บทที่ 478 อาศัยอำนาจรังแกคนใช่ไหม?

“ความเร็วเมื่อสักครู่ของคุณ ถือว่าอยู่ในระดับอาจารย์บู๊แล้ว ดูแล้วอายุของคุณประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าเท่านั้น วัยนี้สามารถไปถึงระดับอาจารย์บู๊ได้ ถือว่ามีความสามารถไม่น้อยแล้ว”

ซุนหลงมองเย่เฉิงเทียนด้วยความดูถูก และกล่าวตำหนิ “แต่คุณอาศัยความสามารถเล็กน้อยของตนเองก่อกรรมทำชั่ว และลงมือทำร้ายคน เห็นทีว่าวันนี้ผมจะปล่อยคุณไว้ไม่ได้แล้ว!”

“คุณพูดจาเหลวไหล เห็นได้ชัดว่าพวกคุณอาศัยอำนาจรังแกฉันและสามี พวกเราแค่ป้องกันตนเองเท่านั้น!”

หวางซีกล่าวด้วยความโมโห

เย่เซิ่งเทียนกล่าวอย่างสงบว่า “ซีเอ๋อร์ คนไร้ยางอายแบบนี้ไม่คุ้มที่คุณจะโกรธ ต้องจัดการอย่างเดียว ทำให้เขาเจ็บปวด เขาถึงจะรู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเหตุผล”

“เจ้าเด็กคนนี้บ้าคลั่งจริง ๆ!”

ซุนหลงอ้างศีลธรรมและกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “ถ้าตอนนี้คุณคุกเข่าแล้วยอมรับผิด และหักขาทั้งสองข้างของตนเอง ผมสามารถขอความเมตตาจากประธานไป๋ และไว้ชีวิตคุณได้”

“เจ้าเด็กคนนี้รนหาที่ตายใช่ไหม? ต่อให้คุณชายไป๋ปรักปรำเขาแล้วยังไงล่ะ? การที่เขากล้าลงมือทำร้ายคน มันก็คือความผิดของเขา!”

“ถูกต้อง การที่คุณชายไป๋สั่งสอนเขา มันเป็นการให้เกียรติเขา!”

คนไม่น้อยที่อยู่รอบ ๆ ถือโอกาสประจบสอพลอ และมีคนไม่น้อยที่รู้สึกมีความสุข

“เจ้าหนู ไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูดหรือ? คุกเข่าขอโทษแล้วยอมรับผิด จากนั้นหักขาทั้งสองข้างของตนเอง แล้วผมจะไว้ชีวิตคุณ!”

ซุนหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย มีร่องรอยความโหดเหี้ยมประกายอยู่ในดวงตา

นึกไม่ถึงว่าเจ้าหนูคนนี้จะไม่ให้เกียรติเขา!

ซึ่งทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอาย

เขาเป็นอันดับหนึ่งใน หมัดแปดเก็ก ของเมืองโมตูเชียวน่ะ!

มีใครกล้าที่จะไม่ให้เกียรติเขา?

เย่เซิ่งเทียนกล่าวอย่างสบาย ๆ “คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร?”

“แกมันรนหาความตาย!”