บทที่ 91 ตกหลุมอากาศ

งานเลี้ยงวันเกิดของหวงฉิงเกอจะจัดขึ้นบนเรือสำราญ ขณะนี้เรือสำราญอยู่ต่างประเทศหลายร้อยกิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์ประมาณหนึ่งชั่วโมง

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือชีวิตของคนรวย

หลังจากทั้งสามคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ และยังมีตระกูลผู้มั่งคั่งที่ได้รับเชิญอีกหลายตระกูลก็ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำนี้เช่นกัน

ที่นั่งข้างในดูแน่นหนาไปหมดทันที หลี่อวิ๋นหว่าน เฉียวชิวเมิ่ง และฉีเติ่งเสียนสามารถทำได้แค่นั่งแถวเดียวกัน

“นายไปนั่งตรงข้าม” เฉียวชิวเมิ่งเม้มริมฝีปาก เปิดปากพูด

ฉีเติ่งเสียนไม่คิดอะไรอยู่แล้ว เพียงแต่กลับถูกหลี่อวิ๋นหว่านดึงไปนั่งอยู่ข้างเธอ ไม่ได้ใกล้ชิดกับเฉียวชิวเมิ่ง

“พวกเราสามคนที่รู้จักกันมานั่งด้วยกันจะดีกว่า แม้ว่าคุณฉีจะไม่ได้สวมชุดที่เป็นทางการก็ตาม แต่เสื้อผ้าชุดนี้ก็ไม่ได้สกปรกอะไร” หลี่อวิ๋นหว่านเปิดอกคุยกัน

เฉียวชิวเมิ่งเหลือบมองหลี่อวิ๋นหว่านด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้เพื่อนสนิทของตัวเองยังมีการพูดจาเยาะเย้ยฉีเติ่งเสียน ดูถูกอย่างมาก ทำไมตอนนี้ทัศนคติถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ตัวเองไม่ต้องการนั่งข้างเขา ตรงกันข้าม เธอมีความสุขมาก นอกจากนี้ยังช่วยพูดอีกด้วย

ในเวลานี้ฉีเติ่งเสียนค่อยเข้าใจขึ้นมา เฉียวชิวเมิ่งคิดว่าตัวเองแต่งตัวไม่เหมาะสม ดังนั้นเลยไม่อยากนั่งกับเขาด้วยกัน

เพียงแต่ สำหรับเรื่องเหล่านี้ เขากลับไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ยิ้มอย่างไม่แยแสหนึ่งที

หลังจากที่คนหลายคนเพิ่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์เห็นการแต่งกายของฉีเติ่งเสียน ล้วนแล้วเต็มไปด้วยความตะลึง บางคนดูถูก บางคนมีความสงสัย

นี่เป็นครั้งแรกที่นายกหวงได้จัดงานเลี้ยงวันเกิดครั้งใหญ่ให้กับลูกสาวของเขา คนผู้นี้กลับสวมชุดลำลองทั้งตัวเหรอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น

สังเกตเห็นสายตาของคนเหล่านั้นที่มองมา เฉียวชิวเมิ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย โชคดีที่หน้าผากของฉีเติ่งเสียนไม่มีป้ายกำกับเขียนว่า "เฉียวชิวเมิ่งเป็นภรรยาของฉัน"

หลี่อวิ๋นหว่านกลับใจกว้างอย่างมาก ถอดหูฟังตัดเสียงรบกวนออก แล้วพูดคุยกับฉีเติ่งเสียนอย่างสนุกสนาน

“คุณฉี ถ้าหากครั้งหน้าคุณมีโอกาสได้เข้าร่วมงานแบบนี้แล้วไม่มีเสื้อผ้าที่เหมาะสม โทรศัพท์หาฉันได้เลย ฉันจะให้ช่างตัดเสื้อตัดให้คุณ หรือจะซื้อแบบสำเร็จรูปก็ได้” หลี่อวิ๋นหว่านพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไม่จำเป็น ผมไม่ชอบชุดที่เป็นทางการเท่าไหร่” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่แยแส สำหรับสิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วไม่ใส่ใจอย่างมาก

พร้อมกับการบินขึ้นของเฮลิคอปเตอร์ มาถึงบนทะเลแล้ว สายตาของทุกคนมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ทะเลอันไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

เพียงแต่ มีลมแรงพัดสูงบนท้องฟ้าด้วย ทำให้เฮลิคอปเตอร์ตกหลุมอากาศอย่างแรง

ร่างของหลี่อวิ๋นหว่านถูกกระแทกเข้าไปที่อ้อมแขนของฉีเติ่งเสียนอย่างรุนแรง มือซ้ายของเขาผลักออกไปโดยไม่รู้ตัว บังเอิญไปผลักโดนช่องท้องน้อยส่วนล่างของฉีเติ่งเสียนพอดี ร่างกายอันสง่างามนั้น ถูกโจมตีใส่โดยตรงจนหน้าเขียว

“อ้า.....โอ๊ย!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงคำรามออกมาเบาๆ โชคดีที่เสียงใบพัดหมุนดังพอสมควร ทุกคนสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน ดังนั้นเลยไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

หลี่อวิ๋นหว่านรีบดึงมือของตัวเองกลับ เต็มไปด้วยความเขินอาย

เฉียวชิวเมิ่งถอดหูฟังตัดเสียงรบกวนออกและพูดเสียงดัง : “อวิ๋นหว่าน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร.....” หลี่อวิ๋นหว่านรีบพูด

เฉียวชิวเมิ่งเห็นสีหน้าของฉีเติ่งเสียนผิดปกติ ก็อยากถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน แต่คิดสักพัก ยังคงปล่อยผ่านไป

เมื่อเห็นบนใบหน้าของฉีเติ่งเสียนมีความเจ็บปวดเล็กน้อย หลี่อวิ๋นหว่านถาม : “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ทำให้คุณบาดเจ็บแล้วใช่ไหม ต้องการให้ฉันนวดให้ไหม”

“นวดบ้าอะไรกัน!” ฉีเติ่งเสียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี วิชาระฆังทองคุ้มกายและวิชาภูษาเหล็กของเขายังฝึกไม่ถึงสถานที่แบบนี้ นอกจากนี้ยังเป็นการโจมตีอย่างกะทันหันและไม่มีการเตรียมตัวเลย

เขาสูดลมหายใจเย็นหลายครั้ง ค่อยทำให้ความเจ็บปวดของตัวเองบรรเทาลงเล็กน้อย

หลี่อวิ๋นหว่านก็รู้สึกผิดเล็กน้อยเช่นกัน ร่างกายส่วนบนเอนตัวเข้าใกล้แขนของฉีเติ่งเสียนอย่างนุ่มนวล พูดขอโทษ : “ขอโทษ คุณฉี คนอื่นเขาไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย! ถ้าหากคุณไม่พอใจล่ะก็ ฉันจะให้คุณตีหนึ่งทีเหมือนกัน”

เสียงของเธอน่าฟังอย่างมาก พร้อมกับการออดอ้อน ทำให้คนรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน

รู้สึกถึงร่างกายที่นุ่มนวลอันอบอุ่นและมีกลิ่นหอมที่แขนของตัวเอง และคำพูดที่อ่อนโยนข้างหู ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกว่าไม่ได้ปวดขนาดนั้นแล้ว

“เสียงนี้ใหญ่จริงๆ.....ไม่ใช่ไม่ใช่ น่าอกนี้ช่างน่าฟังจริงๆ.....ฮืม ฉันคิดอะไรอีกแล้วเนี่ย” เขาส่ายหัวสองสามครั้ง เคลื่อนตัวไปทางประตูห้องโดยสาร ค่อยสามารถกำจัดสภาวะฟุ้งซ่านและความคิดใต้หว่างขาได้