บทที่ 495 คุกเข่า

ขอโทษเหรอ?

ขอโทษเรื่องอะไร?

คนของตระกูลหลี่รู้สึกงงงวย

ไป๋เหวินเซวียนกำลังเล่นกลอะไรอยู่?

หวางซีเหลือบมองเย่เซิ่งเทียนอย่างสับสน หรือจะเป็นเพราะเฉินซือเลี่ยง? ดังนั้นจึงมาขอโทษเซิ่งเทียนเหรอ?

"ซีเอ๋อร์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หลี่หลานถามอย่างกังวลว่า ก่อนที่หวางซีและเย่เซิ่งเทียนจะกลับมา เธอต้องทนรับความโกรธของตระกูลหลี่ทั้งหมดเพียงลำพัง

ทุกคนต่างปองร้ายใส่ลูกสาวและลูกเขยของเธอ และเป็นการยากสำหรับเธอที่จะต้องคอยแบกรับอยู่คนเดียว

"คุณแม่ แม่คอยเฝ้าดูก็พอแล้ว ไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่เป็นอะไรหรอก"

หวางซีก็ได้เรียนรู้จากเย่เซิ่งเทียนตอนนี้เธอก็เก่งเรื่องการอ้อมเรื่องเล่นลิ้นแล้ว

ไม่ว่ายังไงเธอก็ได้ไปฝึกซ้อมอยู่ที่ห้างสรรพสินค้ามานานหลายเดือนแล้ว และความรู้แค่นี้ก็ยังคงมีอยู่บ้าง

ตอนที่ไป๋เหวินเซวียนปรากฏตัว เธอก็เดาได้ไม่ยากว่า ต่อไปจะมีการแสดงดีๆ ให้ชม

แม้ว่าจะยังกังวลอยู่มาก แต่ในที่สุดหลี่หลานก็รู้สึกโล่งใจ เพราะยังไงตั้งแต่เย่เซิ่งเทียนกลับมา ทุกครั้งที่พบกับความยากลำบากเช่นนี้ ก็จะแก้ปัญหาได้อย่างราบรื่น

ดังนั้นตราบใดที่เย่เซิ่งเทียนอยู่เคียงข้าง หลี่หลานก็ไม่ได้กังวลมากขนาดนั้น

ฉากนี้ ดูเหมือนจะคุ้นเคย

ย้อนกลับไปอดีต ในตระกูลหวาง จ้าวปิงถูกคนหามเข้าไปในตระกูลหวาง และคนของตระกูลหวางก็เหมือนกับเจี่ยงหมิ่นและหลี่เซียงหลันปัจจุบัน และหยิ่งผยองอย่างยิ่ง

แต่ในท้ายที่สุด จ้าวปิงไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดของขาที่หัก คุกเข่าขอโทษซีเอ๋อร์และเซิ่งเทียน มันช่างสะใจคนมาก

ในวันนี้ คล้ายกับฉากนั้นในวันนั้นอย่างมาก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่หลานก็เดินเข้าไปประคองหลี่กั๋วหรง และพูดว่า "พ่อคะ ฉันเชื่อว่าซีเอ๋อร์และเซิ่งเทียนเป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนเรื่องการลักพาตัวของเย็นหราน ฉันเชื่อว่ามันมีคนแอบแฝงในนั้น ลูกสาวและลูกเขยของฉันมีจิตเมตตา ไม่เคยรังแกผู้อื่น และก็ไม่เคยถืออำนาจรังแกผู้อื่น ยิ่งไม่มีทางที่จะวางแผนร้ายใส่ร้ายผู้อื่น พ่อดูสิ โดยเฉพาะเซิ่งเทียนเด็กคนนั้น ซื่อสัตย์ พูดโกหกยังไม่เป็นเลย และถูกคนอื่นรังแกยังไม่รู้จะโต้กลับเลย เป็นไปได้อย่างไรที่จะไปลักพาตัวเย็นหรานล่ะ?"

ทันทีที่หลี่หลานพูดจบ เย่เซิ่งเทียนก็ยกมือขึ้นและตบหน้าหลี่เซียงหลัน