บทที่ 72 แสแสร้ง

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่รู้จักความเป็นความตายเหรอ!”

“วันนี้ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน ตกลงใครไม่รู้จักความเป็นความตาย!”

สีหน้าของหลินว่านชิวเย็นชาทันที หลังจากนั้นปรบมืออย่างแรง

“เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ!”

หลังจากเสียงปรบมือสามครั้งผ่านไป ประตูห้องหลายห้องบนชั้นหนึ่งเปิดออก บอดี้การ์ดในชุดดำปรากฏตัวทีละคน

บนชุดสูทหน้าอกซ้ายของพวกเขา มีเทพมังกรทองตัวหนึ่งห้อยอยู่ นี่คือโลโก้ของสมาคมการค้ามังกรดำ

ผู้ชายที่แข็งแกร่งและมีความสามารถสิบกว่าคนมือไขว้หลังยืนเป็นหนึ่งแถวอยู่ข้างหลังหลินว่านชิวทันที ใช้สายตาที่เย็นชาอย่างมากมองฉีเติ่งเสียนและเฉียวชิวเมิ่งสองคน

ภายในใจของเฉียวชิวเมิ่งอดไม่ได้ที่จะตะลึง คนเหล่านี้ อาจจะเป็นคนอของสมาคมการค้ามังกรดำทั้งหมด.....สามารถเห็นได้ว่า หลินว่านชิวเพื่อจัดการพวกเขา ทำการเตรียมพร้อมแล้ว

“ทำไม ยังอยากจะใช้กำลังกับฉันอีกไหม” หลินว่านชิวมองฉีเติ่งเสียนอย่างดูถูก ถามช้าๆ

ฉีเติ่งเสียนมองบอดี้การ์ดของสมาคมการค้ามังกรดำเหล่านั้นที่อยู่ข้างหลังหลินว่านชิวอย่างสงบหนึ่งที แววตาไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว ในสายตาของเขา นี่เป็นเพียงฝูงหมากาไก่เท่านั้น

หลินว่านชิวหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากโต๊ะแล้วใส่เข้าไปในปาก มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างมือไวตาไว หยิบไฟแช็กออกมา เพี๊ยะหนึ่งที นำไฟไปใกล้ปากของหลินว่านชิว

หลินว่านชิวจุดบุหรี่ หลังจากสูบไปหนึ่งที ค่อยยิ้มออกมาอย่างช้าๆ พูด : “ทำไม เมื่อกี้มีความกล้ามากเลยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เห็นที่นี่ของฉันมีคนเยอะขนาดนี้ เลยพูดไม่ออกแล้วเหรอ”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้าพูด : “ฉันเพียงแค่ไม่อยากพูดคำพูดที่ไร้สาระบางอย่างเท่านั้น ดูเหมือนว่า แกเตรียมจะไม่ขอโทษกับการกระทำทุกอย่างของตัวเองแล้วใช่ไหม”

“ขอโทษเหรอ แกล้อเล่นอะไร!”

“คนสูงส่งอย่างฉัน ก้มหน้าขอโทษคนสารเลวอย่างพวกแกแบบนี้เหรอ”

“เรื่องไร้สาระที่สุดในโลก ช่างน่าขำจริงๆ!”

หลินว่านชิวพูดอย่างเย็นชา เสียงหัวเราะเยาะฮ่าฮ่าฮ่าระเบิดออกมาจากลำคอ

“ฉันเสนอเงื่อนไขออกไปแล้ว จะเลือกยังไงเป็นปัญหาของพวกแก”

“เพียงแต่ จำเป็นต้องบอกพวกแกก่อน ต่อให้พวกแกไม่ยอมก้มหัว หลังจากเฉียวกรุ๊ปล้มละลาย พวกแกทั้งหมดก็ต้องคุกเข่าอยู่ต่อหน้าฉัน”

“ตอนนี้ให้พวกแกคุกเข่าแค่สามวัน ถือว่าฉันเมตตาแล้ว”

รอยยิ้มการเยาะเย้ยบนใบหน้าของหลินว่านชิวชัดเจนยิ่งกว่าเดิม มองฉีเติ่งเสียนและเฉียวชิวเมิ่งด้วยท่าทางที่สูงส่ง

“เหล่าหวัง เอาเบอร์ของจ้าวเฮยหลงให้ฉัน” ฉีเติ่งเสียนไม่พูดแม้แต่คำเดียว หยิบมือถือออกมาโดยตรง โทรหาหวังว่านจิน

หวังว่านจินก็ไม่พูดมากเช่นกัน แจ้งเบอร์โทรศัพท์ให้ฉีเติ่งเสียนทันที หวังว่านจินและจ้าวเฮยหลงก็เคยเป็นนักโทษร่วมกันมาระยะหนึ่งเช่นกัน นอกจากนี้ทั้งคู่ยังเป็นบุคคลสำคัญในจงไห่อีกด้วย เป็นเรื่องปกติที่จะมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน

หลังจากได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียน หลินว่านชิวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พูด : “ขอเบอร์โทรของหัวหน้าจ้าวเหรอ ทำไมต้องมาแสแสร้งอยู่ที่นี่ด้วย ฉันให้แกโดยตรงก็พอแล้ว”

“เห็นได้ชัดว่าเขากำลังแสแสร้งอยู่ที่นี่ เขาจะไปรู้จักหัวหน้าจ้าวได้ยังไง”

“ฉันคิดว่า เขาจงใจต้องการพูดแบบนี้เพื่อทำให้คุณหลินตกใจ แต่ว่า เขากลับไม่รู้ว่า ผู้หญิงที่หัวหน้าจ้าวรักที่สุด ก็คือคุณหลิน!”

“ไม่ผิด ต่อให้เขาสามารถโทรหาหัวหน้าจ้าวได้จริงๆ เป็นเพียงการขนหินมาทุบเท้าของตัวเองเท่านั้น!”

บอดี้การ์ดเหล่านี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ ฉีเติ่งเสียนไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ ทำร้ายผู้หญิงของหัวหน้าจ้าว ยังต้องการให้หัวหน้าจ้าวมาหนุนหลังเขาอีกเหรอ

จ้าวเฮยหลง มีชื่อเสียงด้านความเอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง!

เฉียวชิวเมิ่งกำลังมองอยู่ด้านข้าง เป็นกังวลอย่างมาก เธอก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าคนอย่างฉีเติ่งเสียนจะมีเส้นสายแบบนี้ สามารถติดต่อคนอย่างจ้าวเฮยหลงได้

นอกจากนี้ ผู้สนับสนุนของหลินว่านชิวก็คือจ้าวเฮยหลง ต่อให้สามารถติดต่อจ้าวเฮยหลงได้จริงๆ นั่นเป็นเพียงการทำสิ่งต่างๆให้แย่ลงมากกว่าเดิมเท่านั้น จ้าวเฮยหลงไม่มีทางยืนอยู่ข้างเดียวกับพวกเขาแน่นอน