บทที่563 ดูออกชัดแจ๋ว

"คุณนายซุน คุณมองระดับเขาดีเกินไปแล้ว"

"อย่างเขาน่ะเหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนมองชุยเจิ้งห่าวที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ผู้ชายที่ใช้วิธีนี้มาข่มขู่ผู้หญิง เขาดูถูกมองไม่ขึ้นจริงๆ

ฉีเติ่งเสียนไม่ชอบก็อยู่ส่วนไม่ชอบ เขาจะไม่ทําเรื่องแย่แบบนี้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ชุยเจิ้งเฮ่ายังเป็นลุงของซุนอิ่งซู ทั้งสองมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกัน

ชุยเจิ้งเฮ่าใช้เวลาครึ่งวันกว่าจะรู้สึกดีขึ้น กัดฟันแล้วพูดว่า "ซุนอิ่งซู ยัยบ้าอย่างเธอมันโหดเหี้ยมจริงๆ คาดไม่ถึงว่าจะร่วมมือกับคนทรยศของประเทศหัวกั๋วทําร้ายฉัน!"

ซุนอิ่งซูพูดอย่างเย็นชาว่า "คุณอย่ามาพูดจาเหลวไหล คุณเองต่างหากที่พูดจาไม่เป็นจึงทำให้เกิดเรื่อง เกี่ยวอะไรกับฉัน?!"

ชุยเจิ้งเฮ่าหัวเราะเย็นชา "ถ้าฉันกลับไปที่อาณาจักรโคกูรยอแล้ว ฉันจะรายงานทุกสิ่งที่เธอทําต่อสภา ดูซิว่าจะมีใครเข้าข้างเธอ"

ซุนอิ่งซูมีความรู้สึกอยากจะฆ่าชุยเจิ้งเฮ่าจริงๆ แต่สติบอกกับเธอว่าห้ามทำแบบนี้

เพราะตอนนี้ในสภามีคนมากมายที่ไม่ชอบเธอ มีคนมากมายที่อยากดึงเธอลงจากตำแหน่งนี้ ตัวเองห้ามทำอะไรผิดเด็ดขาด

อย่ามองสภาพเลิศเลอของซุนอิ่งซูในปัจจุบัน มีอำนาจนายทุนซ่านซิงอยู่ในมือ แต่ในความเป็นจริงก็เหมือนเดินบนน้ําแข็งบางๆ เป็นขั้นเป็นตอน

ไม่งั้นละก็ ความเสียหายที่ภู่ซิงซ่านเพียงคนเดียวสร้างขึ้นมา จะคุ้มค่ากับการที่เธอไปที่ตลาดจงไห่เพื่อจัดการความวุ่นวายและเสียหน้ามาคุยกับฉีเติ่งเสียนด้วยตัวเองเหรอ?

ซุนอิ่งซูไม่ถือว่าเป็นผู้หญิงที่สูงส่งเหมือนอวี้เสี่ยวหลง แต่มีจิตใจที่แน่วแน่เข้มแข็ง

"กลับไปอาณาจักรโคกูรยอเหรอ? นายถ่ายรูปของฉันแล้ว ยังคิดจะกลับไปที่อาณาจักรโคกูรยออีกเหรอ?!" ฉีเติ่งเสียนมองชุยเจิ้งเฮ่าด้วยความตกใจราวกับว่ากําลังดูคนโง่คนหนึ่ง

ซุนอิ่งซูอดชะงัก คิดในใจว่าฉีเติ่งเสียนจะฆ่าเขาจริงๆใช่ไหมเนี่ย?

เธอคิดใหม่อีกรอบและรู้สึกว่าฆ่าไปก็ดี ตายไปเสียสิ้น ตัวเองจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบ สามารถเล่นไทเก็กเพื่อเปลี่ยนความขัดแย้งได้

แม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะเคยช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ในฐานะนักธุรกิจ เธอก็ยังคงต้องการผลกําไร บางแง่มุมก็เย็นชาไป ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไม่ถึงจุดที่พึ่งพาชีวิตและความตายซึ่งกันและกันอย่างฉีเติ่งเสียนและเซี่ยงตงฉิง

การตีคนกับการฆ่าคนนั้นเป็นคนละเรื่องกัน การตีคนคือทําให้เกิดความขัดแย้ง และการฆ่าคนก็คือการทําให้ความขัดแย้งรุนแรงขึ้น

ชุยเจิ้งเฮ่าคลานลุกขึ้นมา เช็ดเลือดที่มุมปากตัวเอง ยิ้มอย่างดุเดือดว่า "ทําไม นายเก่งนักเหรอ? กล้าฆ่าฉันงั้นเหรอ!"

"ฉันเป็นคนของตระกูลชุยนายทุนซ่านซิง ถ้าฉันตายในประเทศหัวกั๋วของพวกนาย เอาทั้งครอบครัวของนายมาชดเชยก็คงไม่พอ!"

"เมื่อกี้นายทำร้ายฉัน เรื่องนี้ฉันจะเอาคืนทีละนิดแน่!"

ฉีเติ่งเสียนก็หัวเราะขึ้นมา มองไปที่ชุยเจิ้งเฮ่าแล้วพูดว่า "นายพูดถูก ฉันมันเก่งมาก!"

หลังจากพูดจบเขาก็ก้าวไปข้างหน้าและเตะเข้าท้องของชุยเจิ้งเฮ่าอีกครั้ง เตะจนชุยเจิ้งเฮ่าเวียนหัวแทบสลบ และกลิ้งไปที่กําแพง

คราวนี้ ซุนอิ่งซูไม่ได้ห้ามอีกต่อไป และหวังว่าเตะครั้งนี้ของฉีเติ่งเสียนจะเตะหนักๆ

"ซุนอิ่งซู!!!"

ชุยเจิ้งเฮ่าตะโกนอย่างเฉียบขาด

"ถ้าเธอปล่อยให้ชู้ของเธอทำตามใจตัวเองอีกครั้ง ฉันจะปล่เอาเธอตายแน่นอน"

ซุนอิ่งซูกลับพูดซ้ำเติมว่า "ชุยเจิ้งเฮ่า ถ้าคุณพูดเพ้อเจ้ออีก ถูกเขาฆ่าตาย ฉันไม่สนหรอกนะ เพราะที่นี่คือประเทศหัวกั๋ว มีหลายเรื่องที่ฉันไม่สามารถช่วยได้!"

คําพูดนี้ฟังเหมือนกําลังโน้มน้าว แต่จริงๆแล้วเป็นการยั่วยุ

ฉีเติ่งเสียนที่คบค้าสมาคมกับคนเลวมานานกว่าสิบปีจะฟังไม่ออกได้อย่างไร

เขาเหล่มองซุนอิ่งซูและมุมปากกระตุกขึ้น ผู้หญิงคนนี้วางแผนได้ลึกซึ้งมาก มาเล่นวิธีนี้กับเขา!

คําพูดที่เธอบอกว่าเป็นเพื่อนกันก่อนหน้านี้ เชื่อไม่ได้เลยจริงๆ

"ฆ่าฉันเหรอ? ให้เขาลองดูสิ!" ชุยเจิ้งเฮ่าพูดประโยคแบบนี้ออกมาอย่างที่ซุนอิ่งซูคิดไว้จริงๆด้วยสายตาดุร้ายจ้องมองที่ฉีเติ่งเสียน

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ฉีเติ่งเสียนคงเต็มไปด้วยรูพรุนแล้ว

แต่น่าเสียดายที่สายตาไม่สามารถฆ่าคนได้