บทที่1048 เทพเสินจวิน

คนอื่นๆต่างก็แอบมองเย่เซิ่งเทียนกันอยู่ กลับว่าไม่เลือกที่จะลงมือในเวลานี้

ล้วนแต่รอให้เย่เซิ่งเทียนไปเหยียบหลุมพราง

“คุณแน่ใจนะว่าจะเข้าไปตอนนี้？”

เหย้หมิงมองดูรอบๆแวบหนึ่ง พูดส่งเสียงว่า : “ชายชราเหล่านั้นที่อยู่รอบๆล้วนแต่จับจ้องมองคุณอยู่นะ”

เย่เซิ่งเทียนมองดูรอบๆ ยิ้มอย่างเยือกเย็นพร้อมพูดว่า : “ซ่อนตัวกันมานานหลายปีขนาดนี้แล้ว พวกต่ำช้าที่ขี้ขลาด พวกต่ำช้าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็เท่านั้น ไม่กล้าแม้แต่โผล่หน้ามา ถือว่าอะไรกันล่ะ คู่ควรในยุคที่ช่วงชิงอำนาจสูงสุดนี้เหรอ？คนเหล่านี้ มาคนหนึ่งฉันก็ฆ่าคนหนึ่ง มาเป็นกลุ่มฉันก็ฆ่าเป็นกลุ่ม！สักวันหนึ่งก็ต้องฆ่าจนเกลี้ยง กลุ่มขยะ！ ”

ในความมืด มีคนพูดอย่างน่าสะพรึงกลัวว่า : “เด็กน้อย แกป่าเถื่อนเกินไปแล้ว ไม่ฆ่าแก เพียงแต่ว่าแกไม่คู่ควร มดแค่ตัวเดียว ก็กล้าเอ็ดตะโร？ ”

“เด็กน้อย อย่าอวดดีจนเกินไป อัจฉริยะอย่างแกเช่นนี้ตายมานับไม่ถ้วนแล้ว ตอนนี้ไม่ฆ่าแก เพียงเพราะยังไม่ถึงเวลาแค่นั้น ”

“เด็กน้อย แกตายแล้ว คนในครอบครัวของแกไม่ได้ตายนะ”

ได้ฟังคำนี้ เย่เซิ่งเทียนพูดตะโกนอย่างกระเหี้ยนกระหือรือว่า : “หุบปาก ไอ้ขยะ！พวกแกก็คู่ควรเหรอ？！ไอ้พวกหมาที่แม้แต่หน้าก็ไม่กล้าโผล่มาให้เห็น คิดอยากจะฆ่าฉันใช่ไหม？เอาคนในครอบครัวของฉันมาข่มขู่ฉันใช่ไหม？มา！วันนี้เรามาเล่นกันหน่อย！”

พูดแล้ว เย่เซิ่งเทียนอย่างกับคนบ้า โจมตีวิหารปีศาจเลย！

“เยสเข้ แกบ้าไปแล้ว！”

“หยุด แกอยากตายเหรอ？”

“คนบ้า แกรีบหยุดเดี๋ยวนี้นะ！”

อย่าว่าแต่คนเหล่านั้น ก็แม้แต่พวกเหย้เฉิงสามคนก็ตกใจแล้ว

จู่ๆเย่เซิ่งเทียนกล้าโจมตีวิหารปีศาจ นี่คืออยากตายใช่ไหม？

“หยุด？มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังคิดให้ฉันหยุด？ไปตายด้วยกันเถอะ！”

เย่เซิ่งเทียนยิ้มอย่างดุร้าย เขามา ไม่ได้สนใจว่าจะเป็นหรือตายตั้งนานแล้ว

มีชีวิตออกไปได้ งั้นก็ได้กำไรแล้ว！

ตูม！

เย่เซิ่งเทียยนระเบิดโจมตีวิหารปีศาจอย่างไม่หยุดหย่อน

“รีบฆ่าเขาให้ตาย ไม่เช่นนี้พวกเราทุกคนต้องตาย！”

มีคนคำรามเสียงดัง

“เยสเข้ ถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ หาเรื่องให้คนบ้าอย่างเขาโมโหทำไม！”

มีคนโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ เห็นว่ากำลังจะเริ่มแล้ว จะต้องข่มขู่

ตอนนี้ดีแล้ว เจอคนบ้าคลั่งเช่นนี้

คนสามสี่คนนั่นที่พูดเมื่อครู่หดหู่อย่างมาก ใครจะไปคิดว่าไอ้คนบ้าคลั่งนี้จะกล้าทำแบบนี้

ปัง！

จากการโจมตีของเย่เซิ่งเทียน วิหารปีศาจเริ่มเกิดความผิดปกติ

เดิมทีวิหารปีศาจที่มืดมิด ในเวลานี้จู่ๆก็เปลี่ยนเป็นแสงไฟสว่างไสว

เงาคนในนี้กะพริบระยิบระยับ อย่างกับมีคนที่มีชีวิตอยู่