บทที่ 779 พี่ชายใหญ่

ลู่จ้านหลงได้ช่วยเหลือหยางกวนกวนอย่างมาก ดังนั้นแน่นอนว่าเธออยากจะเลี้ยงอาหารเพื่อตอบแทน

หยางกวนกวนซึ่งมีเงินเดือนปีละหลายล้านและกำลังจะรับมรดกทรัพย์สินหลายพันล้าน จะเลือกร้านปิ้งย่างกับลู่จ้านหลงคนขี้เหนียวได้อย่างไร?

เพราะอย่างนั้น โรงแรมเทียนตี้จึงได้จัดเตรียมไว้...

ลู่จ้านหลงยิ้มและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงอาหารดีๆ ให้ฉันหรอก จริงๆ แล้ว... ของลดราคาก็ได้เหมือนกัน”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ใบหน้าก็แดงขึ้นเล็กน้อย

ทันทีที่ให้เงินสามร้อยหยวนไป กระเป๋าของเขาก็ว่างเปล่า

“หึ!”

ฉีเติ่งเสียนเกือบจะอาเจียนเป็นเลือดใส่หน้าของลู่จ้านหลงและพูดด้วยน้ำเสียงตะลึง: “คุณลู่ คุณเป็นคนเก่งที่มีดาวมังกรอยู่บนบ่าเช่นกัน หยุดพูดคำไร้สาระแบบนั้นสักที!”

ลู่จ้านหลงหัวเราะและพูดว่า “แค่ล้อเล่นเท่านั้น ! ฉันคุ้นเคยกับการประหยัดและไม่ชอบความฟุ่มเฟือย สิ้นเปลือง แต่หากว่ามันเป็นความเมตตาของน้องสาวของฉัน แน่นอนว่าฉันจะไม่ปฏิเสธ”

หยางกวนกวนสั่งอาหารเต้มโต๊ะ จากนั้นขอให้พนักงานเสิร์ฟไวน์แดงแห้งบอร์โดซ์ชั้นยอด

ไม่กล้าดื่มไวน์ขาวจริงๆ ท้องของลู่จ้านหลงก็เหมือนท่อระบายน้ำ ไวน์ขาวสามารถดื่มได้เหมือนเบียร์

ดื่มอะไรที่เป็นสีแดง อย่างน้อยปริมาณแอลกอฮอล์ก็จะลดลง สามารถดื่มเป็นเพื่อนกับเขาได้สักสองขวด

ทันทีที่ไวน์มา หลู่จ้านหลงก็ยืนขึ้นพร้อมกับคนของเขาทั้งหมด ยกแก้วขึ้นแล้วพูดว่า “แก้วนี้ฉันดื่มให้คุณสองคน!”

หยางกวนกวนกล่าวว่า: “พี่ลู่ วันนี้คุณช่วยฉันได้มาก ฉันควรเคารพคุณก่อน คุณจะเคารพฉันทำไม? รีบนั่งลงเดี๋ยวนี้!”

ลู่จ้านหลงส่ายหัวอย่างจริงจังและพูดว่า “คุณได้สร้างรากฐานที่สำคัญเช่นนี้ ใช้เงินไปมากมาย ในนามของฉันด้วย ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรจริงๆ!”

“ใช่ หัวหน้าของเราต้องการหักเงินทุกสตางค์ที่เขาได้รับและใช้ไป เงินบำนาญที่พวกพ้องที่ต้องใช้มีมากมาย คุณช่วยได้มากจริงๆ!”

“ด้วยเงินจำนวนนี้ หัวหน้าจะสามารถประหยัดเงินเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุดสองชุดได้อีก พี่น้องเราก็จะได้รับความช่วยเหลือมากขึ้นเช่นกัน เราทุกคนรู้สึกขอบคุณมาก!”

“คุณสองคน ฉันจะไม่กล่าวขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณ หากมีอะไรเกิดขึ้นอีก สามารถบอกกล่าวแก่กันได้ ฉันเต็มใจที่จะช่วยเหลือ!”

ผู้ใต้บังคับบัญชาของลู่จ้านหลงก็พูดกันทีละคนฉีเติ่งเสียนลงทุนหนึ่งพันล้านเพื่อก่อตั้งมูลนิธิการกุศลในนามของลู่จ้านหลงซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกขอบคุณ

ผู้คนที่สามารถออกไปเที่ยวกับลู่จ้านหลงได้ไม่เพียงแต่จะมีนิสัยเหมือนกับเขาเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่จะมีบุคลิกที่คล้ายคลึงกัน

หลังจากที่ฉีเติ่งสียนได้ยิน เขาก็ยิ้มและพูดว่า: “เงินนั้นถือได้ว่าเป็นความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างไม่ค่อยดีนัก เป็นการดีที่จะนำไปใช้เพื่อการกุศล คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนี้ก็ได้!”

ฉีเติ่งเสียนยังคงเคารพผู้คนเช่นลู่จ้านหลงจากก้นบึ้งของหัวใจ

ผู้คนไม่คิดสิ่งตอบแทน พวกเขาก้มหัวและทำสิ่งที่ติดดิน แม้ว่าจะถูกบ่น แต่พวกเขาก็ยังทำงานอย่างขยันขันแข็ง

พันนิ้วชี้ ก้มศีรษะเหมือนวัวที่เต็มใจ

ลู่จ้านหลงและคนอื่นๆ ยกแก้วขึ้นและดื่มไวน์แดงในอึกเดียว

“คุณช่วยฉันได้มาก วันนี้ที่ฉันต้องออกหน้า ฉันทนตระกูลหยางไม่ไหวจริงๆ มันน่าขยะแขยงเกินไป!” หลังจากที่ลู่จ้านหลงนั่งลง เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว ฉันรู้สึกเสียดายกับเงินสามร้อยหยวนของฉันจริงๆ น้องสาวอย่าลืมขอเงินคืนทีหลังด้วย ไม่เช่นนั้นความชอบของฉันก็ไร้ประโยชน์”

หลังจากได้ยินหยางกวนกวนไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราดี ทำได้เพียงพยักหน้าและพูดว่า: “ตกลง ตกลง ฉันกลับไปเมื่อไหร่ฉันจะเอากลับมาแน่นอน.....”

ผู้ใต้บังคับบัญชาของลู่จ้านหลงก็เหมือนหมาป่าที่หิวโหยเมื่อเห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศพวกเขาจึงเริ่มรับประทานอาหารอย่างมูมมาม