บทที่ 491 การนัดหมายหลังห้าวัน

จั่วอู๋เต้าสายตาดูเหมือนผี และพูดอย่างสั่นเทาว่า "เจ้าแพ้แล้ว ฉันจะเอาร่างของเจ้า"

หวังหลิงยังคงพูดต่อไปว่า "ไม่มีการคัดค้าน"

คนที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

ในเวลานั้นพวกเขาก็เป็นหกอัจฉริยะของสมาคมทางการแพทย์ และมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเปรียบเทียบทักษะทางการแพทย์กับพวกเขาได้

และในตอนนี้ก็ผ่านไปได้หลายปีแล้ว แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้น แต่ในด้านทักษะทางการแพทย์นั้น เหนือกว่าในอดีตอย่างมาก

ในตอนนี้ทักษะทางการแพทย์ที่ทรงพลังที่สุดในประเทศต้าเซี่ยทั้งหมดนั้น ยังคงเป็นเพียงพวกเขาเท่านั้น เพียงแต่ว่าหนึ่งนักปรัชญ์หกเทวดาในเวลานั้น ในเวลานี้ได้กลายเป็นหนึ่งเทวดาหกเซียนไปแล้ว

นักปราชญ์แห่งการแพทย์ร่วมสมัยหัวเวิ่นยี

แล้วมีหกหมอเทวดาของประเทศต้าเซี่ยอยู่ด้านหลัง!

หวางซีรู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง นี่คือหกหมอเทวดาเลยทีเดียว และเซิ่งเทียนจะแข่งขันทักษะทางการแพทย์กับพวกเขางั้นเหรอ!

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเย่เซิ่งเทียนก็รู้ทักษะทางการแพทย์เช่นกัน แต่ไม่ว่าเขาจะเข้าใจมากแค่ไหน ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของทั้งหกคนนี้ได้

แต่เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว เธอก็รู้ว่า เซิ่งเทียนก็ได้เข้าสู่กระแสน้ำวนของวงการทางการแพทย์ไปแล้ว หากเซิ่งเทียนไม่เสนอให้แข่งขันทักษะทางการแพทย์ พวกเขาจะลงมือโดยตรง

หวางซีคิดแผนรับมือนับไม่ถ้วน และในท้ายที่สุดหลังคัดกรองดูแล้ว มันก็มีเพียงการแข่งขันทักษะทางการแพทย์เท่านั้นถึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

บนใบหน้าของโก้วหวยได้สูญเสียอารมณ์ก่อนหน้านี้ไปหมดแล้ว และมองไปที่เย่เซิ่งเทียนด้วยสายตาที่มองศัตรู และกล่าวว่า "หลังห้าวัน แข่งขันทักษะทางการแพทย์ที่หอรักษา ถ้าเจ้ากล้าที่จะไม่มา ก็อย่าโทษข้าเริ่มการแก้แค้นที่โหดเหี้ยม! ถ้าเจ้ากล้าที่จะมา แม้ว่าเจ้าจะแพ้ฉันก็จะให้โอกาสเจ้ามีชีวิตอยู่ได้สักครั้ง!"

คำพูดสามคำผุดออกมาจากปากของหวังหลิง และเสียงของเขาก็เหมือนกับเสียงกล่องลมพัง "หอรักษา"

เผยชุนชิววางตัวหยิ่งทะนง และพูดเบาๆ "เจ้าสามารถหาคนมาช่วยเหลือได้ตามใจ"

เจียงหมิงเฉิงกัดฟันของเขาและพูดว่า "ถ้าเจ้าไม่มา ฉันก็จะสละชื่อเสียงทั้งหมดที่ฉันได้สะสมมาในช่วงสองสามทศวรรษที่ผ่านมา และลงมือโจมตีคนในครอบครัวของเจ้า! ก่อนหน้านี้หัวเวิ่นยีใช้แม่ของฉันมาหลอกฉัน เจ้ากับหัวเวิ่นยีเป็นพวกเดียวกัน ก็อย่าโทษฉันที่ข่มขู่เจ้าด้วยคนในครอบครัวของเจ้า!"

หูชิงหนิวตะคอกอย่างเย็นชา และเดินจากไปก่อน

ผู้คนที่เหลือไม่มีอารมณ์ที่จะเข้าร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์อีกต่อไป และต่างก็พากันจากไปทีละคน