บทที่ 692 การต่อสู้หมากรุก

หลังจากเล่นหมากรุกเสร็จแล้วซางฉวนจิงหวู่เดินเข้ามาแสดงความเคารพ แขนข้างหนึ่งของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล ห้อยลงมาบนหน้าอก สีหน้าดูเศร้าหมอง

“ท่านอาจารย์!” ซางฉวนจิงหวู่โค้งคำนับเก้าสิบองศาต่อหน้าหลิวจงเหยียนซุ่ย

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” หลิวจงเหยียนซุ่ยอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเขา ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลิวจงเหยียนซุ่ยอายุหกสิบเศษแล้ว แต่เขาดูราวกับว่าเขาอายุน้อยกว่าอายุจริงถึงสี่สิบปี นี่เป็นเพราะว่า ชี่กับเลือดของเขาพลุ่งพล่าน ราวกับว่าชี่กับเลือดของเขาถูกหยุดเอาไว้ ทำให้เขาไม่แก่ลงเลย

เมื่อเขาเห็นว่าซ่างฉวนจิงหวู่ได้รับบาดเจ็บ เขาไม่โกรธ แต่กลับรู้สึกสงบมาก เนื่องจากการทุบตีระหว่างการฝึกศิลปะการต่อสู้เป็นเรื่องปกติ และการบาดเจ็บก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน

ซางฉวนจิงหวู่เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า: “ผมเจอมิยาซากิ จินโซ และมือของผมได้ได้รับบาดเจ็บจากเขา”

หลังจากที่หลิวจงเหยียนซุ่ยได้ยินชื่อนี้ ดวงตาเกิดแสงเย็นวูบวาบขึ้นมา และเขาก็พูดว่า: “อะไรนะ? มิยาซากิ จินโซ? เขาอยู่ในประเทศหัวกั๋ว ในเมืองโมตูงั้นเหรอ?”

ซางฉวนจิงหวู่พยักหน้าและพูดว่า: “เดิมทีจะไปจัดการตระกูลของศิษย์น้อง แต่ไม่รู้ว่ามิยาซากิ จินโซจะอยู่ที่นั่นด้วย...”

หลิวจงเหยียนซุ่ยพูดอย่างตื่นตระหนก: “เกิดอะไรขึ้น? เขารู้ว่านายเป็นใคร แล้วยังกล้าโจมตีงั้นเหรอ?”

“มีชายหนุ่มชาวหัวกั๋วชื่อฉีเติ่งเสียนเป็นตัวก่อกวนสถานการณ์ มิยาซากิ จินโซถูกเขาเรียกตัวมา” ซางฉวนจิงหวู่เล่าเรื่องทีละคน

หลังจากฟังคำพูดของซางฉวนจิงหวู่แล้ว จ้าวหงหนี่เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ฉีเติ่งเสียน?”

หลิวจงเหยียนซุ่ยหันกลับมาแล้วพูดกับจ้าวหงหนี่ “ทำไมคุณ จ้าวถึงรู้จักเขาด้วย?”

“อืม...เขาเป็นคนค่อนข้างน่ารังเกียจ” จ้าวหงหนี่คิดอยู่พักหนึ่ง และในที่สุดก็ใช้คำว่า “น่ารังเกียจ” เพื่อสรุปความเป็นฉีเติ่งเสียน

ถ้าหากฉีเติ่งเสียนรู้ว่าจ้าวหงหนี่ อธิบายเขาตัวตนแบบนี้ เขาคงจะโทรหาอีวา ให้เธอฆ่าผู้หญิงคนนี้ที่กระดานหมากรุกโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ได้

ในความเป็นจริงทักษะการเล่นหมากรุกของจ้าวหงหนี่นั้นสูงมาก แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงผู้เล่นมืออาชีพระดับสาม แต่ถ้าเธออุทิศตนให้กับลีกอาชีพก็จะเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่เธอจะขึ้นสู่ระดับที่สูงขึ้น

อวี้เสี่ยวหลงกับอิเลียน จินวาสามารถเอาชนะเธอได้บนกระดานหมากรุก ดังนั้นคงจินตนาการได้ว่าผู้หญิงสองคนนี้ชั่วร้ายแค่ไหน

แน่นอนว่าอวี้เสี่ยวหลงยังคงด้อยกว่าอิเลียน่า จินวาในแง่ของทักษะหมากรุก เธอเคยพูดตรงๆ ว่า หากเธอเล่นอีกสองเกม ให้จ้าวหงหนีคุ้นเคยกับสไตล์การเล่น เธอจะไม่มีโอกาสชนะ

แต่อิเลียนา จินวาแตกต่างออกไป เธอเป็นผู้เล่นที่มีมันสมองล้วนๆ เธอมีสติปัญญาสูงมากและยังสามารถรับชัยชนะได้แม้จะเล่นหลายครั้งก็ตาม

ซางฉวน จิงหวู่โกรธเมื่อนึกถึงฉีเติ่งเสียนหากตัวปัญหานี้ไม่ปรากฏตัว เขาอาจจะจัดการกับตระกูลเหวินได้แล้ว

“เขาช่างน่ารังเกียจจริงๆ เป็นตัวร้ายที่เอาแต่ใจมาก!” ซางฉวนจิงหวู่พูดพร้อมกัดฟัน

“ซางฉวน อย่าพูดดูถูกคนอื่นลับหลัง มันไม่มีอารยธรรม” หลิวจงเหยียนซุ่ยพูดเย็นชา

“รับทราบ!” ซางฉวนจิงหวู่ตอบตกลงอย่างเร่งรีบ

จ้าวหงหนี่กล่าวว่า: “แม้ว่าเขาจะดูน่ารังเกียจ แต่ฉันก็ต้องยอมรับว่าทักษะหมากรุกของเขาสูงมาก และกังฟูของเขาก็ทรงพลังมากเช่นกัน”

เมื่อหลิวจงเหยียนซุ่ยได้ยิน เขาก็รู้สึกสนใจเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า: “นั่นน่าสนใจจริงๆ! ทุกวันนี้ มีคนหนุ่มสาวไม่กี่คนที่สามารถฝึกกังฟูในระดับสูงได้ แถมยังฝึกทักษะการเล่นหมากรุกให้อยู่ในระดับสูงขึ้นได้”

จ้าวหงหนี่กล่าวว่า: “ใช่”

หลิวจงเหยียนซุ่ยพูดอย่างไม่เป็นทางการ: “ฉันได้ยินมาว่าจ้าวหงหนี่น้องสาวของคุณจ้าว มีทักษะด้านศิลปะการต่อสู้อย่างมาก แต่ทักษะการเล่นหมากรุกของเธอแย่มาก ฉันจะมีเกียรติที่ได้พบเธอหรือไม่?”

จ้าวหงหนี่ดูแปลก ๆ ทันทีและพูดด้วยความประหลาดใจ: “คุณอยากเจอเธอเหรอ?”

หลิวจงเหยียนซุ่ยพูดอย่างคาดหวัง: “ได้ไหม?”

จ้าวหงหนี่ส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ช่างมันเถอะ เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เจอเธอ ฉันเกรงว่าคุณอยากเอาชนะเธอมากจนเกินไป แล้วทำให้เธอโกรธและฆ่าคุณเอาได้”