บทที่ 476 มาแล้ว

ขณะที่มองพ่อบ้านโจงเดินออกไป เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นอะไร

การประชุมวิชาการทางการแพทย์แห่งเมืองโมตูเป็นโอกาสที่สำคัญสำหรับตระกูลหลี่มาก แต่ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ กลับเกิดเรื่องกับหลี่เย็นหรานมีจุดประสงค์ที่ไม่สามารถเปิดเผยให้คนอื่นเห็นอยู่เบื้องหลังหรือไม่?

แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ เขาแค่ต้องการดูว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“หลี่เย็นหรานเป็นคนนิสัยไม่ดี หยาบคายและไร้เหตุผลเกินไป ดังนั้นตอนนี้ให้เธอทนทุกข์หน่อยก็ดี”

หวางซีส่ายศีรษะด้วยความจำใจ หวางซีเคยเห็นคนที่นิสัยเสียเหมือนหลี่เย็นหรานมาไม่น้อย

หากปราศจากการสนับสนุนจากตระกูล เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าคนเหล่านี้จะยืนหยัดอยู่ในสังคมได้อย่างไร

“เซิ่งเทียน คุณคิดว่าบริษัทหัวหยวนควรใช้โอกาสนี้เพื่อเปิดตัวโครงการผลิตภัณฑ์ยาดีไหม?”

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณสามารถทำในสิ่งที่คุณต้องการ เพราะอย่างไรเสียพวกเราก็ไม่ได้ขาดแคลนเส้นสายอยู่แล้ว”

หวางซีส่ายศีรษะและกล่าวว่า “เรื่องนี้ช่างมันเถอะ เพียงแค่โครงการเขตเศรษฐกิจใหม่เฉียนถังก็ทำให้ฉันยุ่งจนหัวปั่นแล้ว มันเหนื่อยเกินไป ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ ควรจะคบหาสมาคมกับคนอื่นก่อน แล้วอาศัยความสัมพันธ์ของตระกูลหลี่เพื่อสร้างเส้นสายก่อน ของบางอย่างต้องอยู่ในมือของตนเอง ถึงจะเป็นของตนเองอย่างแท้จริง มิเช่นนั้นพวกเราก็ต้องพึ่งพาอาศัยคนอื่นเสมอ ซึ่งการถูกคนอื่นควบคุมนั้นมันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างแย่”

สำหรับทัศนคติของหวางซีแล้ว เย่เซิ่งเทียนยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้หวางซีเห็นของอะไรดี ก็ต้องการจะนำกลับไปที่บ้านของตนเอง ซึ่งมันเกี่ยวข้องกับการขาดความรู้สึกปลอดภัยอย่างร้ายแรงของเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

โดยเฉพาะหลังผ่านปัญหาวุ่นวายของตระกูลหวางแล้ว เธอไม่เชื่อคนอื่นง่าย ๆ อีกต่อไปแล้ว เธอเชื่อเพียงว่าสิ่งที่อยู่ในมือของตนเองถึงจะเป็นของตนเอง

มีเพียงบ้านเล็ก ๆ ของตนเองเท่านั้น ถึงจะเป็นของตนเองจริง ๆ

“คนนั้นคือ เผยชุนชิวแพทย์อันดับหนึ่งของเจียงหนานใช่ไหม? นึกไม่ถึงว่าเขาก็มาด้วย”

“เปาเจิ้นบริษัทผลิตยาอันดับหนึ่งของห้ามณฑลในเจียงหนานก็มาด้วย”

“โก้วหวยแพทย์นักฝังเข็มอันดับหนึ่งของเจียงหนานก็มาด้วย”