บทที่ 684 สมควรที่จะอ่อนแอ

จ้าวมั่นเอ๋อร์เป็นลูกสาวนอกสมรส เธอจึงใช้เหตุผลนี้เพื่อปราบปรามตระกูลเจิ้ง

เหตุผลที่ง่ายที่สุดคือเธอเป็นน้องสาวต่างมารดาของจ้าวหงซิ่วซึ่งถือเป็น “การบทลงโทษของสวรรค์” ของตระกูลจ้าว

ตระกูลจ้าวเป็นตระกูลที่มีความเจริญรุ่งเรืองและตระกูลขนาดใหญ่ แม้ว่าจ้าวหงซิ่วจะใช้นามสกุลจ้าวมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลจ้าว แต่อํานาจนั้นน้อยมาก

พ่อของจ้าวหงซิ่วเป็นเพียงคนที่ถูกปลดออกจากศูนย์กลางของตระกูลจ้าว

แต่เขาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวอย่างเธอขึ้นมา

จริงๆ แล้วเธอเกลียดที่จะทําเรื่องสกปรกเหล่านี้เพื่อตระกูล แต่บางครั้งเธอก็จำเป็นต้องทํา

ฉีเติ่งเสียนไม่รู้ว่าเขากำลังทำให้จ้าวมั่นเอ๋อร์นั้นโกรธถึงขีดสุด จนทําให้เธอต้องมาหาจ้าวหงซิ่ว

ถ้าสามารถเป็นคนที่รู้ล่วงหน้าได้ เขาคงไม่แอบซุ่มโจมตีแบบนี้หรอก แต่ในเวลานี้เขาคงไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับไพ่ใบสำคัญของตระกูลหรอก

เมื่อเขามาถึงโรงพยาบาล หยางกวนกวนก็ได้ทำการผ่าตัดเยื่อหุ้มแก้วหูเสร็จแล้ว เพราะซุนชิงเสวียนได้ใช้ความสัมพันธ์กับโรงพยาบาลจัดการให้ จึงทำให้การรักษาได้อย่างรวดเร็ว

“คุณทําอะไรกับหันตงซาน?” หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เมื่อเธอเห็นฉีเติ่งเสียนปรากฏตัว

“มันถูกฉันทุบตีเกือบตาย และส่งตัวมันกลับไปที่โคกูรยอแล้ว” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างขี้เกียจ

“ฉันไม่ได้บอกแล้วหรอ? ว่าฉันจะไปจัดการมันด้วยตัวเอง คุณทำเกินไปนี่!”หยางกนกวนไม่พอใจเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า : “เป็นการดีที่จะลุกขึ้นจากที่ที่เธอล้ม แต่เธอต้องคํานึงถึงความรู้สึกของฉันด้วย ถ้าฉันไม่ฆ่าเขา ฉันคงจะรู้สึกรับไม่ได้”

หลังจากฟังประโยคนี้ หยางกวนกวนรู้สึกว่าหัวใจของเธอกระชุ่มกระชวย เธอจึงไม่อยากจะเอามาให้เป็นเรื่อง : “โอเค ผู้หญิงคนนั้นจะไม่เห็นคุณเหมือนคุณ!”

ฉีเติ่งเสียนหาวพร้อมกับพูดว่า : “ฉันจะอาบน้ําแล้วนอนแล้ว ถ้าเธอจะเอาอะไรก็เรียกฉันนะ”

หลังจากทําลายล้างทีมลางร้าย เขาไม่เคยพักผ่อนและหมดแรงทั้งทางร่างกายและจิตใจ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถพักผ่อนได้

เขาอาบน้ําอุ่นอย่างสบายและนอนลงบนเตียงโดยตรง ทันทีที่หลับตาเขาก็ผล็อยหลับไป

หยางกวนกวนหันไปมองเขาพร้อมกับตาลงด้วยความรู้สึกสบายใจ เพียงแต่ก่อนเข้านอนเธอยังคงนึถึงการต่อสู้ครั้งก่อน เธอควรเคลื่อนไหวอย่างไรเพื่อให้แน่ใจว่าเธออยู่ยงคงกระพัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นเวลาใกล้เที่ยงฉีเติ่งเสียนเพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมา ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นเขาก็เห็นว่าหยางกวนกวนกำลังฝึกฝนอยู่

สิ่งนี้ทําให้เขาอยากจะหัวเราะ เขากล่าวว่า : “หูหนวกไปข้างหนึ่ง ขาอีกข้างก็เป็นง่อย ไม่คิดจะหุดพักเลย? ไม่กลัวจะฝึกจนพิการหรือไง!”

หยางกวนกวนกล่าวว่า: “ถ้าไม่ฝึกฝนกลัวว่าตัวเองจะเป็นง่อยมากกว่า ถ้าได้ฝึกฝนก็คงจะไม่เป็นไร!”

เมื่อมองไปที่การเดินกะเผลกของเธอ ฉีเติ่งเสียนทำได้เพียงแค่หัวเราะเท่านั้น ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่หลงใหลกับศิลปะการต่อสู้จริงๆ หลังจากได้เข้ามาสู้เส้นทางนี้ เธอก็ไม่อยากจะล้าหลังไปแม้แต่หนึ่งวัน เธอมักจะหาเวลาว่างฝึกฝนอยู่เป็นประจำ

อย่างไรก็ตาม หยางกวนกวนนั้นก็ประเมินตัวเองสูงเกินไป ต้นขาของเธอเจ็บและยืนไม่มั่นคง จนทำให้เธอกําลังจะล้มลงทันที

ฉีเติ่งเสียนไม่ปล่อยโอกาสที่ดีนี้หลุดไป เขาเข้าไปโอบเลขาหยางเอาไว้ในอ้อมแขน และมือของเขาก็วางไว้ในตำแหน่งที่สมเหตุสมผลมาก

“อา ไอ้ลามก ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ ที่นี่คือโรงพยาบาล ถ้าคนอื่นเห็นเข้า นายยังเป็นคนอยู่ไหม?”หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะตะโกน

“เลขาหยาง ฉันไม่ใช่คน!” ฉีเติ่งเสียนยิ้มหัวเราะและออกแรงที่มือเพิ่มมากขึ้น

หยางกวนกวนกัดฟันและพูดว่า: “คุณมันฉวยโอกาส!”

ฉีเติ่งเสียนกลับถูกใจ ฉวยโอกาสนิดหน่อยก็ดีถึงอย่างไรก็ฉันก็เป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว!

หยางกวนกวนยินยอมอะไรกับฉีเติ่งเสียน ขาของเธอได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเลขาหยางจึงไม่ต้องขยับอะไร เจ้านายฉีทํางานอย่างเต็มรูปแบบ

หยางกวนกวนไม่ได้ไร้การควบคุมเหมือนปีศาจของหลี่อวิ๋นหว่าน ในท้ายที่สุดเธอก็ละอายใจที่จะฆ่าคน

“คุณฉี ไม่ทราบว่าคุณอยู่ที่บ้านไหม นายหางเสือของพวกเรา เอ่อ…..คุณชายเหวินอยากจะไปเยี่ยมคุณ” ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ฉินถางหู่ก็โทรเข้ามา