บทที่ 92 การพนัน

ผู้คนที่มางานวันเกิดของหวงฉิงเกอในครั้งนี้ ส่วนใหญ่เป็นคนที่มีหน้ามีตาใกล้เมืองจงไห่

เฉียวชิวเมิ่งเพิ่งลงจากเครื่องบินก็มองเห็นเพื่อนหลายคน รีบเข้าไปรวมตัวกับพวกเขาทันที คุยกันอย่างมีความสุขด้วยกัน

หลี่อวิ๋นหว่านกลับติดตามฉีเติ่งเสียนทั้งกินและดื่ม ไม่สอดคล้องกับสไตล์ปกติของเธอโดยสิ้นเชิง

โดยทั่วไปแล้วมีเหตุการณ์แบบนี้ หลี่อวิ๋นหว่านล้วนแล้วจะเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าสังคม เพิ่มเส้นสายให้ตัวเอง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เพียงแค่ติดตามฉีเติ่งเสียนกินๆดื่มๆ

เธอติดตามฉีเติ่งเสียนที่แต่งกายชุดลำลองไปกินและดื่มบนเรือสำราญ แน่นอนก็ทำให้คนมีการวิพากษ์วิจารณ์ไม่น้อยเช่นกัน แต่สิ่งเหล่านี้ เธอล้วนแล้วไม่ใส่ใจ

“คุณฉี มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่คุณเดินในเวลากลางคืนด้วยชุดแบบนี้ ทำไมไม่หาโอกาส พาเมิ่งเมิ่งไปดูที่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งล่ะ” หลี่อวิ๋นหว่านถาม

“วิลล่าหลังนั้นผมไม่ได้ซื้อด้วยตัวเองสักหน่อย คนอื่นให้เท่านั้น มีอะไรน่าพาคนไปดู” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่แยแส ดูเหมือนว่าจะไม่มีความคิดนี้เลยด้วยซ้ำ

หลี่อวิ๋นหว่านหัวเราะ ในความเป็นจริง เพียงแค่ฉีเติ่งเสียนแสดงตัวตนที่ตัวเองเป็นเจ้าของวิลล่าวิมานเมฆ อย่างนั้น ทั่วทั้งเมืองจงไห่ กระทั่งทั่วทั้งเมืองตงไห่ ล้วนแล้วไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป

คนที่สามารถอาศัยอยู่วิลล่าวิมานเมฆได้ อย่างนั้นต้องมีภูมิหลังและพื้นหลังแบบไหน

ท้ายที่สุด นั่นเป็นวิลล่าที่อวี้เสี่ยวหลงต้องการซื้อเนื่องจากความสัมพันธ์ แต่ไม่สามารถทำได้!

“อ่าฮ่า ปรมาจารย์ฉี ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว ผมกำลังคิดว่าวันนี้คุณจะผิดนัดแล้วสะอีก!” หลังจากหวงฉีปินเห็นฉีเติ่งเสียน รีบเข้าไปทักทายทันที

“เหล่าหวง เทคนิคการต่อสู้ของเกาจวี่ลี่และเจียเผิงกั๋วเป็นยังไงบ้าง” ฉีเติ่งเสียนเปิดปากก็ถามประโยคนี้ออกไป

ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงฉีปินแข็งทื่อ รอบข้างมีคนเยอะขนาดนี้ ทำไมต้องพูดถึงเรื่องนี้ด้วย เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้เลยเหรอ

ฉีเติ่งเสียนพูด : “คุณอย่าคิดมาก ผมแค่อยากรู้ว่าพวกเขามีความสามารถในการตั้งหลักในประเทศของพวกเราหรือไม่ ไม่มีความหมายอย่างอื่น”

หวงฉีปินรีบเปลี่ยนหัวข้อ

หลี่อวิ๋นหว่านที่อยู่ด้านข้างสีหน้ามืดมน รู้สึกว่าไม่มีผู้ชายคนไหนเป็นคนดีเลย

“ไป ผมจะพาคุณไปเล่นที่คาสิโนสักสองรอบ แพ้ชนะล้วนแล้วเป็นของผม” หวงฉีปินไม่อยากให้ฉีเติ่งเสียนพูดถึงเรื่องนี้ ดึงเขาเดินไปที่ห้องโถงขนาดใหญ่ภายในเรือสำราญแห่งหนึ่ง

ในที่สุดหลี่อวิ๋นหว่านก็ไม่ได้ติดตามอีกต่อไป บางครั้ง จำเป็นต้องรักษาระยะห่างไว้บ้างเล็กน้อย ความคลุมเครือที่สมบูรณ์แบบที่สุดคือการแยกจากกัน

คาสิโนที่ตั้งอยู่บนเรือสำราญมีขนาดใหญ่มาก เจ้ามือการพนันและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในนั้นเช่ามาจากคาสิโนในเมืองจิงเต่าโดยเฉพาะ ด้วยพลังของตระกูลหวง นี่ไม่ใช่เรื่องยาก

ฉีเติ่งเสียนมองเห็นเซี่ยงตงฉิงในคาสิโน สวมชุดเดรสสีขาว ที่หน้าอกเป็นเสื้อคอวี ชายกระโปรงผ่าถึงต้นขาด้านบน เซ็กซี่มาก

ต่างหูเพชรห้อยอยู่ที่หูของเธอ รอบคอมีสร้อยคอมุกหนึ่งเส้น มีสร้อยข้อมือสามเส้นรอบข้อมือ ชักนำออร่าของตัวเองไปสู่จุดสูงสุด

ความเยือกเย็นแบบนั้น ทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนที่มองเห็น ล้วนแล้วต้องถอยกลับอย่างหวาดกลัว

และในเวลานี้ เธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไพ่โต๊ะหนึ่ง ดูเหมือนว่ากำลังเล่นไพ่กับคนอื่น

บนโต๊ะไพ่ สวีเอ้าเสวี่ยและหวังหู่นั่งอยู่

“ประธานเซี่ยง ถึงคุณแล้ว ไพ่ใบนี้ คุณจะเอาหรือไม่เอา” สวีเอ้าเสวี่ยถามด้วยรอยยิ้ม ชิปที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ กองเท่าภูเขาแล้ว

และที่หน้าโต๊ะของเซี่ยงตงฉิง เหลือชิปเพียงไม่กี่อันแล้ว

หวงฉีปินพูด : “นั่นคือความแค้นระหว่างบริษัทใหญ่ พ่อของผมตั้งใจจะไม่เข้าร่วม”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหน้า เดินตรงเข้าไปที่โต๊ะไพ่โต๊ะนั้น

ชิปของเซี่ยงตงฉิงมีสิบล้านชิป ตอนนี้แพ้จนเหลือแค่แปดแสนเชิบแล้ว ถ้าหากตานี้ยังแพ้อีก อย่างนั้น ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว

“ตงฉิง ชิปของคุณใกล้จะแพ้หมดแล้วนะ ผมหวังว่าคุณจะรักษาสัญญา แลกเปลี่ยนหุ้นสิบเปอร์เซ็นกับสวีกรุ๊ป ไม่อย่างนั้นล่ะก็ สีหน้าของทุกคนล้วนแล้วไม่ดี” หวังหู่พูดด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของเซี่ยงตงฉิงมืดมน โยนไพ่ในมือสองใบออกมาโดยตรง พูดอย่างเย็นชา : “ไม่เล่นแล้ว!”

สวีเอ้าเสวี่ยและหวังหู่ร่วมมือกันปราบเซี่ยงกรุ๊ป สิ่งนี้ทำให้เซี่ยงตงฉิงกดดันมากยิ่งขึ้น ช่วงที่ผ่านมา เซี่ยงกรุ๊ปพบกับอุปสรรคอีกประการหนึ่งในห่วงโซ่อุตสาหกรรม