บทที่ 441 คุกเข่าลงเต็มพื้นเลย

อืม?

คำพูดของหยางทาวขุนหลวง ราวกับอุกกาบาตกระแทกลงไปในทะเลสาบที่สงบนิ่งโดยตรง และเสียงดังปัง สะเทือนจนทำให้ทุกคนตะลึงไปเลย

มันหมายความว่าอย่างไร?

เจ้าเทพ?

ใครคือเจ้าเทพ?

เย่เซิ่งเทียนคือเจ้าเทพงั้นเหรอ?

ขุนหลวงกำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม?

เย่เซิ่งเทียนจะเป็นเจ้าเทพได้อย่างไร?

เขายังหนุ่มขนาดนั้น อายุไม่ยังถึงยี่สิบห้าปีเลยมั้ง?

เจ้าเทพที่มีอายุไม่ถึงยี่สิบห้าปีงั้นเหรอ?

ช่างเป็นเรื่องตลกจริงๆ!

นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกเลย!

เพื่อที่จะปกป้องเย่เซิ่งเทียน ขุนหลวงจะไร้ยางอายขนาดนั้นเลยเหรอ?

ในเวลานี้ ความประหลาดใจนับไม่ถ้วน แวบเข้ามาในหัวใจของทุกคน

ไม่มีใครสามารถเชื่อได้ว่านี่เป็นเรื่องจริง

ไม่มีใครกล้ายอมรับว่านี่เป็นเรื่องจริง ถ้าเย่เซิ่งเทียนเป็นเจ้าเทพ แล้วสิ่งที่พวกเขาพูดก่อนหน้านี้ล่ะ? ข่มขู่เจ้าเทพด้วยคำพูดที่เจ้าเทพเคยพูดงั้นเหรอ?

ใช้คำสั่งของเจ้าเทพมาข่มขู่เจ้าเทพงั้นเหรอ?

ใช้ตัวเจ้าเทพเองมาข่มขู่เจ้าเทพงั้นเหรอ?

เชี่ย!!

เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย!

สายตานับไม่ถ้วน จ้องไปที่หยางทาวด้วยความสยดสยอง!

ทันใดนั้นแสงสว่างก็ส่องประกายผ่านในดวงตาแก่ของเย่จิงหงจ้องมองไปที่หยางทาวอย่างแน่นหนา! ความสยดสยองนั้น ไม่น้อยไปกว่าที่อดีตเทพสงครามเย่ฟื้นคืนชีพอย่างกะทันหัน!

เย่ห้าวที่หลับตาลง ก็ลืมตาขึ้นทันที ราวกับว่าเห็นผี

พี่น้องหลิวว่านจวินและหลิวอวี่ กรีดร้องขึ้นมาในทันที “ขุนหลวง ท่านอย่าล้อเล่นแล้ว เราทุกคนรู้ว่าคุณอยากจะปกป้องเย่เซิ่งเทียน แต่เพื่อปกป้องเย่เซิ่งเทียน คุณใช้ตัวตนของเจ้าเทพเพื่อปกป้องเย่เซิ่งเทียน ไม่กลัวว่าเจ้าเทพจะโกรธเอาเหรอ?”

แต่ไม่มีใครพูดเลย

ไม่กล้าที่จะพูดอะไร!

เพราะว่า คนที่บอกว่าเย่เซิ่งเทียนเป็นเจ้าเทพนั้น คือขุนหลวง!

มันเป็นไปไม่ได้ที่ขุนหลวงจะหลอกพวกเขาด้วยเรื่องแบบนี้!

และหลิวว่านจวิน ไม่กล้าที่จะเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อ และก็กลัวที่จะเชื่อ!

ในเวลานี้ สายตาของทุกคน ก็ได้หันไปทางอดีตจอมพลอีกครั้ง!

อันที่จริงพวกเขาเชื่อมันไปแล้ว แต่ตอนนี้ พวกเขาก็ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ!

นี่ไม่ใช่การตบหน้าตัวเองชัดๆ เหรอ!