเติ่งเสียน

แต่ในขณะนี้ชุยเจิ้งสิงปรากฏตัวขึ้นและคุกเข่าลง จนเขาเองถึงกับพูดไม่ออก

“คุณจิน คุณหยาง มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันเป็นสัตว์ร้าย ฉันไม่ควรพูดจาเรื่องไร้สาระ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!” ชุยเจิ้งสิงพูดอย่างโกรธ ๆ แล้วประสานมือไว้ข้างหน้าเขาแขนนาบไปกับพื้น แล้วกระแทกหัวลงอย่างแรง

จินเฉินซีตกตะลึง เธอไม่คิดจริงๆ ว่าชุยเจิ้งสิงจะมาที่ บริษัท เพื่อขอโทษหลังจากถูกฉีเติ่งเสียนทำร้าย เขาคุกเข่าลงแทบจะหมอบคลานด้วยซ้ำ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นอกเหนือความคิดของเธอ

แต่หยางกวนกวนดูคุ้นเคยกับมัน สิ่งที่ฉีเติ่งเสียนทำกับชุยเจิ้งสิงมันเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นเหรอ?

“ทำไม? ไม่อยากเล่นเป็นพี่น้องกันแล้วเหรอ? คุณไม่ได้อ้างว่าเป็นแขกผู้ทรงเกียติของประเทศเราหรือไง?” หยางกวนกวนถามพร้อมกับเยาะเย้ย

“ฉันไม่กล้าแล้ว มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันมันโง่เอง!” ชุยเจิ้งสิงพูดเสียงดัง น้ำเสียงของเขาสั่นเทา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาไม่เต็มใจที่จะทำ แต่เขาต้องเชื่อฟังคำสั่งของซุนอิ่งซู

ฉีเติ่งเสียนกับชุนอิ่งซูประชันหน้ากัน ชุนอิ่งซูกลับไม่กล้าเดิมพันกับเขาจริงๆ นอกจากนี้ความสัมพันธ์ในปัจจุบันของชุนอิ่งซูกับตระกูลชุยนั้นตึงเครียดมาก จนไม่เหมาะสมแน่ที่จะสร้างปัญหาเพิ่ม

หยางกวนกวนตะคอกอย่างเย็นชาและขี้เกียจเกินกว่าจะคุยกับคนอย่างชุยเจิ้งสิงอีกต่อไป

ชุยเจิ้งสิงหันไปหาฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า: “คุณฉี ฉันขออภัยอย่างสุดซึ้ง คุณปล่อยฉันไปได้ไหม? ความร่วมมือระหว่าง บริษัทของคุณกับนายทุนซ่างซิงกำลังดำเนินไปตามปกติ ฉันจะไม่เข้าไปแทรกแซงอีก ทุกอย่างจะได้รับการจัดการ โดยป้าของฉันที่จะเป็นคนผู้นำ.....”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า “ตกลง ออกไปได้แล้ว”

ชุยเจิ้งสิงลุกขึ้น หันหลังกลับแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ สะดุดล้มในระหว่างทาง ทำให้คนที่เห็นรู้สึกสังเวช