บทที่ 841 ธุรกิจของผู้มีอำนาจ

เหตุการณ์ภายนอกนั้นน่ากลัวสำหรับทุกคนที่พบเห็น

อเล็กซานเดอร์โรวิชมีแผนในใจอยู่แล้วและพูดว่า: “บอกฉันหน่อยสิ นายอยากตายที่นี่หรืออยากเป็นลูกน้องของฉัน แล้วมาทำงานให้ฉันดีๆ?”

ฉีเติ่งเสียนหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาด้วยรอยยิ้ม กดหมายเลขแล้วพูดว่า “มา บอสใหญ่ถามหาคุณ!”

หลังจากที่อเล็กซานเดอร์โรวิชได้ยิน เขาตกตะลึงก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: “หยุดวางท่าอยู่ต่อหน้าฉันได้แล้ว และถ้านายกล้าเหิมเกริมอีก ฉันจะฆ่านาย!”

“อเล็กซานเดอร์โรวิช นายอยากฆ่าใคร?”

ฉีเติ่งเสียนกดสปีกเกอร์โฟน เสียงดังกังวาลของกูซินสกีก็ลอยออกมาจากลำโพงทันที

เสียงที่คุ้นเคยนี้ทำให้อเล็กซานเดอร์โรวิชตกใจทันที

บอดี้การ์ดทั้งสองที่อยู่ข้างหลังเขาก็กระซิบเช่นกัน: “ท่านครับ ดูเหมือนว่าเสียงนั้นเป็นของนายใหญ่คุณกูซินสกีจริงๆ...”

อเล็กซานเดอร์โรวิชถามด้วยความลังเลและแปลกใจ: “นายใหญ่?”

เห็นได้ชัดว่าเสียงของกูซินสกีเต็มไปด้วยความโกรธและเขาพูดว่า: “อเล็กซานเดอร์โรวิช นายอยากตายหรือไง ถึงได้มาข่มขู่เพื่อนของฉันแบบนี้?!”

“เขาเป็นเพื่อนของนายใหญ่เหรอครับ?” อเล็กซานเดอร์โรวิชอดตัวสั่นไม่ได้ เขาไม่คาดคิดจริงๆ ว่าฉีเติ่งเสียนจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่แบบนี้

เขาแค่คิดว่าฉีเติ่งเสียนมีความสามารถ ได้จัดการกับตานเล่ยจาก เอนท์กรุ๊ปเขาจึงต้องการเอาเขามาไว้ใต้การดูแล

ใครจะคิดว่าฉีเติ่งเสียนกับกูซินสกีมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน...

กูซินสกีพูดด้วยความโกรธ: “ฉันให้นายไปที่อวี้สือกั๋วเพื่อหาเงิน ไม่ใช่เพื่อกร่างไปทั่ว! เก่งมากถึงขนาดกล้าขู่เพื่อนของฉันเลยเหรอ?”

อเล็กซานเดอร์โรวิชปล่อยให้กูซินสกีด่าเขา โดยที่เขาไม่กล้าที่จะเถียงกลับแม้แต่คำเดียว

“คุกเข่าลงต่อหน้าเพื่อนฉันแล้วขอโทษเขาซะ! ถ้าเขาไม่ยกโทษให้นาย ก็เอาลูกปืนกรอกปาก ฉันไม่อยากเห้นหน้านายอีก” กูซินสกียิ้มเยาะ

ฉีเติ่งเสียนยกโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา มองที่อเล็กซานเดอร์โรวิช ด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ผมเคยเตือนคุณแล้วนี่? แต่คุณไม่เชื่อเอง หน้าผมเหมือนคนรังแกได้ง่ายๆ หรือไง?”

อเล็กซานเดอร์โรวิชคุกเข่าลงตรงหน้าฉีเติ่งเสียนโดยไม่พูดอะไรสักคำ กระแทกหัวของเขาลงกับพื้น

“คุณฉี ผมผิดแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ! ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นเพื่อนกับนายใหญ่ของเราจริงๆ หากคุณให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก”

“กรุณายกโทษให้ผมด้วย...”

“ถ้าคุณไม่ยกโทษให้ผม ผมกลัวว่าครอบครัวของผมในประเทศเสวี่ย จะไม่สามารถอยู่รอดปลอดภัยได้เช่นกัน”

อเล็กซานเดอร์โรวิชรู้สึกหวาดกลัว ก่อนจะคุกเข่าขอโทษเป็นการใหญ่

แม้ว่ากูซินสกีจะเชื่อฟังฉีเติ่งเสียนในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในเรือนจำโยวตู แต่เขาก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมดุร้ายในประเทศเสวี่ย

เขาเป็นผู้มีอำนาจที่ร่ำรวยมากและเขามักจะต่อสู้กับทางการประเทศเสวี่ยเสมอ เมื่อมีอะไรเกิดขึ้นที่กระทบจิตใจเขา เขาก็จะยิ่งโจมตีอย่างโหดเหี้ยมมากกว่าเดิม!

“อเล็กซานเดอร์โรวิชอมรับความโง่เขลาซะ เรื่องกวงหยางไม่ใช่ของฉันคนเดียว! หากมีอะไรผิดพลาดโทคาเรฟสกีจะไม่ปล่อยนายไปแน่” กูซินสกีตะคอกอย่างเย็นชา

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินเขารู้สึกประหลาดใจขึ้นทันที เขาไม่คิดว่าธุรกิจของ โทคาเรฟสกีจะอยู่ในว่านเสิ่งกรุ๊ปด้วย?

โทคาเรฟสกีอาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีอำนาจและฉลาดที่สุดในบรรดาผู้มีอำนาจในประเทศเสวี่ยและสามารถกล่าวได้ว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มของ “สกี” เลยก็ว่าได้

ยิ่งไปกว่านั้น เงินเดือนทหารของสองหน่วยยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือมีทหารจากอย่างน้อยสองหน่วยต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขา