บทที่ 879 ตระกูลหวังในเมืองหลวง

ฉีเติ่งเสียนมีอาหารที่จะมาส่งอยู่ในมือ เดินเข้าไปในอวิ๋นติงวิลล่าอย่างสงบ

“สวัสดีครับ บริการจัดส่งถงเฉิง มีอาหารมาส่ง!” เขาเคาะประตูวิลล่าหมายเลขแปด แล้วพูดเสียงดัง

ประตูวิลล่าเปิดออก ร่างของอวี้เสี่ยวหลงก็ปรากฏขึ้น

เมื่อเธอเห็นฉีเติ่งเสียน เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและพูดว่า “กล้าจริงๆ ไม่แคร์ยอดฝีมือที่อยู่ในหัวกั๋วสักนิด นายนี่ยังจะกล้ากลับมาอีก?”

“อีกอย่าง มีความแค้นขนาดนั้นเลย? เลยแกล้งเป็นคนส่งอาหาร?”

“เกิดว่าผิดพลาดตอนที่นายมาส่งอาหาร เป็นย่าหนาน ไม่ใช่ฉันล่ะ”

ฉีเติ่งเสียนพูด: “คนพวกนั้น คิดว่าฉันอยู่ในมี่กั๋วใช่ไหม? คนที่ฉลาดกว่าส่วนใหญ่จะคิดว่าฉันอยู่ในประเทศอวี้สือกั๋ว”

“อีกอย่าง ฉันไม่มีความแค้น ฉันเป็นคนใจกว้างต่างหาก!”

อวี้เสี่ยวหลงให้ฉีเติ่งเสียนเข้ามาในวิลล่าพร้อมอาหารที่เขาถือมา ข่าวลือล่าสุดในประเทศดูเหมือนจะรุนแรงน้อยลงกว่าเดิม เนื่องจากฉีเติ่งเสียนที่กำลังตัดศีรษะคนในมี่กั่วเมื่อสองสามวันก่อน

ใครจะคิดว่าเขาวิ่งไปมา เหมือนคนที่บินได้?

“ฉันไม่รู้จะด่านายยังไงดี นายฆ่าคนแล้วก็ฆ่าคน ทำไมนายถึงฆ่าจิมมี่ รอธไชล์ดด้วย?” อวี้เสี่ยวหลงขมวดคิ้วอย่างดุดันและพูดด้วยความไม่พอใจ

“ก็ต้องทุบตีเขาให้ตายสิ ไม่งั้นปัญหาพวกนี้มันจะมาจากไหน!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่กลัวเหากินหัวเลยแม้แต่นิดเดียว

อวี้เสี่ยวหลงตกตะลึงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ทุบตีจนตายง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? นี่ไม่รู้ตัวว่าทำลายเบื้องบนไปแล้ว?

ตระกูลรอธไชล์ดได้เจรจาโดยตรงกับเจ้าหน้าที่หัวกั๋ว พร้อมที่จะตราหน้าฉีเติ่งเสียนว่าเป็นผู้ก่อการร้าย

ฉีเติ่งเสียนที่กำลังโดนโทษอยู่ หากเขาไม่กลับหัวกั๋ว ก็จะไม่เป็นไร เขาก็จะปลอดภัย แต่ถ้าเขาถูกกำหนดให้เป็น “ผู้ก่อการร้าย” ปัญหาก็ยิ่งจะใหญ่ขึ้น โลกทั้งใบจะไม่ปล่อยเขาไปแน่

ไม่ว่าจะไปประเทศไหนก็จะกลายเป็นแค่หนูข้างถนน

อวี้เสี่ยวหลงถอนหายใจและพูดว่า: “ในอนาคต ควรตัดหัวคนอื่นให้น้อยลงจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะถูกจัดว่าเป็นการกระทำของผู้ก่อการร้าย ถึงตอนนั้นเรื่องจะยากเข้าไปอีก”

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “เธอหมายถึง ฉันยังสามารถเคลียร์ข้อหากบฏได้งั้นเหรอ?”

“ลู่จ้านหลงทำผิด จะเคลียร์ตัวเองไม่ได้ได้ยังไง? แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง”

“ตอนนี้คุณฟู่และคนอื่นๆ กำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหากันอยู่.....”

“อีกอย่างลู่จ้านหลงยอมตายมากกว่ายอมจำนน มันส่งผลกระทบอย่างมาก แม้ว่าทหารส่วนใหญ่จะไม่ได้พูดออกมา แต่ความไม่พอใจก็สะสมอยู่มาก”

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างใจเย็น บอกกล่าวฉีเติ่งเสียนเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน

ฉีเติ่งเสียนคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ เพราะความซื่อตรงของลู่จ้านหลงได้รับความชื่นชมอย่างมาก การโยนสิ่งสกปรกใส่เขาแบบนี้ดูน่ารังเกียจและไม่น่าเชื่อถือ

มันเป็นสถานการณ์ในเมืองโมตูที่พังทลายลงอย่างรวดเร็วและรุนแรงเกินไป ทำให้คนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังตื่นตระหนก

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: “ฉันคิดว่าฉันต้องเอาชนะหัตัวการใหญ่ก่อนจึงจะมีโอกาสกลับประเทศ แต่ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้”

อวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา มันง่ายมาก! ง่ายบ้าอะไร พูดถึงการต่อสู้ระดับนี้ มันจะง่ายได้ยังไง?

“แม้ว่านายจะพ้นข้อกล่าวหาแล้ว แต่อย่าคิดที่จะได้ตัวตนเก่ากลับคืนมา คราวนี้นายกระทำการโดยไม่ได้รับอนุญาต จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี!” อวี้เสี่ยวหลงกล่าวอย่างเย็นชา

“ไม่เป็นไร เดิมทีฉันถูกเลือกมาเป็นกรณีพิเศษ สถานะนี้จำกัดอิสระของฉันมากไปหน่อย”ฉีเติ่งเสียนยิ้มเบา ๆ และพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้นการแสดงออกของอวี้เสี่ยวหลงก็อ่อนลงทันที ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง: “แต่ฉันประทับใจการกระทำของนายมากและยังน่าชื่นชมมากด้วยซ้ำ!”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยิน แล้วพูดว่า: “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะกลายเป็นคนในโลกเดียวกับนายพลอวี้ และยังทำให้นายพลอวี้ประทับใจและชื่นชมฉันด้วย”

อวี้เสี่ยวหลงยิ้มและพูดว่า: “ฉันจะไปที่ห้องเอาป้ายคำสั่งของฉันมา”

“แค่หยอกนิดหน่อยเอง ป้ายคำสั่งอะไร อย่ามากไปหน่อย!” ฉีเติ่งเสียนกล่าว