บทที่ 872 บ้านตระกูลเซี่ย

เซี่ยเทียนเฉียวเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่าเหลาและสง่างาม

ทันทีที่เขาเข้าสู่ในสนาม ออร่าของเขาก็บดบังความโดดเด่นของผู้ชายเกือบทุกคนในสถานที่แล้ว

นี่เป็นเรื่องปกติ เมื่อคนพวกนี้ที่อยู่ในกวงหยางทำธุรกิจที่ผิดกฎหมาย จะเปรียบเทียบกับชายหนุ่มที่มาจากครอบครัวตระกูลใหญ่ของเมืองได้อย่างไร

ทันทีที่เซี่ยเที่ยนเฉียวปรากฏตัว พลันก็ได้รับเสียงปรบมือดังสนั่นในสนามโดยตรง สาวสวยในสนามต่างก็อดไม่ได้ที่จะสบตาให้เขา หวังว่าจะได้รับความโปรดปรานจากเขา

ไม่เพียงแต่ในสายตาของเซี่ยเทียนเฉียวที่จ้องมองยังร่างกายของเฉินหยูไม่กี่วินาที

“เขาสนใจคุณ” ชี่ดังเซียนอดไม่ได้ที่จะกระซิบ

"เขาสนใจคุณแล้ว" ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่กระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มเสียงต่ำ

"นั่นมันผิดปกติเหรอ" เฉินหยูยกขาและพูดอย่างใจเย็นเหมือนราชินีที่ควบคุมทุกอย่างอยู่

ฉีเติ่งเสียนนั้นแทบอยากจะบอกว่าเธอเป็นคนที่หลงตัวเอง แต่เขาก็รู้สึกว่าเดิมทีเป็นคนที่หลงตัวเองอยู่แล้ว ในที่สุดแล้วแม้แต่เขาเองก็ชอบเธอใกเช่นกัน

หลังจากเซี่ยเทียนเฉยวขึ้นดำรงตำแหน่ง เขาก็รับไมโครโฟนในมือของโจวกวงหรงแล้วพูดด้วยคําพูดที่ค่อนข้างขี้อวดบอกว่ากองทุนการกุศลของเซี่ยคืออะไร จะไม่ทําให้ทุกคนผิดหวังอย่างแน่นอน อีกทั้งเขาจะดูแลที่มาที่ไปของการบริจาคครั้งนี้อย่างเข้มงวด

หลังจากที่เขาพูดจบลงเซี่ยเทียนเฉียวก็โยนไมโครโฟนทิ้ง แล้วยกแก้วแชมเปญหนึ่งแก้วมาขนแก้วด้วยรอยยิ้ม เขาก็เดินไปทางที่เฉินหยูนั้นยืนอยู่

เฉินหยูก้มหน้ายิ้มเล็กน้อย แล้วในดวงตาของเขามีเจตนาที่จ้องจะฆ่าปรากฏอยู่ในนั้น

แต่อย่ามาหลงกลกับรูปลักษณ์หน้าตาสวยๆของเด็กผู้หญิงคนนี้ คิดที่จะลงมือฆ่าคนจริง ๆ นั่นก็คือจะไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ

ตระกูลเฉินสามารถปกครองเมืองหนานหยางได้มาเป็นเวลาหลายปี แต่เฉินหยูได้รับการยกย่องให้อยู่ในตําแหน่งที่สูงอีกครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการแบ่งสองครั้ง！

"คุณเฉิน ยินดีต้อนรับสู่เมืองกวางหยาง!" ทันทีที่เซี่ยเทียนเฉียวมาถึง เขาก็พูดด้วยน้ําเสียงที่เหมือนปรมาจารย์

"คุณเซี่ย ดูเหมือนพวกเราไม่เคยคุยกันมาก่อนใช่ไหม" เฉินหยูยืนขึ้นและถามอย่างไม่ใส่ใจ

เซี่ยเทียนเฉียวพูดว่า "เราไม่มีทางเลือก แต่ผมชอบและหลงใหลคุณเฉินมาเป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นที่เราพบกันวันนี้ผมก็รู้สึกจริงใจราวกับได้เจอเพื่อนเก่า"

โจวกวางหรงที่เดินตามด้านหลังของเซี่ยเทียนเฉียว และในช่วงเวลานี้เอนท์กรุ๊ปของเขากลายเป็นบอสใหญ่ราวกับหม่าไจ๋เหมือนกัน

ตานเลี่ยและโอวโม่ทั้งสองคนได้เดินตามด้านหลังของโจวกวางหรง

ทันใดนั้นฉีเติ่งเสียนก็พบว่าโอวโม่ทําท่าทางขยับตาให้ตัวเองราวกับว่ากําลังเตือนเขาว่าตกอยู่ในอันตราย

“เธอยังคงมีมโนธรรมในใจ ถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นน้องสาวของพี่หลู่” ฉีเติ่วเสียนครุ่นคิดในใจกับตัวเอง

โอวโม่มองเห็นฉีดติ่งเสียนที่สีหน้าและสายตาที่เฉยเมยต่อเธอ ในใจเธอก็อดที่จะครวญครางไม่ได้ว่า ถ้าอย่างงั้นก็ปล่อยให้เขาตายเถอะ

โจวจางหรงนั้นระมัดระวังตัวเกี่ยวกับเรื่องของฉีเติ่งเสียน เขารู้ว่าฉีเติ่งเป็นปรมาจารย์ที่สามารถเอาชนะตานเลี่ยได้ แม้กระทั่งจนลงมือสังหาร ดังนั้นจึงต้องรับประกันความปลอดภัยของเซี่ยเทียนเฉียว

ทั้งภายในและภายนอกสถานที่จัดงาน ได้ยินมาว่าล้วนมีผู้ก่อการร้ายที่เชื่อฟังคําสั่งของเขา ตราบใดที่ฉีเติ่งเสียนไม่สามารถจับเซี่ยเทียนเฉียวได้ในทันที เฉินหยูก็เป็นเพียงปลาที่ตายแล้วบนเขียงเท่านั้น

เฉินหยูยิ้มแล้วพูดว่า "วิธีการพูดคุยของคุณเซี่ยมันช่างล้าสมัยจริง ๆ ผมกับคุณเซี่ยก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดกัน!"

ตระกูลเฉินถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่ไม่สามารถพูดได้ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ย

ตระกูลเซี่ย เป็นกองทัพส่วนหนึ่งของตระกูลจ้าว

"วันนี้ผมมาพบคุณเฉิน เพียงเพื่อเปลี่ยนความเกลียดชังให้กลายเป็นมิตรภาพ แต่ไม่รู้ว่าคุณเฉินจะยินยอมให้โอกาสผมหรือเปล่า" เซี่ยเทียนเฉียวถามด้วยรอยยิ้ม