บทที่ 89 ระบายความโกรธ

"อ๊า!!!"

ปากของเจิ้งกวงหมิงระเบิดด้วยเสียงร้องตะโกนเหมือนหมูถูกเชือด นิ้วของเขาที่เพิ่งหายดีก็หักอีกครั้ง จินตนาการว่ามันเจ็บปวดมากขนาดไหน

ฉีเติ่งเสียนปล่อยนิ้วของเขา ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ผมเกลียดพวกคุณจริงๆ ที่ต่อหน้าทำอย่าง และลับหลังทำอีกอย่าง"

พนักงานในแผนกโครงการต่างตกตะลึงกันหมด

เซี่ยงตงฉิงกำลังไปเยี่ยมซางจวินในวอร์ดข้างๆ แต่ฉีเติ่งเสียนดูเหมือนจะไม่สนใจเลย และเพิ่งหักนิ้วของเจิ้งกวงหมิงที่นี่อีกครั้ง!

“ไอ้สารเลว ฉันจะไม่ปล่อยแกไป ฉันจะไม่ปล่อยแกไปแน่นอน!”

“รอให้ประธานเซี่ยงจัดการกับแก ฉันก็จะแจ้งตำรวจให้แกติดคุกนานๆ ซักกว่าสิบปี…”

“และก็ ต้องเป็นเรือนจำที่แกเคยเป็นผู้คุมอยู่ด้วย นักโทษที่นั่นจะต้องทรมานแกแน่นอน! เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะให้สบู่แกฟรีๆเลยสองกล่อง!”

เจิ้งกวงหมิงกลิ้งตัวลงจากเตียงด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกไปทั้งตัว เหงื่อออกไปทั่ว และเขาเกือบจะเป็นลม

ฉีเติ่งเสียนคว้าเจิ้งกวงหมิงจากพื้น บีบนิ้วอีกข้างของเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ดูสิ ถ้าคุณเซ็นสัญญาอย่างตรงไปตรงมา ทุกคนก็จะจบแบบ happy-ending แล้ว นี่มาหลอกผมและซ่อนมีดเอาไว้ ผมกำลังเปลืองพลังงานอยู่ และคุณก็ต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“แก แก แก... กล้าดียังไง! ถ้านิ้วของฉันหักอีกครั้ง แกจะไม่ได้ติดคุกสบายๆ!” เจิ้งกวงหมิงตะโกนด้วยความหวาดกลัว

“หยุด ปล่อยผู้อำนวยการเจิ้งเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นแกเจอดีแน่!” มีคนตะโกนออกมา

แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถปล่อยให้ฉีเติ่งเสียนทำอะไรได้ ท้ายที่สุดแล้วแม้แต่ซางจวิน ปรมาจารย์อันดับหนึ่งของบริษัทก็ยังส่งปากให้ฉีเติ่งเสียนฟาดจนสมองกระทบกระเทือน พวกเขาจะกล้ายืนหยัดเพื่อเจิ้งกวงหมิง ได้อย่างไร?

เจิ้งกวงหมิงพูดอย่างรีบร้อน: "เร็วๆเข้า ไปเชิญประธานเซี่ยงที่อยู่ห้องถัดไปมา! ฉันไม่เชื่อว่าฆาตกรคนนี้จะกล้าหักนิ้วของฉันต่อหน้าประธานเซี่ยง!"

พนักงานสองสามคนวิ่งออกจากวอร์ดอย่างเร่งรีบ และเดินไปประตูถัดไปเพื่อเชิญเซี่ยงตงฉิง

“ไอ้สารเลว แกเสร็จแน่ แกกล้าที่จะหยาบคายใส่ฉันและยังมาตามฉันถึงในโรงพยาบาลอีก! แกคิดว่า ประธานเซี่ยงจะปล่อยแกไปเหรอ?!” เจิ้งกวงหมิงมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอย่างดุเดือด

“อีกไม่นานประธานเซี่ยงก็จะมาแล้ว เห็นแกทรมานฉันแบบนี้ เขาต้องให้แกชดใช้ฉันร้อยเท่าอย่างแน่นอน”

“แกทำร้ายฉันซึ่งเป็นผู้อำนวยการแผนกที่สำคัญ และยังทำร้ายผู้อำนวยการซางจวิน ฮีโร่ของเซี่ยงกรุ๊ปอีก แกคิดว่าแกจะได้รับผลตอบแทนเหรอ?”

นิ้วของฉีเติ่งเสียนเริ่มคลายลง และไม่จับแน่นขนาดนั้นแล้ว

เจิ้งกวงหมิงเยาะเย้ยและพูดว่า "ขี้ขลาดแล้วเหรอ? กลัวแล้วเหรอ? ถ้ารู้แบบนี้ ก็คงไม่ทำตั้งแต่แรกล่ะสิ!"

“ตอนนี้ คุกเข่าลงและหักนิ้วตัวเองทีละนิ้ว ฉันสามารถพูดให้ประธานเซี่ยงให้แกรอดได้ หรืออย่างน้อยก็ทำให้เธอให้อภัยแกได้มากขึ้น และให้แกตายอย่างน่าสังเวช!”

“อะไรนะ? แกไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "คุณคิดว่าเซี่ยงตงฉิงจะจัดการกับผมอย่างแน่นอนใช่ไหม?"

เจิ้งกวงหมิงหัวเราะเยาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"’งั้นดีเลย เก็บนิ้วนี้ไว้ก่อน เดี๋ยวเซี่ยงตงฉิงมาถึงแล้ว ผมจะแสดงให้เธอดู" ฉีเติ่งเสียน พูดอย่างจริงจัง "อย่าคิดว่าผมแค่ทำให้คุณกลัวนะ ผมพูดจริง!"

“ ผู้ชายคนนี้บ้าระห่ำมาก ยังจะหักนิ้วของผู้อำนวยการเจิ้งต่อหน้าประธานเซี่ยงอีก? เขากำลังพยายามทำให้ประธานเซี่ยงดูแย่หรือเปล่า?”

“เขาคิดว่าเขาเป็นอะไร? เขาคิดว่าประธานเซี่ยงจะไม่ทำอะไรเขาเหรอ? ฉันคิดว่า ถ้าพิจารณาจากอารมณ์ของประธานเซี่ยงละก็ เขาจะถูกทุบตีจนตายแน่!”

“ไอ้สารเลว ช่างหยิ่งผยองหนัก ประธานเซี่ยงต้องใช้เขาเป็นตัวอย่างเพื่อตักเตือนผู้อื่นด้วย”

ฉีเติ่งเสียนกลับยิ้มเล็กน้อย ในเวลานี้เขาเข้าใจ"จุดประสงค์ที่ชั่วร้าย" ของเซี่ยงตงฉิงแล้ว

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้ตัวเองเคยทักทาย และวิ่งออกมาจากคนน่าขยะแขยงอย่างเจิ้งกวงหมิง

"จักรพรรดิในสมัยโบราณต้องจัดการกับญาติผู้ใหญ่บางคน ส่วนใหญ่ใช้วิธีแบบนี้ใช่ไหม" ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่ในใจ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่ถูกใช้ประโยชน์แล้ว และยังทําให้เฉียวชิวเมิ่งได้รับความลำบากใจอีก

การที่ท่านผู้เฒ่าเฉียวตบหน้าเฉียวชิวเมิ่งนั้น ย่อมไม่มีทางที่เขาจะเอาคืนได้ เพราะนั่นคือผู้อาวุโสและอายุมากแล้ว

“ประธานเซี่ยงมาแล้ว!”

มีคนกรีดร้องด้วยความประหลาดใจ จากนั้นทั้งห้องก็เงียบลง