บทที่ 78 โดนห้อยจากที่สูง

“คนฉลาดมักหลีกเลี่ยงการโดนเอาเปรียบ เราไปกันเถอะ ยังไงพวกเขาก็คนเยอะกว่า!”

หลี่อวิ๋นหว่านรู้สึกผิด กลัวจริงๆ ว่าสวีเสี่ยวอวี้จะทำอะไรฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเอื้อมมือไปหยิบชามซุปยังคงมีฟองน้ำลายลอยอยู่ในซุป

“โดยทั่วไปแล้ว ในเรือนจำของเรา ไม่มีอะไรที่เรียกว่าการทำลายอาหารหรือทิ้งขว้างอาหารให้เสียของ” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นเขาหยิบชามซุปขึ้นมาสวีเสี่ยวอวี้ก็ยิ้มประชดบนใบหน้าของเธอและพูดว่า “ถ้าอยากกินก็กินเร็วๆ สิ อย่ามัวมาพูดเรื่องไร้สาระ!"

“เมื่อกี้เขาเย่อหยิ่งขนาดไหน ตอนนี้กลับขี้ขลาดมาก ฉันละอยากเห็นเขากินซุปชามนี้โดยไม่เหลือสักหยดเดียว!”

“นายกำลังบอกเราว่านายเกลียดคนที่ทิ้งขว้างอาหารเหรอ? เรามีเงินมากมาย แล้วถ้าเกิดทิ้งขว้างบ้างจะเป็นอะไรไป?”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวต่อ: “เพราะว่านักโทษทุกคนรู้ดีว่าฉันเกลียดคนที่กินอาหารอย่างสิ้นเปลือง!”

สวีเสี่ยวอวี้ยิ้มเยาะ: “แล้ว? เพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองอาหาร ทำไมนายไม่กินเองให้หมดๆไปเลยล่ะ?”

แต่ถึงอย่างนั้นฉีเติ่งเสียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็คว้าคอของ สวีเสี่ยวอวี้บิดตัวเธออย่างแรงแล้วผลักเธอลงบนโต๊ะ ซุปทั้งชามเทลงบนศีรษะและใบหน้า

สวีเสี่ยวอวี้ไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะกล้าโจมตีเธอในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่ทันระวัง ซุปถูกเทไหลเข้าปากและจมูกของเธอ!

“เพราะงั้นคุณควรเป็นคนกินให้หมด” ฉีเติ่งเสียนวางชามซุปลงแล้วยิ้มเยาะ

ทุกคนในหู่เหมินกรุ๊ปโดยรอบตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะโหดร้ายขนาดนี้เพราะจู่ๆ ก็ลงมือกับสวีเสี่ยวอวี้

สวีเสี่ยวอวี้รู้สึกรังเกียจมากจนเธอสำลักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ก่อนเธอจะตะโกนว่า: “แก...แก...แกกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน ฉันจะไม่ปล่อยแกไป!”

ฉีเติ่งเสียนเพิกเฉยและรวบรวมกองเงินที่สวีเสี่ยวอวี้โยนไว้บนโต๊ะ

“โต๊ะอาหารนี้สกปรกเพราะคุณ เงินนี้ควรถือเป็นค่าชดเชยสำหรับฉัน” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา “วันนี้คุณต้องกินอาหารทั้งหมดบนโต๊ะนี้ อย่าให้มันเหลือโดยใช่เหตุ”

“ไม่เช่นนั้น จะไม่มีใครออกไปจากห้องนี้ได้!”

คำพูดของฉีเติ่งเสียน ทำให้ทุกคนในหู่เหมินกรุ๊ปโกรธจัด โดยมีความรุนแรงส่องสว่างในดวงตาของพวกเขา

หู่เหมินกรุ๊ปเป็นที่รู้จักกันดีในนามหมาป่าจ่าฝูง เป็นบริษัทที่ได้รับการสนับสนุนจากหลงเหมิน มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ ในวันปกติใครก็ตามที่พบเจอพวกเขาจำเป็นต้องให้ความเคารพ จะมีคนอวดดีเช่นฉีเติ่งเสียนได้ที่ไหนกัน?

“ไม่จริง เป็นเรื่องวุ่นวายแน่!”

หลี่อวิ๋นหว่านยิ้มอย่างขมขื่น เมื่อมองดูฉากนี้ เธอถอนหายใจ ภายในใจเธอแค่หวังว่าหู่เหมินกรุ๊ปจะไม่มาตามล่ามู่จื่อกรุ๊ปไม่เช่นนั้นเธอคงจะทนไม่ไหวจริงๆ

“จับมัน!”

สวีเสี่ยวอวี้ออกคำสั่งและทุกคนจากหู่เหมินกรุ๊ปก็หยิบขวด เก้าอี้ และสิ่งของอื่น ๆ แล้วพุ่งไปหาฉีเติ่งเสียน

“ไม่ว่าแกะจะมากันกี่ตัว ก็ไม่สามารถหยุดราชสีห์ได้หรอก” ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว จับเก้าอี้ที่ล้มลง จากนั้นก็ฟาดไปที่หัวของใครสักคนในกลุ่มนั้น ก่อนจะเตะอัดกำแพง

หลังจากนั้นทันที เขาก็วางเก้าอี้ ก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอย วิ่งเข้าไปในกลุ่มคน โดยใช้ทั้งหมัด ทั้งเท้าเตะ!

ฉีเติ่งเสียนเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่เติบโตมาท่ามกลางกลุ่มนักโทษที่โหดเหี้ยม เขาไปใส่ใจกับพวกถุงเงินเดินได้พวกนี้ทำไมกัน?

หลี่อวิ๋นหว่านจ้องมองฉากนี้อย่างตกตะลึงพึมพำเบาๆ: “มันโหดร้ายเกินไป... คุณฉี คุณโหดร้ายเกินไปจริงๆ ...”

ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที ชายผู้แข็งแกร่งทั้งเจ็ดหรือแปดคนจากหู่เหมินกรุ๊ปก็ล้มลงกับพื้น ส่งเสียงครวญคราง ที่ไม่สามารถลุกขึ้นได้ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เมื่อสวีเสี่ยวอวี้เห็นสิ่งนี้ก็ตกใจมากจนตัวสั่น ไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะต่อสู้ได้ดีขนาดนี้ สามารถล้มคนเจ็ดหรือแปดคนได้อย่างง่ายดาย

“สิ่งที่ฉันพูดมาจากใจ ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันอวดตัว” ฉีเติ่งเสียนนั่งเอนหลังบนเก้าอี้และถามตรงๆ

ริมฝีปากของสวีเสี่ยวอวี้สั่น เธอก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง