บทที่ 592 ตกใจจนฉี่ราด

ตัวแทนของเจ็ดตระกูลเก่าแก่ตื่นตระหนกทันที และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี พวกเขาอยากขุดหลุมและฝังหัวของตนเองเข้าไปในดินเหมือนนกกระจอกเทศ

"เจ้าเทพมาได้อย่างไร? เขามาได้อย่างไร!!!"

"จบแล้ว ตอนนี้จบแล้วจริง ๆ พวกเราจะต้องตายกันหมด!"

"นี่เป็นแผนร้าย ต้องเป็นแผนร้ายอย่างแน่นอน!"

ตัวแทนของเจ็ดตระกูลเก่าแก่ตกใจจนหน้าซีดเผือด

โดยเฉพาะตัวแทนของตระกูลกู่และตระกูลซุน ตกใจจนทรุดตัวลงบนพื้น ร่างกายของพวกเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก

เมื่อสักครู่พวกเขาดุด่าขุนหลวง!

ถึงกับดูหมิ่นขุนหลวง โดยบอกว่าขุนหลวงไม่มีคุณสมบัติ!

ตอนนี้พวกเขาเหลือเพียงความหวาดกลัว

ตอนนี้พวกเขารู้ว่าตนเองและคนอื่นโง่เขลาแค่ไหน

เรื่องที่พวกเขาทำนั้นน่าขำมากแค่ไหน

"พวกเราผิดไปแล้ว ขุนหลวง พวกเราผิดไปแล้ว พวกเรามีตาหามีแววไม่ พวกเรารู้ว่าตัวว่าผิดแล้ว"

ตัวแทนของเจ็ดตระกูลเก่าแก่รีบคุกเข่าลงบนพื้น

พวกเขาก้มหน้าและไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

เรื่องนี้ ต่อให้ผู้นำตระกูลของเจ็ดตระกูลเก่าแก่ออกหน้า ก็ไม่สามารถคลี่คลายได้!

เพราะคนที่พวกเขาดูหมิ่นคือขุนหลวง!

หากวันนี้ขุนหลวงไม่อยู่ที่นี่ก็ยังมีโอกาส!

แต่เมื่อขุนหลวงอยู่ที่นี่ ทุกสิ่งที่พวกเขาทำนั้น ถูกขุนหลวงจับตามองตั้งแต่ต้นจนจบ!

แล้วจะปฏิเสธได้อย่างไร?

นอกเสียจากว่าตระกูลเก่าแก่ผู้ดีต้องการกบฏ และเผชิญหน้ากับขุนหลวงจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าตระกูลเก่าแก่ผู้ดีจะมีธุรกิจขนาดใหญ่ แต่ตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่กล้าเป็นกบฏ

"รู้ตัวว่าผิดแล้ว? พวกคุณมีความผิดอะไร? พวกคุณทุกคนอยู่เหนือคนอื่น ทำตัวน่าเกรงขาม ใช้อำนาจในทางมิชอบ แล้วใครกล้าพูดว่าพวกคุณมีความผิด?"

หยางทาวเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างช้า ๆ น้ำเสียงที่สงบแต่แฝงไปด้วยความโมโห "พวกคุณน่าเกรงขามมากกว่าขุนหลวงอย่างผมเสียอีก และเก่งกว่าเจ้าเทพอย่างเซิ่งเทียนอีกพวกคุณมีความผิดอะไรเหรอ? การประลองที่จัดอย่างดี พวกคุณอยากจะควบคุมก็ควบคุม เพียงแค่พวกคุณพูดประโยคเดียว หมอของสมาคมทางการแพทย์ก็ต้องออกหน้าพูดอทนพวกคุณ พวกคุณน่าเกรงขามมาก เก่งมาก และมีพลังอำนาจมาก แล้วใครจะกล้าล่วงเกินเจ็ดตระกูลเก่าแก่ล่ะ?"