บทที่ 477 กล้าเหยียดหยามภรรยาของผม?

“คุณเข้าใจผิดจริง ๆ พวกเราไม่ใช่นักตุ้มตุ๋น ในเมื่อคุณรู้จักตระกูลหลี่ คุณต้องมีหมายเลขโทรศัพท์ของลุงโจงใช่ไหม ถ้าคุณไม่เชื่อคุณก็โทรไปถามลุงโจงได้”

หวางซีอธิบายด้วยความจำใจ

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ตกลง ผมจะให้โอกาสพวกคุณ คุณโทรไปหาพ่อบ้านโจง”

หวางซีกล่าวด้วยความอึดอัดว่า “พวกเราเพิ่งเจอพ่อบ้านโจง และยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์มือถือของพ่อบ้านโจง ถ้าคุณมีก็สามารถโทรถามเขาได้”

“ไม่มีแม้กระทั่งข้อมูลติดต่อของพ่อบ้านโจง แล้วพวกคุณยังกล้ามาบอกว่าตนเองไม่ใช่คนหลอกลวงอีกหรือ?”

ชายหนุ่มชี้ไปที่หวางซีและเย่เซิ่งเทียน แล้วกล่าวกับบอดี้การ์ดทั้งสี่ที่อยู่ข้างหลังตนเองว่า “ตีขาให้หักแล้วโยนออกไปข้างนอก! ผู้หญิงคนนี้ไม่เลว ลีลาบนเตียงน่าจะไม่เลว พาไปที่ห้องผมก่อน ส่วนผู้ชายคนนี้แค่ปล่อยให้มันมีลมหายใจก็พอ”

คลิก!

ชายหนุ่มยังไม่ทันพูดจบ และก่อนที่บอดี้การ์ดจะลงมือ เย่เซิ่งเทียนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มแล้ว เขาเตะไปที่ขาทั้งคู่ของชายหนุ่มคนนั้น

ขาของชายหนุ่มงอไปข้างหลังเก้าสิบองศา เหมือนกับขาของสุนัขตอนหมอบ แล้วเขาก็คุกเข่าอยู่บนพื้น

“โอ๊ย……”

ชายหนุ่มส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เดิมห้องโถงที่มีเสียงพูดคุยกัน แต่ขณะนี้เงียบทันที ทุกคนต่างมองมาทางนี้

“คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร กล้ามาเหยียดหยามภรรยาของผมหรือ?”

เย่เซิ่งเทียนไม่คิดออมมือ เห็นได้ชัดว่าบุคคลนี้พุ่งเป้ามาที่พวกเขาสองคน

ในเมื่อเป็นกับดัก เขาจะคอยดูว่าผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังนั้นจะใจกล้าขนาดไหน

“แกมันช่างใจกล้ามาก กล้าลงมือทำร้ายคุณชายของพวกเรา!”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินออกไป แต่มีร่องรอยของความกลัวอยู่ในดวงตาของเขา เพราะเมื่อสักครู่เขามองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเย่เซิ่งเทียน!

ยอดฝีมือนักบู๊!

เพี๊ยะ ๆ ๆ ๆ!

การต่อสู้กับคนหนึ่งคนก็เป็นการต่อสู้ และการต่อสู้เป็นกลุ่มก็เป็นการต่อสู้เหมือนกัน และเย่เซิ่งเทียนไม่ได้คิดที่จะออมมือ!

และเกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน เขาตบไปที่หน้าของบอดี้การ์ดทั้งสี่คน ทำให้พวกเขากระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร!