บทที่ 713 สองบุคคลิกในคนเดียว

แม้แต่หยางกวนกวนก็ไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะหนีไปอย่างกะทันหัน นับประสาอะไรกับจ้าวหงซิ่วที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากนัก

เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น จ้าวหงซิ่วก็รีบวิ่งไปที่หน้าต่างและกระโดดออกไปทันที!

บนความสูงกว่าสิบเมตร ถ้าคนธรรมดากระโดดออกไปก็คงจะตายลูกเดียว

แต่สำหรับฉีเติ่งเสียนและจ้าวหงซิ่วแล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดามาก

หยางกวนกวนอ้าปากแล้วพูดว่า: “คุณต้องวิ่งหนีให้เร็ว!”

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนลงถึงพื้นดิน เขาก็เห็นว่าจ้าวหงซิ่วได้กระโดดออกจากหน้าต่างตามเขามา หลังจากที่ร่างกายของเขาตกลงมาสองถึงสามชั้น เขาก็ปีนขึ้นไปที่หน้าต่างด้วยมือของเขา แล้วลงกับพื้นดินอีกครั้ง!

เขาเดินขึ้นไปและวิ่งหนีโดยไม่พูดอะไรสักคํา

วิธีการเคลื่อนไหวมังกรนั้นรวดเร็วดั่งสายฟ้า แต่กล้ามเนื้อกลับมีอาการปวดอย่างรุนแรงหาที่เปรียบมิได้ที่ เขาเจ็บปวดทุกขณะที่เขาออกแรง

“แม่งเอ๊ย ผู้หญิงคนนี้…..ร่างกายของฉันตอนนี้วิ่งได้ไม่เร็ว!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา ยังไม่ทันจะได้วิ่งถึง 100 เมตร จ้าวหงซิ่วก็วิ่งไล่ตามเขามา 20 เมตรแล้ว

ฉีเติ่งเสียนกัดฟันแน่นแล้วอดทนกับความเจ็บปวดของร่างกาย เขาวิ่งไปที่กําแพงโรงพยาบาล

ขณะที่เขากําลังจะกระโดดขึ้น แต่เขารู้สึกหนาวเหน็บที่ลำคอ ไม่ต้องคิดอะไรเลยเขาถูกมือของจ้าวหงซิ่วคว้าเอาไว้ได้!

“ชิบ！”

เขาสบถออกมา ก่อนจะบิดตัวและยื่นมือออกไปเพื่อปิดกั้นมัน แต่เขาค่อยๆ พิงไหล่ของจ้าวหงซิ่วและร่างกายของเขาก็บินออกไปในเวลานั้น!

เขากำลังจะชนกับต้นไม้ใหญ่ แต่วินาทีนั้นเขาก็ลงถึงพื้นดินก่อน แต่ร่างกายของเขายังคงวิ่งไปข้างหน้า

เขาจึงยกมือขึ้นและผลักลําต้นอย่างดุเดือด พวกเขาทั้งหมดใช้ “ท่าประตูพันปอนด์ตั้งรับ” การผลักนี้แรงมากจนต้นไม้ทั้งต้นหักด้วยฝ่ามือสองต้น

ด้วยแรงนี้ เขาหันกลับมาราวกับเหยียบบันไดและกระโดดไปที่กําแพงอีกครั้ง

แต่จ้าวหงซิ่วใช้ช่วงเวลาที่เขากําลังจะเหยียบกําแพง ยกกำปั้นขึ้นและชกมันอย่างดุเดือดกับกําแพง!

“ตูม！”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินเสียงดังใต้ฝ่าเท้าของเขา นิ้วเท้าของเขาเพิ่งเหยียบอิฐแล้วกําแพงทั้งหมดก็พังทลายลง

แม้ว่าเขาจะเป็นเทวดามาจากไหน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางหนีไปได้ เขาล้มลงกับพื้นพร้อมกับกําแพงที่พังทลายและทับเท้าของเขา

เมื่อเห็นจ้าวหงซิ่วยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไร้อารมณ์ ฉีเติ่งเสียนก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า : “ไว้ชีวิตฉันได้ไหม? เธอก็เห็นว่าฉันขี้ขลาดแค่ไหนเหรอ แค่เห็นหน้าเธอฉันก็วิ่งหนีแล้ว เธอกลับไปบอกตระกูลจ้าวว่าฉันวิ่งหนีไปไวมาก พวกเขาไม่โทษเธอหรอก!”

จ้าวหงซิ่วพูดอย่างเฉยเมยว่า: “ไม่ได้ นายต้องตาย”

ฉ๊เติ่งเสียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทันทีที่เขาได้พบกับจ้าวหงซิ่ว เขาก็รู้เลยว่าจ้าวหงซิ่วมีพลังแข็งแกร่งมากแค่ไหน!

ด้วยสภาพร่างกายปัจจุบันของเขา เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เธออย่างแน่นอน…....

“อย่าได้ไร้น้ำใจกันนักเลย? ฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจ้าวหงหนีน้องสาวของเธอ”ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

จ้าวหงซิ่วยังคงเฉยเมยและยืนเขย่าเท้า

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอย่างมาก และความกดดันนี้ก็ยังอยู่เหนือหงเทียนตูอีก!

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันเป็นการลงโทษของตระกูลจ้าว!” เขาหรี่ตาและรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และในสภาพปัจจุบัน เขาอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ

แต่ในเวลานั้นเอง ซุนอิ่งซูก็ปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเธอลงจากรถ พร้อมกับพูดเสียงกับจ้าวหงซิ่วว่า : “ช้าก่อนคุณหนูจ้าว เธอยังติดหนี้บุญคุณฉันอยู่!”

เมื่อซุนอิ่งซูได้ยินเสียงของซุนอิ่งซู เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เธอไม่ได้คาดคิดว่าซุนอิ่งซูจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่และพูดถึงเรื่องของการติดหนี้บุญคุณที่นี่

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเห็นซุนอิ่งซู เขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและประหลาดใจว่าทําไมเธอถึงมา?

“ตอนนี้ฉันจะขอให้เธอทดแทนบุญคุณที่ติดหนี้ฉันไว้ นั้นก็คือการไว้ชีวิตเขา” ซุนอิ่งซูชี้นิ้วไปที่ฉีเติ่งเสียนและพูดเสียงดัง

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกตะลึงอีกครั้ง เขารู้สึกซึ้งใจจนเกือบจะร้องไห้ แม่ม่ายซุนช่างน่าประทับใจจริงๆ เธอถูกแบล็กเมล์ด้วยตัวเองเป็นเงินหลายพันล้าน และเธอยินดีที่จะช่วยเหลือตัวเขาในช่วงเวลาวิกฤติ

ใบหน้าของจ้าวหงซิ่วมืดลงและพูดว่า: “เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอ? ความเมตตาของผู้มีพระคุณของฉันมันมีค่ามาก!”

ซุนอิ่งซูกล่าวว่า : “ไม่เปลี่ยน!”

การเขย่งเท้าของจ้าวหงซิ่วค่อยๆ วางลงกับพื้นพร้อมกับความไม่พอใจเล็กน้อยบนใบหน้าของเธอ