บทที่ 562 การปรุงยาเริ่มต้น

มันมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!

ไอ้เด็กคนนี้มีบางอย่างแปลกๆ

ทำไมจู่ๆร่างกายของเขาก็มีแรงกดดันที่แข็งกล้าเกิดขึ้น?

เป็นไปได้ยังไงที่รู้สึกว่าบนร่างกายของเขาให้ความรู้สึกกดดันเหมือนนำทัพนับพันนับหมื่น？

เลือดลมในร่างกายนี่ทำให้ผู้คนตกใจเสียจริง เหมือนว่ากำลังมองฉากนองเลือด เหมือนกับกำลังเผชิญหน้าอยู่กับกองทหารหนึ่งแสนนาย!

มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

ในใจของคนตระกูลผู้ดีและตระกูลสูงศักดิ์ เกิดความหวาดผวาไร้ซึ่งที่มาขึ้น แต่ตอนนี้สายไปแล้ว

เหมือนลูกศรที่อยู่บนคันธนูจะไม่ยิงก็ไม่ได้ หากตอนนี้พวกเขาล่าถอย สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ก็มีแต่ความตายเท่านั้น!

ตอนที่พวกเขาตัดสินใจบีบบังคับเย่เซิ่งเทียนนั้น ก็แสดงว่าได้ประกาศสงครามกับขุนหลวงหยางทาวแล้ว!

ตอนนี้ต่อให้เดาถูกว่าเย่เซิ่งเทียนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็ทำได้แค่หัวแข็งดื้อด้านต่อไป!

อีกทั้ง อยากจะปรุงยาต่อหน้าสาธารณะ มันง่ายดายอย่างนั้นเสียที่ไหนล่ะ!

ต่อให้เป็นนักปราชญ์แห่งการแพทย์ร่วมสมัย ก็ไม่สามารถไปถึงขั้นนั้นได้!

อีกทั้งยังไม่มีทางที่จะรักษาสภาพจิตให้เหมาะสมกับการกลั่นยาไว้ได้เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่เสียงดังเช่นนี้

ต่อให้เย่เซิ่งเทียนมีความสามารถในการกลั่นยาเป็นอย่างมาก แต่เขาจะให้โอกาสเย่เซิ่งเทียนเหรอ? จะให้เย่เซิ่งเทียนได้หลอมยาในสถานที่เงียบสงบงั้นหรือ?

ล้อเล่นหรือไงกัน!

เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว คนจากห้าตระกูลผู้ดีและเจ็ดตระกูลเก่าแก่ ก็มีความมั่นใจขึ้นมาอีกร้อยเท่าทันที!

ขอแค่พวกเขาไม่ให้โอกาสเย่เซิ่งเทียนได้ปรุงยาในสถานที่เงียบสงบ คอยรบกวนจิตใจของเย่เซิ่ง เย่เซิ่งเทียนก็ไม่มีทางชนะได้!

เป็นจิตใจที่ชั่วร้ายจริงๆ

ตระกูลเหล่านี้กำลังรนหาที่ตาย!

ท่ามกลางฝูงชน ขุนหลวงหยางทาวมองครู่เดียวก็มองออกถึงแผนการของตระกูลเหล่านี้!

และก็เป็นเพราะว่ามองเจตนาของพวกเขาออกนี่แหละ ดังนั้นสายตาของหยางทาวจึงเหลือเพียงแต่ความเยือกเย็นและจิตสังหาร!

ตระกูลผู้ดีเก่าแก่พวกนี้ ปล่อยไวไม่ได้แล้ว!