บทที่ 561 พวกนายแน่ใจเหรอ?

เห็นความรู้สึกตื่นเต้นของคนในกลุ่มสมาคมทางการแพทย์แล้ว มู่หว่านชิงเดิมทีที่อยากแสดงความคิดเห็น แต่เมื่อคิดถึงคำแนะนำที่ฝูหยวนบอก สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันเอาไว้ ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป

ตระกูลจางแห่งอีสาน จางหลิงหยุน พูดด้วยท่าทีก้าวร้าวว่า "เย่เซิ่งเทียน หมอเทวดาทั้งหกท่านล้วนเห็นชอบแล้ว แกมีความกล้าพอหรือไม่? หากแกแพ้ ก็ละทิ้งชีวิตตนเสีย!"

หวางเถิงจากตระกูลหวาง เติมเชื้อเพลงให้กองไฟโดยการพูดว่า "ตอนนี้หมอเทวดาทั้งหกล้วนเห็นด้วยแล้ว ถ้าหากแกไม่ตกลง นั่นเท่ากับว่าแกแพ้แล้ว"

ตัวแทนตระกูลกู่พูดอย่างเศร้าโศกว่า: "ทำไม ไม่กล้าเสียแล้วหรือ"

ตัวแทนของเจ็ดตระกูลเก่าแก่ที่เหลือพูดอย่างมั่นใจว่า: "คิดจะเสียใจตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว! ถ้าไม่ตกลง เท่ากับว่าแกแพ้ และอยากทิ้งชีวิตที่เหลือไว้ที่นี่!"

"พวกแกแน่ใจใช่ไหม?"

เย่เซิ่งเทียนมองคนเหล่านั้นอย่างนิ่งสงบและพูดว่า "แพ้แล้ว จะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่?"

"หูของแกหนวกเหรอ?"

ตัวแทนตระกูลเซียว พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งว่า "ฟังภาษาคนไม่ออกเหรอ? หมอเทวดาทั้งหกเห็นชอบแล้ว แกจะมานึกเสียใจทีหลังตอนนี้ นั่นเท่ากับว่าแกลบหลู่หมอเทวดาทั้งหก พวดเราตระกูลเซียวไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

"ดี!"

เย่เซิ่งเทียนยิ้ม ยิ้มกว้าง: "แพ้แล้ว จะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!"

เขากำลังยิ้มงั้นเหรอ?

เขายังยิ้มได้อยู่อีกงั้นเหรอ?

ภายในใจของมู่หว่านชิงเกิดความสงสัยขึ้น หรือว่าเขายังมีไพ่ลับเหลืออยู่อีก?

แต่ต่อให้มีไพ่ลับอะไรเหลือ ก็คงไม่สามารถปรุงยาแบบเดียวกันเป๊ะออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ได้หรอกมั้ง?"

คนจากตตระกูสูงศักดิ์ไม่มีทางยอมเตรียมสถานที่เงียบสงบให้เขาใช้เพื่อปรุงยาเป็นแน่ อีกอย่างการปรุงยา จะให้เกิดเสียงดังไม่ได้เลยแม้แต่น้อย หากจิตใจของนักปรุงยาได้รับความกระทบกระเทือนแม้เพียงน้อยนิด ก็จะทำให้ล้มเหลว

ตอนนี้ทุกคนท้าทายให้เขาปรุงยาต่อหน้าสาธารณะ แต่ถ้าปรุงยาต่อหน้าคนมากขนาดนี้ จะรักษาจิตใจที่สงบเยือกเย็นไว้ได้อย่างไร?

คนจากตระกูลสูงศักดิ์จะปล่อยโอกาสครั้งนี้ไปได้อย่างไร?

ดังนั้นเย่เซิ่งเทียนต้องตายอย่างแน่นอน!

ต่อให้เขาสามารถปรุงยาออกมาได้ แต่การปรุงยาในสภาพแวดล้อมที่อยู่ในที่เช่นนี้ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้