บทที่ 486 นี่คือไอ้หมาแก่เฉินเหรอ?

มึงคู่ควรด้วยเหรอ!

บูม!

คำพูดนี้ เป็นเหมือนสายฟ้าแลบ ที่ระเบิดอยู่ในหัวใจของทุกคน!

เจ้าเด็กคนนี้พูดว่าอะไรนะ?

เขากล้าที่จะปฏิเสธพญาบู๊เฉินงั้นเหรอ?

ยังบอกว่าพญาบู๊เฉินไม่คู่ควรอีก?

มันช่างกล้าหาญเหลือเกิน!

นี่คือการที่ไม่เห็นหัวพญาบู๊เฉินอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิงเลยทีเดียว!

พญาบู๊เฉินคือใคร?

นั่นคือคนอันดับหนึ่งในหมัดแปดเก็ก และคือคนคนเดียวที่สามารถไปถึงขั้นระดับพญาบู๊ด้วยท่าหมัดประเภทเดียวได้!

เขาไม่ได้รับลูกศิษย์มานานหลายปีแล้ว และตอนนี้มีใจชื่นชมคนมีพรสวรรค์ขึ้นมา แต่กลับถูกปฏิเสธ!

ช่างเย่อหยิ่งเสียจริง กล้าที่จะปฏิเสธพญาบู๊งั้นเหรอ!

ในดวงตาของผู้คนสำนักแปดเก็กกำลังจะลุกเป็นไฟแล้ว และสายตาของพวกเขาก็กระทบกับเย่เซิ่งเทียนราวกับมีดดาบ และอดไม่ไหวที่จะบีบคอเย่เซิ่งเทียนให้ตายทั้งเป็นไปเลย

ไป๋เหวินเซวียนรู้สึกดีใจ!

เจ้าเด็กคนนี้กล้าที่จะปฏิเสธงั้นเหรอ นี่มันถือเป็นเรื่องที่ดีเลยทีเดียว!

ถ้าเจ้าตอบตกลง ฉันจะไม่กล้าแก้แค้นเจ้าในอนาคตเลย!

ตอนนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ปฏิเสธพญาบู๊ไป และทำให้พญาบู๊ต้องเสียหน้า นี่ก็คือการฉีกหน้าของพญาบู๊ชัดๆ!

กำลังรนหาที่ตายชัดๆ!

คอยดูสิว่าเจ้าเด็กคนนี้จะตายอย่างไร!

ถูกปฏิเสธต่อหน้าผู้คนมากมาย ใบหน้าของเฉินซือเลี่ยงก็เย็นชามากยิ่งขึ้น และมุงขอบตาของเขาก็กระตุกอย่างไม่อาจสังเกตเห็นได้!

แต่ในเวลานี้เอง ดวงตาของเขาทั้งคู่หดลงอย่างกะทันหัน จ้องมองไปที่แหวนที่เรียบง่ายและไม่มีเครื่องประดับบนมือของเย่เซิ่งเทียน!

สีหน้าซีดลงในทันที!

"พญาบู๊เฉิน ท่านชื่นชมคนมีพรสวรรค์ แต่เจ้าเด็กคนนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง และปฏิเสธท่านอยู่ต่อหน้าคนจำนวนมากขนาดนี้ นี่มันคือการไม่ไว้หน้าท่านเลยทีเดียว"

ไป๋เหวินเซวียนจงใจที่จะพูดแบบนี้ออกมา ทุกคนต่างก็รู้ว่ามันเป็นเช่นนี้ แต่ถ้าพูดออกมาแล้วมันก็จะไม่เหมือนกันแล้ว

เจ้าคนชราน้อยคนนี้อยากจะเผาไฟใส่เฉินซือเลี่ยง เพิ่มไฟให้เฉินซือเลี่ยงร้อนแรงขึ้น และทำให้เขาต้องลงมือให้ได้!

ความคิดนั้นช่างโหดร้ายเหลือเกิน!