บทที่ 612 โยนความผิดให้คนอื่น

ซ่งหยวนลี่มองเย่เซิ่งเทียนและ เย่ว์อิ่นหลงด้วยดวงตาที่ดุร้าย

สองคนนี้รนหาที่ตาย กล้าทำร้ายเขาจริง ๆ!

เขาต้องทำให้สองคนนี้รู้ว่าการยั่วยุเขาซ่งหยวนลี่นั้นจะมีจุดจบอย่างไร

เพี๊ยะ!

หลังจากซ่งหยวนลี่ด่าจบ เย่ว์อิ่นหลงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเย่เซิ่งเทียนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา ยกมือแล้วตบไปที่หน้าของเขา

"แกคิดว่าตนเองเป็นใคร ยังกล้ามาดูหมิ่นคุณเย่อีก!"

การตบหน้าครั้งนี้ทำให้ซ่งหยวนลี่หมุนสามรอบ เลือดไหลออกมาจากมุมปาก เขาอ้าปากแล้วถุยฟันออกมาสองสามซี่

ท่านจินแอบรู้สึกไม่พอใจซ่งหยวนลี่ที่ไม่รู้จักแยกแยะ ทั้งที่รู้ว่าพวกเขาสองคนเป็นคนพวกไม่กลัวตาย ตอนนี้พญาบู๊เฉินยังมาไม่ถึง ซ่งหยวนลี่ก็ยังไปยั่วยุพวกเขาอีก

คุณคิดว่าไม่มีใครกล้าแตะตัวคุณจริง ๆเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมีภูมิหลังของตระกูลซ่ง คุณหยิ่งผยองขนาดนี้ คุณคงถูกฆ่าตายนานแล้ว!

เดิมทีเรื่องนี้คลี่คลายไปชั่วคราวแล้ว ขอเพียงแค่พญาบู๊เฉินมาถึง อยากจะแก้แค้นอย่างไรก็ได้ แต่ท่านจินไม่คิดว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ซ่งหยวนลี่จะไปยั่วยุอีกฝ่าย นี่มันเป็นการรนหาความตายเอง?

เป็นคนที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ แค่เรื่องนี้ก็มองไม่ออก โง่เขลาเสียจนเหลือเพียงแค่ภูมิหลังของตระกูลเท่านั้น!

"คุณชายซ่ง ทุกอย่างรอให้ท่านเฉินมาถึงแล้วค่อยจัดการ"

ท่านจินส่งสายตาเป็นนัยให้ซ่งหยวนลี่ ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องยั่วยุสองคนนี้ มิเช่นนั้นพวกเขาจะไม่มีใครสามารถมีชีวิตรอดได้

คนไม่กลัวตายพวกนี้ ไม่สนใจภูมิหลังของซ่งหยวนลี่อยู่แล้ว มิเช่นนั้นคืนนี้พวกเขาคงจะไม่ลงมือฆ่าคนโดยตรง

ท่านจินอยู่ในยุทธภพมาทั้งชีวิตแล้ว เขารู้ดีว่าสุนัขที่กัดไม่เห่า คนที่น่ากลัวที่สุดคือชายหนุ่มที่มุทะลุแบบนี้ ถ้าโมโหขึ้นมาแล้วจะไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าภูมิหลังของคุณจะใหญ่โตแค่ไหน เขาก็จะลงมือโดยตรง

ถ้าอีกฝ่ายทำเพื่อเงิน มันก็จะเคลียร์ได้ง่ายขึ้น

"พวกคุณสองคนทำร้ายคุณชายซ่งจนมีสภาพแบบนี้ และการที่เขาจะรู้สึกโกรธมันก็เป็นเรื่องปกติ เมื่อคนทางฝ่ายของผมมาถึงแล้ว พวกเราค่อยเคลียร์ คุณว่าไง?"

ท่านจินพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาน้ำเสียงของเขาให้สงบ และไม่ปล่อยให้ตนเองตื่นตกใจ

เพี๊ยะ