บทที่ 77 ทำลายอาหาร

หลี่อวิ๋นหว่านกระแอมออกมา หันกลับมองฉีเติ่งเสียนก่อนจะพูดว่า: “คุณฉี เราห่อกลับแล้วไปกินที่อื่นกันไหม?”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกไม่สบอารมณ์ ห้องส่วนตัวนี้ถูกจองโดยหลี่อวิ๋นหว่าน อีกฝ่ายโยนเงินมากองหนึ่งก็เลยรีบจะอยากจะคว้ามันเอาไว้แบบนี้หรือ?

“เร็วเข้า อย่ามัวชักช้าเสียเวลาสั่งอาหารของเรา คุณหวังเชิญคุณเซี่ยงมาทานอาหารเย็นที่นี่ หากพวกคุณมัวอืดอาดมู่จื่อกรุ๊ปอาจจะล้มละลายได้ในไม่กี่นาที!” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างเย็นชา

หลี่อวิ๋นหว่านกระซิบ: “เธอเป็นเลขาของหวังหู่ ซึ่งเป็นเจ้านายของกลุ่มหู่เหมินกรุ๊ป ชื่อสวีเสี่ยวอวี้ ไม่ต้องไปกวนโหโหเธอเรื่องอาหารมื้อนี้หรอกนะ”

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นเลขาของหวังหู่และหวังหู่ต้องการทานอาหารเย็นกับเซี่ยงตงฉิงจริงๆ หรือ?

“ทำไมเธอถึงยอม? นี่คือห้องส่วนตัวที่เราจองไว้ก่อน” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างใจเย็น

หลังจากที่สวีเวี่ยวอวี้ได้ยินเข้า ใบหน้าก็มืดลงทันทีพูดอย่างเย็นชา: “ฉันขอแนะนำว่าอย่าทำเรื่องโง่ ๆ ไม่เช่นนั้น มันจะสายเกินไปที่จะเสียใจ”

หลี่อวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปากไม่กล้าพูด มู่จื่อกรุ๊ปไม่กล้าต่อกรกับบริษัทขนาดใหญ่อย่างหู่เหมินกรุ๊ป อีกฝ่ายมีความสามารถในการทำให้มู่จื่อกรุ๊ปล้มละลายได้ในไม่กี่นาที

“รีบสละห้องส่วนตัวซะ เงินหมื่นหยวนนี้ถือเป็นค่าตอบแทน ใช้มันซื้ออาหารมาชดเชยให้กับตนเอง”

“หู่เหมินกรุ๊ปของเราต้องการห้องส่วนตัวนี้ เรานึกถึงพวกคุณ พวกคุณควรรู้สึกเป็นเกียรติมากกว่า!”

“อาหารพวกนี้ไม่จำป็นต้องห่อ ทิ้งมันไปเสียเวลาเปล่า”

สวีเสี่ยวอวี้ดูนาฬิกาแล้วพูดอย่างเย็นชา

ฉีเติ่งเสียนนั่งนิ่งพร้อมหยิบตะเกียบขึ้นมาและเริ่มกินมันช้าๆ

สวีเสี่ยวอวี้เลิกคิ้วและพูดด้วยความโกรธ: “นี่นายหูหนวกเหรอ? ไม่เข้าใจที่พูดเหรอ?”

“หลี่อวิ๋นหว่าน? นี่คือเด็กของคุณใช่ไหม? ให้เขารีบรับเงินและออกไปจากที่นี่กับคุณซะ”

“ฉันจะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง!”

หลี่อวิ๋นหว่านดึงแขนเสื้อของเขาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ!”

แต่ฉีเติ่งเสียนหัวเราะก่อนจะพูดว่า: “ฉันยังกินไม่อิ่มเลย จะไปไหน เธอบอกจะเลี้ยงข้าวฉัน ไม่ทันไรก็จะไปแล้ว? เป็นเพื่อนคงก็น่าจะพอแล้วมั้ง! ครั้งต่อไปอย่าคิดไปค้างคืนที่อวิ๋นติ่งวิลล่าของฉันอีกล่ะ”

“อวิ๋นติ่งวิลล่าเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ไร้สาระจริงๆ เมื่อมองดูตัวเองสิว่ายากจนแค่ไหน คิดว่าจะมีเงินพอที่จะอยู่ในวิลล่าชั้นนำในจงไห่ได้หรือ? อวิ๋นติ่งวิลล่ามีมูลค่าสองพันล้านหยวน มันมีค่ากว่าบริษัทเศรษฐีสาวที่เลี้ยงคุณอยู่เสียอีก” สวีเสี่ยวอวี้หัวเราะออกมาหลังจากได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียน

“ถ้านายสามารถอยู่วิมานอวิ๋นติ่งได้ ฉันก็อยู่พระราชวังต้องห้ามในเมืองหลวงของจักรพรรดิได้!"

“คนประเภทนี้เห็นได้ชัดว่าแค่โอ้อวดทุกคนเลยมองว่ามันเป็นเรื่องตลกและไม่จำเป็นจะต้องพูดอะไร”

หลี่อวิ๋นหว่านใช้เวลาร่วมกับฉีเติ่งเสียนบ่อยๆในช่วงนี้และรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนพูดจานุ่มนวลมากกว่าแข็งกระด้างอยู่เสมอ เขาคงจะไม่ยอมยกห้องส่วนตัวนี้ให้กับสวีเสี่ยวอวี้ง่ายๆ

เธอถอนหายใจ ฉีเติ่งเสียนไม่กลัวหู่เหมินกรุ๊ป แต่เธอกลัว......

ขนาดของมู่จื่อกรุ๊ปนั้นไม่เพียงพอที่จะแข่งขันหรือต่อกรกับหู่เหมินกรุ๊ปได้ หากมีการจัดการจริง ๆ การล้มละลายนั้นขึ้นอยู่ว่าจะเร็วหรือช้าเท่านั้น

“วันนี้ฉันค่อนข้างอารมณ์ดี ฉันไม่อยากเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นหู่เหมินกรุ๊ปหรือหลงเหมินกรุ๊ปก็ควรออกไปจากที่นี่ อย่ารบกวนมื้ออาหารของฉัน!” ฉีเติ่งเสียนเพิกเฉยต่อคำเยาะเย้ยของคนเหล่านี้และพูดออกมาเรียบๆ

ทันใดนั้นใบหน้าของสวีเสี่ยวอวี้ก็เย็นชาขึ้นทันที เธอก็พูดว่า “ไอ้เด็กเหลือขอ นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรโง่ๆ ออกมา?”

ฉีเติ่งเสียนกินขาไก่ช้าๆพูดอย่างใจเย็น: “ฉันไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”

สวีเสี่ยวอวี้เพิ่งพูดอะไรบางอย่างที่คล้ายกับคำพูดของฉีเติ่งเสียน เมื่อได้ยินเขาพูดเธอรู้สึกถึงการเยาะเย้ยความโกรธของเธอก็รุนแรงขึ้น

“เลขาสวี คนๆ นี้ไม่ใช่แค่จนเท่านั้น แต่ยังเป็นคนโง่ด้วย! มันเหมือนกับว่าเขาฟังไม่รู้เรื่อง”

“นายน่าจะบ้าไปแล้วจริงๆ ที่จะกล้าอวดดีต่อหน้าหู่เหมินกรุ๊ปของเรา”

“ฉันให้เงินนาย ก็แค่ยอมรับมันไป แล้วปล่อยห้องส่วนตัวให้ฉันนี้ซะ อย่ามาต่อปากต่อคำกับเรา ระวังจะโดนตีขาแล้วให้คลานออกจากห้องไป”