ตอนที่ 685
บทที่ 686 คนอกตัญญู
October 21, 2026
ถังเหวินจัวไม่ได้ใส่ใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาเพียงพูดอย่างไม่ยี่หระว่า “พี่สะใภ้ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว การร่วมมือกับคนต่างชาติเป็นการทรยศต่อผลประโยชน์ของประเทศชาติงั้นเหรอ?”
“ผมว่าพี่คิดมากเกินไปแล้ว!”
“หากพี่สนับสนุนผมและช่วยผมพูด ผมสัญญาว่าแก้ปัญหาในตอนนี้ของตระกูลเหวินให้ทันที”
“อย่าว่าแต่หกร้อยล้านเลย หกพันล้านผมก็หาทางช่วยได้!”
“แล้วไหนจะเรื่องปัญหาทางร่างกายของพี่อีก ที่เจียเผิงกั๋วมีคนมีความสามารถ รับประกันได้เลยว่าพี่จะหาย”
ขณะที่ถังเหวินจัวพูดสิ่งนี้ เขาก็ตบหน้าอกไปด้วย
“ตอนนี้หลานซือซุ่นบาดเจ็บและไม่มีความกล้าหาญเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เสี่ยวฉินก็เหมือนกัน พี่ต้องคิดถึงพวกเขาด้วยสิ”
“หากร่างกายของพี่พัง...เมื่อถึงตอนนั้นก็จะไม่มีใครคุมคนพวกนั้นได้”
คำพูดประโยคหลังแฝงไปด้วยการข่มขู่ แม้ว่าจะพูดอ้อมๆ แต่ก็ทำให้เข้าใจได้อย่างชัดเจน
สีหน้าของคุณนายเหวินในตอนนี้ไม่สู้ดีเท่าไรนัก เธอพูดเสียงต่ำ “ถังเหวินจัว ตอนนั้นสามีของฉันดูแลนายอย่างดี พอเขาจากไป นายก็มารังแกหญิงหม้ายและเด็กกำพร้าตาดำๆ ไม่ละอายแก่ใจบ้างรึไง ยังกล้าเรียกตัวเองว่าน้องชายของเขาอีกเหรอ”
ถังเหวินจัวพูดตอบ “พี่สะใภ้ สิ่งที่พี่พูดมันไม่มีประโยชน์เลย ก่อนที่พี่ใหญ่จะตายเขาทำอะไรอยู่พี่รู้บ้างไหม ผมขอให้พี่สนับสนุนผมในการร่วมมือกับเจียเผิงกั๋ว ถ้าเขายังอยู่ เขาจะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน”
เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ของถังเหวินจัว ฉีเติ่งเสียนก็ครุ่นคิดเล็กน้อย
ครั้งสุดท้ายที่เหวินหย่งฟูมาที่จงไห่ จุดประสงค์หลักของเขาคือการฆ่าเฉินหยู จุดประสงค์ต่อมาก็เพื่อล้างแค้นให้เหวินซือซุ่น ลูกชายของเขา
คนส่วนใหญ่ที่ต้องการให้เฉินหยูตายก็เป็นคนตระกูลจ้าว หรือไม่ก็เป็นกองกำลังที่สมรู้ร่วมคิดกับตระกูลจ้าว
และเมื่อวานนี้ ในบรรดาโอเมนหน่วยหนึ่งที่เขาล้างบางไป มีปรมาจารย์กระบี่แห่งหินผาแหลกสะท้านของเจียเผิงกั๋วอยู่ด้วย พวกเขาร่วมมือกันเพื่อซุ่มโจมตีอวี้เสี่ยวหลงและพวกเขาก็มีแผนใหญ่!
ตระกูลจ้าวก็เป็นผู้เสนอให้ใช้โอเมนหน่วยหนึ่งด้วย...
“ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ฉันเข้าไปยุ่งเรื่องที่เขาทำไม่ได้ ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิง ดูแลครอบครัวอยู่ที่บ้าน ไม่มีสิทธิ์มีปากมีเสียง”
“แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว ฉันก็ต้องลุกขึ้นสู้ ฉันไม่เห็นด้วย ไม่ว่านายจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์!”
น้ำเสียงของคุณนายเหวินหนักแน่นมาก เธอโบกมือแล้วพูดกับเหวินซือซุ่น “ลูกชาย ส่งแขกเถอะ!”
เหวินซือซุ่นพูดกับถังเหวินจัว “ถังเหวินจัว เชิญ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”
สีหน้าของฉินถางหู่ก็ดูไม่มีความสุข แล้วเธอก็จ้องถังเหวินจัวอย่างเย็นชา
“ในเมื่อพวกคุณไม่ให้เกียรติกันขนาดนี้ก็อย่ามาโทษผมแล้วกัน!” ถังเหวินจัวพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่แฝงไปด้วยความโกรธเคือง
“ผู้อำนวยการอู๋ เข้ามาสิ คุณยึดบ้านตระกูลเหวินหลังนี้ได้เลย”
“คุณสามารถเอาทรัพย์สินทั้งหมดที่เป็นชื่อของพวกเขาไปชำระหนี้ธนาคารของคุณได้ ไม่ต้องเกรงใจ”
ที่นอกบ้านยังมีคนอีกหนึ่งคนซึ่งก็คือผู้อำนวยการของธนาคารโมตูนั่นเอง หลังจากได้ยินคำพูดของถังเหวินจัว เขาก็เดินหัวเราะเข้ามาทันที
ใบหน้าของคุณนายเหวินดูบิดเบี้ยว “ถังเหวินจัว นายทำลงได้ยังไง เหวินหย่งฟูมองนายเป็นน้องชายนะ เขามองคนผิดจริงๆ!”
ถังเหวินจัวพูดอย่างเหยียดหยาม “เหวินหย่งฟูมองฉันเป็นน้องชายเหรอ ที่เขารุ่งเรืองแบบนั้นได้ก็เป็นเพราะผมทั้งนั้น ถ้าไม่มีผม เขาจะเป็นอะไรได้ ทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง”
“ที่ผมเต็มใจเห็นแก่สายใยเก่าแก่และเรียกพี่ว่าพี่สะใภ้ นั่นเป็นโชคดีที่สุดของพี่แล้ว”
“ในเมื่อพี่ไม่รู้จักเอาตัวรอด จะมาหาว่าผมไม่ไว้หน้าไม่ได้”
เหวินซือซุ่นระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโหและพูดอย่างโกรธแค้นว่า “มันจะเกินไปแล้วนะ ถังเหวินจัว! แม่ของฉันไม่สนับสนุนคุณ คุณเลยรวมหัวกับคนของธนาคารเพื่อมาเก็บหนี้เราก่อนกำหนดงั้นเหรอ”