บทที่ 922 จิตใจมีปัญหา

"หวงชงล่ะ? เขาไม่ได้กลับมากับคุณด้วยเหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนที่กำลังเดินชมรอบๆวิลล่า ชื่นชมสิ่งอำนวยความสะดวกและการตกแต่งภายในอยู่ เมื่อไม่เห็นหวงชงก็เอ่ยถาม

หยางกวนกวนส่ายหน้า "เขาไม่ยอมอยู่กับฉันที่นี่ เลยซื้อห้องข้างนอกอยู่กับแฟนมาสักพักแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนตอบรับเสียงในลำคอ "คุณเคยเจอแฟนเขาหรือเปล่า?"

"เคยเจอแล้ว เธอเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ชื่อหนานเชี่ยน พาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาเปิดร้านขายเสื้อผ้าด้วยกัน กิจการใหญ่โต แต่ช่วงนี้เจอปัญหานิดหน่อย" หยางกวนกวนตอบ

"ในเมื่อคุณเคยเจอแล้ว งั้นผมก็สบายใจ" ฉีเติ่งเสียนพูด

แววตาหยางกวนกวนเย็นชา "ไอ้หมอนั่นชื่อเหยียนต้ง ชอบรังแกผู้หญิง น่าขยะแขยงที่สุด เพื่อนสนิทของหนานเชี่ยนเองก็เป็นเดรัจฉาน สมควรตาย!"

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า

"ส่ายหน้าทำไม? ไม่เห็นด้วยหรือไง?" หยางกวนกวนขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่พอใจ

"คุณนั่งลงก่อน ผมจะพูดให้ฟังนะ" ฉีเติ่งเสียนดึงมือเธอให้นั่งลงบนโซฟาด้วยกัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

หยางกวนกวนเห็นเขาเหมือนมีเรื่องจะพูดก็สงบสติอารมณ์ไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปรินกาแฟดำบนโต๊ะสองแก้ว

เดิมทีหยางกวนกวนไม่ชอบดื่มกาแฟดำแบบนี้ แต่หลังๆมานี้ได้รับอิทธิพลจากฉีเติ่งเสียน ก็เลยเริ่มหันมาดื่มวันละสามแก้ว

กาแฟดำขมมาก พอเข้าปากแล้วก็รู้สึกเหมือนกำลังกินถ่านก็ไม่ปาน แต่พอลองละเลียดดูดีๆ จะสัมผัสได้ถึงรสชาติความหอมของกาแฟ

อัตราไขมันในร่างกายเธอตอนนี้ลดเหลือเพียงสิบสามเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่เธอไม่เหมือนนักกีฬาเพาะกายพวกนั้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ รวมถึงหน้าอกก็หายไป

กล้ามเนื้อหน้าอกของหยางกวนกวนได้รับการปรับให้แน่นขึ้น ทำให้ง่ายต่อการเคลื่อนไหวมากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

"เหมือนสภาพจิตใจคุณจะมีปัญหานะ" ฉีเติ่งเสียนรับแก้วกาแฟมาถือไว้ ก่อนจะพูด

"สภาพจิตใจฉันปกติดีมาก!" หยางกวนกวนส่ายหน้า

"ตอนนั้นผมก็เหมือนคุณ ฝึกกังฟูได้ก็อยากกลับไปที่เมืองหลวง แล้วล้างแค้นให้ตัวเอง ตอนนั้น อะไรๆก็ดูไม่ยุติธรรมไปหมด พอเจอแล้วก็อยากจะแก้ไขมันให้ได้ในทันที" ฉีเติ่งเสียนพูด

"นี่เป็นเรื่องที่คนทั่วไปหลังจากที่เป็นการต่อสู้แล้ว ก็มักจะมีอารมณ์หนึ่งเกิดขึ้น อารมณ์ที่อยากผดุงความยุติธรรม กวาดล้างอยุติธรรม"

"การต่อสู้ก็เหมือนการออกกำลังกาย หลังจากที่ฝึกจนพัฒนาไปอีกขั้นได้แล้ว ก็มักจะมีอารมณ์ความมั่นใจแบบนี้เกิดขึ้น"

"ฝีมือคุณพัฒนาเร็วเกินไปแล้ว ก็เลยทำให้จิตมจของคุณไม่สงบ! ถ้ายังฝึกแบบนี้ต่อไป ต้องมีปัญหาแน่ๆ"

หยางกวนกวนฟังจบก็ขมวดคิ้ว "ฉันรู้สึกว่า......"

"ดูสิ ผมยังพูดไม่ทันจบคุณก็คัดค้านแล้ว! นี่ก็เป็นผลมาจากอารมณ์นั้นด้วยนะ" ฉีเติ่งเสียนพูด

หยางกวนกวนรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอฝึกต่อสู้ ฉีเติ่งเสียนพูดอะไรเธอก็ทำตาม แต่คำพูดพวกนั้นก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจและไม่ได้ถูกต้องเสมอไป

"การฝึกการต่อสู้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระบวนการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกายเท่านั้น แต่ยังเป็นการฝึกฝนจิตวิญญาณด้วย! ถ้าจิตวิญญาณของเธอฝึกไปไม่ถึงระดับนั้น ก็ไม่มีทางที่จะไม่อยู่จุดสูงสุดได้ตามที่ใจกวังหรอกนะ" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

หลังจากที่ฝีมือของหยางกวนกวนพัฒนาไปมาก เธอก็รู้สึกเย่อหยิ่งในใจ และจิตใจไม่สงบ

นี่เป็นเรื่องที่คนทั่วไปต้องรับมือกับสภาพจิตใจของตัวเอง เธอเป็นอัจฉริยะ พัฒนาเร็วกว่าคนอื่น ดังนั้นจึงใจร้อนมากกว่าคนทั่วไปเป็นปกติ

ทำไมคนที่ประสบความสำเร็จพวกนั้นถึงได้ดูใจเย็นและหนักแน่น? ไม่เย่อหยิ่ง ไม่ใจร้อน