ตอนที่ 88
บทที่ 88 ฉันคือเด็กหนุ่มคนนั้น
October 21, 2026
“เติ่งเสียน ทำไมนายชอบทำอะไรวู่วามแบบนี้? แม้แต่แผนกหัวหน้าแผนกโครงการการค้าของเซี่ยงกรุ๊ปนายยังกล้าลงมือ?”
เฉียวกั๋วเทาก็ยังรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนทำอะไรประมาทเกินไป และมักจะไม่คิดถึงผลที่ตามเลย
พั่งซิ่วอวิ๋นก็โกรธมาก เธอชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนและดุด่าว่า: “นายยังคิดว่าครอบครัวของเรายังน่าสังเวชไม่พออีกเหรอ? นายนี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ชอบนำพาความเดือดร้อนมาให้พวกเราตลอด!”
“ตอนนี้ นายพูดมาสิว่าจะจัดการแก้ไขปัญหานี้ยังไง?”
“ถ้าจัดการไม่ได้ เฉียวกรุ๊ปต้องเสียเปรียบอย่างมาก และชิวเมิ่งก็ต้องถูกขับไล่ออกจากวงศ์ตระกูลอีกด้วย!”
เฉียวชิวเมิ่งพูด: “พ่อแม่ อย่าไปดุเขาเลยค่ะ วันนี้เจิ้งกวงหมิงทำเกินไปจริงๆที่ฉีเติ่งเสียนเขาทําไปแบบนั้นก็เพื่อช่วยหนูนะ”
ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว แล้วพูดว่า: “พวกคุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง เจิ้งกวงหมิงเป็นหัวหน้าได้ไม่นานหรอกครับ ผมจะช่วยให้ชิวเมิ่งได้โครงการนี้แน่นอน ผมสัญญา”
“พูดโม้แบบนี้ใครก็พูดได้?” พั่งซิ่วอวิ๋นพูดอย่างเย็นชาว่า: “ถ้านายทําได้ คืนนี้ฉันจะเอาน้ํามาล้างเท้าให้นายเลย!”
“ไม่ต้องหรอกครับ เพราะนั่นมันคือการแสดงความเคารพที่มีต่อผู้ใหญ่ ผมรับไม่ได้ครับ” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม
“ฝันไปเถอะ นายคิดว่าตัวเองจะมีความสามารถจริงๆนะเหรอ?” พั่งซิ่วอวิ๋นพูดพร้อมเอายกมือขึ้นผลักไปที่หัวของฉีเติ่งเสียน
แต่ฉีเติ่งเสียนหลบได้ทัน ซึ่งทําให้พั่งซิ่วอวิ๋นโกรธมาก เพราะเธอไม่คิดว่าไอ้สารเลวคนนี้จะกล้าหลบเธอ!
“ผมจะไปหาเจิ้งกวงหมิงเพื่อจัดการปัญหานี้ พวกคุณรอฟังข่าวดีที่บ้านได้เลย” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบาย ๆ
หลังจากพูดแบบนี้เขาก็เดินจากไป
พั่งซิ่วอวิ๋นกัดฟันและพูดว่า: “ไอ้สุนัขตัวนี้คอยแต่สร้างปัญหาใหญ่ๆ มาให้ตลอดเหมือนคนไม่รู้ประสาอะไร ไม่ใช่ว่า……ตอนนี้มันวิ่งหนีไปแล้วหรอกนะ?”
“แม่ บางทีเขาอาจจะไปแก้ปัญหาจริงๆ ก็ได้ ตอนนี้เขาเป็นถึงรองหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยของเซี่ยงกรุ๊ปด้วย” เฉียวชิวเมิ่งเม้มปากและพูด
คำพูดนั้นทำให้ทั้งเฉียวกั๋วเทาและพั่งซิ่วอวิ๋นประหลาดใจ จึงถามเกี่ยวกับเหตุการณ์อย่างละเอียด
พั่งซิ่วอวิ๋นพูดตะคอกออกมาว่า: “มันเป็นแค่รองหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยก็เท่านั้น พูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือเป็นแค่หัวหน้ายาม มันมีอะไรให้น่าภูมิใจ?!”
หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนออกจากบ้านของเฉียว เขาก็ถามจนรู้ที่อยู่ของเจิ้งกวงหมิงและตรงไปที่โรงพยาบาลทันที
เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็วขนาดนี้ เจิ้งกวงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า: “รองหัวหน้าฉีมาแล้ว?”
ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: “หัวหน้าเจิ้งนี่มีลูกเล่นเยอะเหมือนกันนะ พอหันหลังให้ปุ๊บก็ไปข่มขู่เฉียวกรุ๊ปทันที!”
“แกคือฉีเติ่งเสียนเหรอ? ไอ้ขยะตัวนี้มันกล้าต่อยหน้าหัวหน้าพวกเรา? เวรเอ๊ย แกกล้ามากนะ!”
“หัวหน้าของพวกเราคือลูกพี่ลูกน้องของคุณเซี่ยง แกกล้าดียังไงมาทำร้ายเขา ฉันว่าแกคงไม่อยากอยู่ในบริษัทนี้แล้วใช่ไหม?”
“เป็นแค่หัวหน้ายาม กล้ามาหยาบคายกับหัวหน้าแผนกโครงการของเราได้ยังไง? แล้วยังไม่รีบคุกเข่าลงสารภาพผิดอีก!”
พนักงานแผนกโครงการมาเยี่ยมเจิ้งกวงหมิงที่โรงพยาบาล แต่ละคนต่างแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เพื่อให้เจิ้งกวงหมิงได้เห็น
ใบหน้าของเจิ้งกวงหมิงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและพูดว่า: “รองหัวหน้าฉี เตรียมอะไรมาทำให้ผมให้อภัยคุณเหรอ?”
“ไม่ มันควรเป็นคุณที่ใช้เหตุผลอะไรที่ทำให้ผมปล่อยคุณไป” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างช้าๆและมองไปยังเจิ้งกวงหมิงอย่างไร้อารมณ์
ทันทีที่สิ่งนี้ออกมา ทุกคนก็อารมณ์เสีย
“อะไรเนี่ย ทำร้ายหัวหน้าพวกเราแล้วยังจะมากล้าพูดแบบนี้อีกเหรอ? คิดว่าคุณเซี่ยงจะคอยสนับสนุนนายจริงๆใช่ไหม?”
“ตอนนี้คุณเซี่ยงกําลังไปเยี่ยมหัวหน้าซางที่อยู่ห้องข้างๆ ถ้าเธอมาถึง ฉันหวังว่านายยังกล้าพูดโง่ๆแบบนี้ออกมานะ!”
“คิดว่าตัวเองสามารถจัดการทุกอย่างด้วยกำลังเพียงเท่านั้นเหรอ? ในสังคมปัจจุบัน มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับที่กำลังถึงจะเก่งได้หรอกนะ”
ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและรู้สึกว่าคนเหล่านี้กําลังพูดพล่อยๆ เขาเริ่มรู้สึกหมดความอดทน
เจิ้งกวงหมิงหัวเราะเยาะและพูดว่า: “ปล่อยฉันไปเหรอ? ถ้าฉันไม่เห็นว่านายคือพนักงานคนหนึ่งในบริษัท ฉันคงจะไปรายงานให้กระทบต่อบริษัท และป่านนี้นายคงเข้าไปอยู่ที่โรงพักแล้ว!”
“ตอนนี้นายมายังไม่รู้จักสำนึก แล้วยังมาใช้น้ำเสียงแบบนี้คุยกับฉันอีกเหรอ?”