บทที่ 778 ศัตรูร่วมกัน

“หยางกวงกวน ลงมือได้โหดร้ายเกินไป!”

เมื่อหยางยี่เห็นหยางจิ้งถูกทำร้ายแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะโกรธและตะโกนเสียงดัง

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “เสือไม่เป็นอันตรายต่อคน แต่เสือเป็นอันตรายต่อหัวใจของผู้คน หยางจิ้งเป็นฝ่ายโจมตีก่อน และทุกการเคลื่อนไหวมุ่งเป้าไปที่การฆ่า การทุบตีเขาแบบนี้ถือเป็นข้อได้เปรียบสำหรับเขา!”

หยางกวนกวนเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยการเยาะเย้ย: “คุณควรจะโชคดีที่ฉันไม่เก่งวิชาการ แต่ฉันมีความสามารถทางกายภาพ หมัดของฉันก็จะทำให้สมองของเขาระเบิดได้!”

เพราะนี่คือเด็กฝึกโดยฉีเติ่งเสียน ในแง่ของรูปแบบการต่อสู้ จึงมีความรุนแรง เมื่อลงมือโจมตี มักจะไม่ตายก็พิการ

ลู่จ้านหลงมองดู พร้มพยักหน้า อดไม่ได้ที่จะชื่นชมศิลปะการต่อสู้ระดับสูงของหยางกวนกวนและความสามารถของฉีเติ่งเสียนในการสอนคนของเขา

“หยางจิ้ง ในฐานะชายหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลหยางตอนนี้ ไม่มีอะไรมากกว่านี้แล้วใช่ไหม?”

“พวกคุณเอาแต่เรียกฉันว่าขยะ แต่พวกคุณไม่สามารถเอาชนะขยะอย่างฉันได้”

“ฉันให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณไม่ใช้มัน!”

“หนึ่งในสามของทรัพย์สินของตระกูล พวกคุณไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้!”

หยางกวนกวนมองไปที่หยางจิ้งและเยาะเย้ย โดยไม่ลืมที่จะเพิ่มการดูถูกการบาดเจ็บจากการทำร้ายนั้นด้วย

ความเกลียดชังระหว่างเธอกับตระกูลหยางพูดได้ว่าไม่มีวันบรรจบกันได้ หากไม่ใช่เพราะให้เกียรติเพราะอาวุโสหยาง เธอก็คงจะทำลายตระกูลหยางทั้งหมดด้วยมือเดียวอย่างแน่นอน!

โชคดีที่ในที่สุดอาวุโสหยาง ยังมีสติ ให้เธอได้รับส่วนแบ่งในทรัพย์สินของตระกูล และยังได้พูดคำพูดที่จริงใจมากมาย ซึ่งเปลี่ยนความคิดริเริ่มของ หยางกวนกวน

ลู่จ้านหลงพูดอย่างใจเย็น: “หยางจิ้งเพิ่งบอกฉันว่าหมัดกับเท้าไม่มีตา ดังนั้นจะต้องมีผู้บาดเจ็บล้มตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาถูกทุบตีแบบนี้ พูดได้คำเดียวว่าเพราะทักษะของเขาด้อยกว่า”

ใบหน้าของหยางยี่มืดมน เขาจ้องไปที่ลู่จ้านหลงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า: “คุณลู่จ้านหลง ในเมื่อคุณเป็นกลาง ดังนั้นจงเป็นกลางต่อไป หากเมื่อเข้าไปแทรกแซง คุณจะได้รับผลตอบแทนไม่ช้าก็เร็ว!”

หลังจากได้ยินลู่จ้านหลงก็เยาะเย้ยและพูดว่า “จริงเหรอ? งั้นฉันจะคอยดู!”

เขาประพฤติเป็นคนตรงๆ นั่งตัวตรง ซื่อสัตย์ และไม่มีความกลัวอยู่เลย

แม้ว่าพลังของอีกด้านหนึ่งจะมากกว่าเขาถึงสิบเท่า ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขายังสามารถตบโต๊ะและโต้กลับได้

หยางจิ้งมองหยางกวนกวนด้วยความเกลียดชัง แขนที่บิดเบี้ยวยังคงมีเลือดหยด กระดูกและเส้นเอ็นของแขนนี้หักด้วยเงื้อมมือของหยางกวงกวน แม้จะรัษากลับคืนมาได้ก็คงจะหักใช้งานได้ลำบากแน่ในอนาคต

ตระกูลหยางรุ่นนี้เกือบจะถูกกวาดล้างจากฉีเติ่งเสียนกับหยางกวนกวน อาจารย์กับลูกศิษย์สองคนนี้...

ไม่ต้องพูดถึงหยางเฟยเฟยคนที่กล้าขุดหลุมฝังศพตัวเอง จะต้องอยู่บนเตียงตลอดชีวิต

หยางหยวนซานซึ่งถูกฉีเติ่งเสียนยิงด้วยปืน ยังคงเดินกะโผลกกะเผลกในวันที่ฝนตก ที่เหลือเป็นผลสืบเนื่องมา

หยางจิ้งที่เก่งที่สุดก็ถูกหยางกวนกวนทุบตีแบบนี้

“คุณลู่ พวกเราไปกันเถอะ” ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดเบา ๆ

หยางกวนกวนหันไปมองหยางยี่และพูดว่า: “หยางยี่ หากคุณต้องการรักษาทรัพย์สินของตระกูลก็ทำได้! เอาทุกคนในตระกูลหยางที่มีสามารถออกมา หากพวกเขาสามารถเอาชนะฉันได้ฉันก็ จะยอมแพ้ทันที!”

หยางยี่โกรธมากกับคำพูดนี้จนใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียว

ด้วยทักษะในปัจจุบันของหยางกวนกวนไม่เพียงแต่เขาสามารถจัดการได้ง่ายๆ แต่เธอยังอยู่ในระดับปรมาจารย์ที่แท้จริง

“คุณลุง เราจะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้เหรอ? นั่นคือหนึ่งในสามของทรัพย์สินของตระกูล ที่มีมูลค่าหลายพันล้าน! ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณปู่ ที่เขาอยากจะมอบเงินมากมายให้กับยายสารเลวคนนี้!” หยางหยวนซาน มองไปที่หยางยี่และพูดอย่างไม่พอใจ

“.......” หยางจิ้งดูหดหู่ และหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขายังทนไม่ได้กับความจริงที่ว่าเขาจะแพ้หยางกวงกวน

หยางยี่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ฮืม...นอกเหนือจากแบบนี้แล้ว นายมีวิธีอะไรอีกไหมที่สามารถทำได้?”