บทที่ 1047 ก็ควรพินาศด้วยกัน

ที่แท้โลกใบนี้ เป็นสนามรบแนวหน้า

ข้อมูลนี้ ทำให้เย่เซิ่งเทียนเป็นกังวลมาก

ที่นี่มีคนดีและคนเลวอยู่ปะปนกัน สถานการณ์ในตอนนี้ยังคงเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุด

ในอนาคตโลกแห่งการต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่ม แต่ละโลกเยื้องกรายมาถึง เทพปีศาจทั้งหมด กลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ที่นี่

คนที่นี่ ภูเขาแม่น้ำที่นี่ ล้วนแต่ถูกทำลายทั้งหมด

คนธรรมดาทั่วไปในโลกมนุษย์เหล่านั้น จะยืนหยัดได้ถึงเมื่อไหร่？

แม้แต่เปรียบเขากับคนเหล่านั้น ล้วนเป็นมด ยิ่งไปกว่านั้นคนธรรมดาเหล่านั้น？

เขาอยากจะคุ้มกันอาณาเขตของประเทศชาติ คุ้มกันได้ไหม？

คนเหล่านั้นที่เขาต้องคุ้มกัน รับได้ไหม？

เย่เวิ่งเทียนกังวลมาก จะต้องเข้าไปดำเนินการล่วงหน้า เตรียมสำหรับการโอนย้ายทุกเมื่อ

นี่เป็นโครงการขนาดใหญ่

จะต้องบอกให้พวกหยางทาวรู้ล่วงหน้า ทำให้พวกเขาเตรียมพร้อม

“ถึงแล้ว”

เหย้เฟิงพูดกับคนสามสี่คนนั่น

เย่เซิ่งเทียนมองออกไป พวกเขาอยู่ด้านนอกของพระราชวังขนาดใหญ่

นี่เป็นสัตว์ที่ใหญ่มหึมา สูงถึงหลายสิบวา ราวกับสัตว์โบราณที่ดุร้าย เมื่อคนอยู่ตรงหน้าของมันก็ตัวเล็กนิดเดียวเช่นนั้น ทำให้คนเกิดความยำเกรง

แต่ว่าตำหนักโบราณแห่งนี้ กลับไม่มีความรู้สึกผกผันแบบนั้น ในทางกลับกันให้ความรู้สึกที่น่ากลัวมากอย่างหนึ่งกับเย่เซิ่งเทียน

“นี่ก็คือวิหารปีศาจ”

เหย้เฉิงพูดอย่างหวาดกลัว : “ระวังกันหน่อยนะ ที่นี่ดูเหมือนปกติ แต่ความเป็นจริงแปลกประหลาดอย่างมาก สาปแช่งไว้ทุกที่ เกิดอันตรายได้ทุกเมื่อ สหายเย่ คุณรู้สึกอย่างไร ？”

เย่เซิ่งเทียนพูดว่า : “ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายอย่างมาก เหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องฉัน ฉันไม่มีความลับใดๆ ในตระหนักใหญ่มีอะไร？”

เหย้เฉิงส่ายหน้าพร้อมพูดว่า : “ไม่ชัดเจน ไม่มีใครเคยเข้าไปก่อน คนที่เคยเข้าไป จำนวนน้อย มหาพญาเทพน่าจะรู้ดี นอกจากเขาแล้ว หลินเต้าจื่อก็น่าจะเคยเข้าไป แต่ไม่ค่อยแน่ใจ”

“ท่านอาจารย์ของฉัน？”

เย่เซิ่งเทียนยิ่งสงสัยว่าท่านอาจารย์ตายแล้วจริงๆหรือเปล่า

บุคคลที่สามารถช่วงชิงกับมหาพญาเทพได้ เขาไม่เชื่อว่าจะตายแบบนี้

ไม่มีเหตุผล

ตาเฒ่าหลินอาจจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งหนึ่ง ชายชรานั่นมีแผนชั่วร้ายมากมายนะ

“ไม่ผิด มีความเป็นไปได้มากที่เขาเคยเข้าไปแล้ว แต่รายละเอียดไม่แน่ชัด”

เหย้เฉิงไม่ค่อยเข้าใจหลินเต้าจื่อเท่าไหร่ แต่นั่นเป็นบุคคลหนึ่ง