บทที่ 500 สนามทางธุรกิจก็เปรียบเสมือนสนามรบ

หลังจากพูดจบ เปาเจิ้นยังคงสังเกตการแสดงออกที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของหวางซี

หวางซีเหลือบมองเย่เซิ่งเทียนโดยจิตสำนึก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เธอนึกถึงสิ่งที่เย่เซิ่งเทียนพูดได้ว่า หูชิงหนิวได้วางยาพิษคนเหล่านี้ และจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

ดังนั้นจึงหยุดเล็กน้อย และพูดว่า "หลังจากที่พญาบู๊เฉินจากไป เราก็จากไปด้วยเหมือนกัน จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เสี่ยเปายังอยู่ในสถานที่ไม่ใช่หรือ? มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้นงั้นเหรอ?"

จนถึงตอนนี้ เปาเจิ้นพอได้ผลลัพธ์ตามที่ตัวเองต้องการโดยพื้นฐานแล้ว และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "หลังจากที่ทั้งสองจากไปฉันก็มีเรื่องไปและจากไปด้วยเหมือนกัน แต่ฉันได้ยินมาว่าหมอเทวดาทั้งหกเกือบจะต่อสู้กันขึ้นมา แต่ฉันไม่เรื่องเฉพาะเจาะจง นี่ฉันคือพ่อค้าขายยาไม่ใช่หรือ ดังนั้นฉันจึงต้องการทราบว่ามีความผิดใจอะไรเกิดขึ้นกับหมอเทวดาทั้งหลายหรือเปล่า จะได้เตรียมตัวไว้ เฮ้ ธุรกิจมันทำยากในทุกวันนี้ และไม่ทันระวังก็จะทำให้คนอื่นขุ่นเคืองเข้าแล้ว"

เย่เซิ่งเทียนถอนหายใจในหัวใจของเขา

ทนดูไม่ได้เลยทีเดียว

ในการเผชิญหน้าในครั้งนี้ ภรรยาพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง!

ไม่มีทางที่จะเอาชนะได้เลยแม้แต่น้อย

มันก็เป็นเหมือนความแตกต่างว่างระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์เลย

"โอ้ ถ้าเสี่ยเปาท่านยังไม่รู้ งั้นเราก็ไม่ยิ่งรู้แล้วล่ะ"

หวางซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าเปาเจิ้นไม่รู้จักตัวตนของเซิ่งเทียน และมาเพื่อสืบข่าวเท่านั้น

เปาเจิ้นก็พูดตามอีกครั้งว่า "ประธานหวาง ไม่รู้ว่าคุณสนใจท่านยาไหม? หากคุณสนใจ เราสามารถร่วมมือกันได้?"

นัยน์ตาแห่งความปีติยินดีแวบเข้ามาในดวงตาของหวางซี แต่เธอก็ไม่ได้แสดงให้เห็น และกล่าวว่า "ในตอนนี้บริษัทหัวหยวนยังไม่มีแผนในเรื่องนี้ หากมีความคิดใดๆ ในเรื่องนี้ในอนาคต ถึงเวลานั้นหวังว่าเสี่ยเปาจะให้โอกาสในการร่วมมือด้วย"

"งั้นเราก็ตกลงกันตามนี้นะ"

การแสดงออกและท่าทางที่ละเอียดอ่อนของหวางซี ทั้งหมดตกลงไปในดวงตาของเปาเจิ้น

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามคำ เปาเจิ้นก็ได้เชิญหวางซีและเย่เซิ่งเทียนให้ไปเข้าร่วมงานแต่งงานของลูกชายเขา

หลังจากทิ้งใบเชิญสองใบไว้ เขาก็ได้ลุกขึ้นและเดินจากไป