บทที่ 1046 สนามรบแนวหน้า

“ไม่ต้องตื่นเต้น ก็คงไม่เปิดสงคราม แต่ว่าเตรียมตัวต่อสู้ให้ดี！”

เหย้เฟิงพูดเสียงทุ้มต่ำ

เริ่มสงครามในช่องทางแบบนี้ ไม่ได้ฉลาด

ช่องว่างในนี้ไม่เสถียร พวกเขาเหล่านี้ ก็เหมือนหนูที่ทำรูแอบเข้าไป เมื่อกระตุ้นค่ายกลปกป้องของที่นี่ ทุกคนล้วนแต่ต้องตาย

“นี่เป็นอาวุธวิเศษอะไร？ไม่นึกเลยว่าจะระเบิดรูถ้ำ”

เย่เซิ่งเทียนพูดถามอย่างอยากรู้

ถ้าหากว่าเขามีอาวุธวิเศษแบบนี้ ก็ไม่ถึงขนาดที่ว่าห้ามปรามไปทั่วทุกที่แล้ว

เขาไม่ขาดแคลนวิธีการ แต่สิ่งที่ขาดแคลนก็คือสิ่งของเหล่านี้

เส้นสนกลในของเขาผิวเผินเกินไปแล้ว！

ทั้งหมดแค่5ปี โลกมนุษย์ไม่มีพวกทรัพยากรเหล่านี้ พวกหยางทาวก็จนมาก แถมต้องให้เขาช่วย

เหย้เฉิงพูดอธิบายว่า : “เพียงแค่กลวิธีเล็กๆที่ไม่เหมาะจะเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งเลยสักนิด ไม่คุ้มค่าที่จะพูดถึง เป็นเพียงแค่เอาลวดลายฟ้าดิน ผสมผสานเข้ามา เพื่อสร้างค่ายกลที่แต่งต่างกันออกมา และก็มีประโยชน์กับที่นี่ ถึงยังไงตระกูลพิทักษ์คุ้มกันที่นี่มากว่าหมื่นปี เข้าใจค่ายกลของที่นี่อย่างมาก”

เย่เซิ่งเทียนพูดอีกว่า : “ภูเขาไท่ซานเกี่ยวข้องอะไรกับจักรพรรดิตงเยี่ยที่เล่าขานกันตามตำนาน？หรือว่าในวิหารปีศาจแห่งนี้ เป็นสนามฝึกของจักรพรรดิตงเยี่ยจริงๆ？”

ในเวลานี้เหย้หมิงชายชราตัวเตี้ยกลับว่าเอ่ยปากพูด : “นั่นเป็นเพียงแค่บุคคลที่เล่าขานในตำนาน ไม่ได้มีอยู่จริง แต่ว่า ปีนั้นที่นี่มีแค่กษัตริย์เพียงท่านเดียว ชื่อว่าจักรพรรดิไท่ หลังจากนั้นกลายเป็นจักรพรรดิตงเยี่ยตามตำนานเล่าขาน ที่นี่เคยเชื่อมต่อกับโลกชูร่า เป็นสนามรบแนวหน้า จักรพรรดิไท่ย้ายภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งมา ปราบอยู่ที่นี่ และทำที่นี่ให้กลายเป็นสำนัก โลกชูร่าไม่กล้ารุกรานที่นี่กว่าแสนปี ”

หลายแสนปี……

เย่เซิ่งเทียนตกใจแล้ว

ใครจะมีชีวิตอยู่ได้หลายแสนปี？

สามท่านตรงหน้านี้ ใช้ชีวิตได้หลายพันกว่าปี เขารู้สึกเหลือเชื่อ

ถึงยังไงตอนนี้นับรวมกันแล้วก็26-27ปี

เวลาของการบำเพ็ญตนก็มีเพียงห้าปี

ยังไม่เพียงพอกับเศษเลี้ยวของคนเขา