ตอนที่ 710
บทที่ 712 ร้อนใจ
October 21, 2026
แม้ว่าจะไม่มีบุคคลที่เห็นเหตุการณ์ แต่ด้วยการบรรยายจากปากของฉีเติ่งเสียนก็ทำให้หยางกวนกวนสามารถจินตนาการถึงความเหตุการณ์นั้นได้
ในช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิตอย่างหงเทียนตูผู้ที่แข็งแกร่ง เขาได้ต่อสู้อย่างสุดกําลัง มันจะน่าหลาดกลัวแค่ไหน?
หยางกวนกวนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “หงเทียนตูช่างเป็นผู้ที่มีความสามารถยอดเยี่ยมจริงๆ เขาตายอย่างกล้าหาญและไม่รู้สึกเสียใจ!”
ฉีเติ่งเสียนเหยียดขาของตัวเองเบาๆ และพูดอย่างเกียจคร้านว่า: “เรื่องนี้สอนให้พวกเรารู้ว่า ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วไม่สามารถไปแตะต้องเธอได้”
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณนายเหอ ฉีเต่งเสียนก็คงไม่สามารถล็อกตําแหน่งของหงเทียนตูได้
หลังจากเขียน 《หนังสือการสู้รบจริง》 เสร็จแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็เริ่มง่วงทันทีที่เปลือกตาของเขาปิดลง เขาก็หลับอย่างสนิท
หยางกวนกวนไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของเขา เธอเอา 《หนังสือการสู้รบจริง》 ที่เพิ่งเขียนกระบวนการของการต่อสู้มาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่อ่านเธอจะรู้สึกได้ประสบการณ์ความรู้ใหม่ๆอยู่ตลอด
ในคืนนั้น เฉียวชิวเมิ่งได้มาที่บ้านของซุนอิ่งซูอย่างเงียบๆ เธอกดกริ่งที่ประตู
“เธอเป็นใคร?” หลังได้เห็นเฉียวชิวเมิ่ง ซุนอิ่งซูก็ขมวดคิ้วเพราะเธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้
“ฉันชื่อเฉียวชิวเมิ่ง ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณนิดหน่อย” เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างใจเย็น
เธอได้รับการฝึกฝนโดยฉู่อู๋เต้าและรับหน้าที่ในกองทัพราตรีนิรันดร์ ตอนนี้สำหรับผู้หญิงธรรมดาทั่วไปก็ยากจะเห็นนิสัยส่วนตัวของเธอได้
ซุนอิ่งซูยิ้มและพูดว่า : “ฉันไม่รู้จักเธอ ดังนั้นฉันไม่จําเป็นต้องคุยกับเธอ? เชิญกลับไปเถอะและอย่ามารบกวนการพักผ่อนของฉัน”
เฉียวชิวเมิ่งส่ายหัวและพูดว่า : “มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับฉีเติ่งเสียน เขาช่วยชีวิตคุณเอาไว้ คุณก็ควรตอบแทนบุญคุณเขา”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ซุนอิ่งชูก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก็ก้าวออกไปและพูดว่า : “เข้ามาคุยกันข้างใน”
เฉียวชิวเมิ่งนั่งลงในห้องนั่งเล่น พร้อมกับรับกาแฟที่ซุนอิ่งชูเอามาให้
“วันนี้หงเทียนตูเสียชีวิตภายใต้กําปั้นของเขา” เฉียวชิวเมิ่งพูดกับซุนอิ่งชู
“หงเทียนตู? หัวหน้าองค์กรโครงกระดูกเลือด ผู้ชายที่จะมาฆ่าฉันครั้งที่แล้วใช่ไหม? เขาตายแล้ว? เยี่ยมมาก!” หลังจากได้ยินข่าว ซุนอิ่งชูก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นมาก
ท้ายที่สุดการถูกปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้นหมายหัวเอาไว้ ก็คงทำให้ตัวเองนอนไม่หลับ
เฉียวชิวเมิ่งพูดขึ้นว่า : “ดังนั้น ฉันเลยต้องขอความช่วยเหลือจากคุณ”
ซุนอิ่งชูกล่าวว่า: “ฉันไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเธอ”
เฉียวชิวเมิ่งกล่าวว่า: “เขาต่อสู้กับหงเทียนตู และตัวเขาเองได้รับบาดเจ็บ”
ซุนอิ่งชูกล่าวว่า: “เรื่องนี้ฉันก็ช่วยไม่ได้”
เฉียวชิวเมิ่งส่ายหัวและพูดว่า: “จ้าวหงซิ่วเป็นหนี้บุญคุณคุณ”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ซุนอิ่งชูก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงและพูดว่า : “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับจ้าวหงซิ่ว?”
“จ้าวหงซิ่วต้องการฆ่าเขา ดังนั้นคุณต้องใช้บุญคุณนี้ห้ามเธอ” เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างจริงจังว่า “ไม่มีใครสามารถทำให้
จ้าวหงซิ่ววางมือได้นอกจากคุณ”
ซุนอิ่งชูตกใจกับคําพูดของเฉียวชิวเมิ่ง เธอกระดิกนิ้วและพูดช้าๆว่า : “จ้าวหงซิ่วจะฆ่าฉีเติ่งเสียน? นั่นก็แสดงว่า…...ต้องการขจัดภัยพิบัติออกไปจริงๆ!”
เฉียวชิวเมิ่งไม่ได้พูดอะไร แต่มองไปที่ซุนอิ่งชูและพูดว่า: “ถ้าเขาถูกจ้าวหงซิ่วฆ่าตายขึ้นมาจริงๆ โดยที่คุณไม่ได้ช่วยเขา ถ้าหนานหยางเฉินกรุ๊ปรู้เข้า บางทีพวกเขาอาจจะไม่ร่วมมือกับคุณอีกก็ได้”
“นายทุนซ่านซิงเพิ่งเข้าสู่ตลาดหนานหยางใช่ไหม? เรื่องนี้ก็ทำให้คุณได้รับเงินปันผลรวมถึงตําแหน่งของคุณด้วย และคุณยังสามารถทําเงินได้มากขึ้นในอนาคต”
“ฉันคิดว่าคุณคงไม่ต้องการให้หนานหยางเฉินกรุ๊ปหันมาต่อต้านคุณใช่ไหมล่ะ?”
“ตอนนี้ที่หนานหยางกำลังวุ่นวายมาก แต่เฉินกรุ๊ปก็ยังคงเป็นกรุ๊ปที่กุมอำนาจในท้องถิ่นอยู่”
ซุนอิ่งชูถูกเธอคุกคามและอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเหยียดหยาม พร้อมกับพูดว่า: “เธอคิดว่าเฉินกรุ๊ปจะมีอิทธิพลต่อพวกเราใช่ไหม? แม้ว่าตลาดหนานหยางจะน่าดึงดูดมาก แต่ก็ไม่ใช่ที่จะละทิ้งไม่ได้”
แสงเย็นวาบในดวงตาของเฉียวชิวเมิ่ง และพูดว่า: “คุณไม่ตกลงใช่ไหม?!”
ซุนอิ่งชูพูดว่า: “ฉันไม่ตกลงแล้วเธอจะฆ่าฉันงั้นเหรอ?”