บทที่ 485 เจ้าก็คู่ควรเหรอ!

โก้วหวยพูดเบาๆว่า "ไอ้หมาแก่เฉิน ฝีมือทักษะของลูกศิษย์เจ้าสู้เขาไม่ได้ เจ้าก็จะมาแก้แค้นงั้นเหรอ?"

เฉินซือเลี่ยงพูดอย่างใจเย็นว่า "หมอโก้ว ฝีมือทักษะของลูกศิษย์ฉันสู้เขาไม่ได้ ฉันไม่มีอะไรจะพูด แต่ลูกศิษย์ของฉันพ่ายแพ้โดยทักษะความสามารถที่มีชื่อเสียงของเขาว่าแนบพิงเขาเหล็ก งั้นก็คือคนที่เป็นอาจารย์อย่างฉันสั่งสอนได้ไม่ดี ในเมื่อมีคนโจมตีถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ถ้าคนที่เป็นอาจารย์อย่างฉันยังไม่ออกหน้าอีก ต่อไปนี้สำนักแปดเก็กของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

เผยชุนชิวพูดอย่างขี้เล่นว่า "ไอ้หนู ตราบใดที่เจ้าพูดว่าแพทย์แผนจีนไม่ดีเท่าแพทย์แผนตะวันตก ฉันก็จะปกป้องเจ้า เป็นอย่างไร?"

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้สนใจเขา มองไปที่ไอ้หมาแก่เฉิน และพูดอย่างเย็นชาว่า "แก่แล้วก็ไปใช้ชีวิตตอนแก่ให้สุขสบาย เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา คนของสำนักแปดเก็กก็โกรธขึ้นมาทันที และพากันด่าว่า "เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

"ช่างบังอาจเหลือเกิน กล้าพูดกับอาจารย์เราแบบนี้!"

"ช่างบ้าคลั่งจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะกล้ากำจัดศิษย์พี่ซุน!"

ไป๋เหวินเซวียนกุมใบหน้าตัวเอง รู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบๆ และกัดฟันพูดว่า "พญาบู๊เฉิน คุณได้ยินไหม เจ้าเด็กคนนี้กำลังดูถูกคุณอยู่! คุณต้องทำลายแขนขาของเขา ฉันจะแก้แค้นด้วยตัวเอง!"

สีหน้าของไป๋เหวินเซวียนเย็นชาลง "เจ้ากำลังสอนฉันทำงานอยู่หรือ?"

ไป๋เหวินเซวียนตกใจ และรีบพูดว่า "ไม่กล้าไม่กล้า"

หูชิงหนิวและคนอื่นๆเหมือนกำลังดูการแสดงที่ดี กลัวว่าเรื่องมันจะไม่ใหญ่โต "รีบต่อสู้กันเลย อย่ามัวแต่พูดให้มากความเลย ไอ้หมาแก่ หรือว่าเจ้าไม่รู้เหรอว่าฝ่ายต่อต้านมักจะตายมากกว่ามีชีวิตเหรอ? มัวแต่ก้ำๆกึ่งๆอยู่ทำไม? การประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครั้งนี้ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน สู้กันเร็วเข้า!"

คนบ้าในวงการการแพทย์เหล่านี้ นอกจากทักษะทางการแพทย์แล้ว ไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย สำหรับคนอื่นๆแม้ว่าพวกเขาจะต่สู้กันจนสมองรั่วไหลออกมา สำหรับพวกเขาแล้วมันก็เป็นเพียงงานวิจัยอีกชิ้นที่เพิ่มขึ้นมาเท่านั้น

หวางซีพูดอย่างโกรธเคืองว่า "พวกเจ้าจะกลับความดีความชั่วได้ยังไง ทั้งๆที่ลูกศิษย์ของเจ้าเป็นคนลงมือกับสามีฉันก่อน เจ้าก็เหมือนกันไป๋เหวินเซวียน ทำไมลูกชายเจ้าถึงโดนทุบตีเจ้าไม่รู้เลยจริงๆเหรอ? ทำไมเจ้าถึงโดนทุบตีเจ้าก็ไม่รู้จริงเหรอ? ตอนนี้ก็มาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ที่นี่? ช่างอัปยศเหลือเกิน!"

เย่เซิ่งเทียนตบไหล่หวางซีเบาๆแล้วพูดว่า "ซีเอ๋อร์ จะไปพูดเหตุผลกับคนกลุ่มนี้เพื่ออะไร นี่เป็นการทำให้คุณดูต่ำ"

"ใช่ๆๆ ไม่สามารถพูดด้วยเหตุผลได้ รีบต่อสู้กันเร็วเข้า ความแข็งแกร่งถึงเป็นใหญ่ ใครมีกำปั้นที่ใหญ่ที่สุดคนนั้นก็จะเป็นผู้ยอดเยี่ยมที่สุด หลังจากต่อสู้กันแล้วเราจะช่วยรักษาให้พวกเจ้า เอาให้ตายสักคนจะยิ่งดีเลย ตายไปก็บริจาคร่างกายให้ฉันเถอะ"