บทที่ 733 ห้องลองเสื้อ

เย่เซิ่งเทียนหลับตาลง ขี้เกียจสนใจเธอ

เมื่อก่อนเขารู้แค่ว่า เหย้ซูหลิงบ้านมีฐานะ แต่เขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอ

คิดว่าเธอเป็นคนลูกคุณหนูคนหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้ดูท่าจะไม่ใช่แบบนั้น

เหย้ซูหลิงไม่เพียงแต่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา ยังรู้เรื่องของฟางหยวนอีกด้วย ดูท่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ธรรมดาอย่างที่คิด

เมื่อเห็นเย่เซิ่งเทียนไม่สนใจตัวเองอีก เหย้เซิ่งเทียนก็เหยียบคันเร่งอย่างประชดประชัน พุ่งตรงไปตามตามถนน

อย่างไรก็ตามทักษะการขับรถของเธอดีมาก ทำให้คนขับรถคนอื่นๆตกใจกันเป็นแถว พากันก่นด่าไม่หยุด

“ไปกันเถอะ ไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนฉันก่อน อืม และซื้อเสื้อผ้าให้นายด้วย ผู้ชายของฉัน จะใส่เสื้อผ้าโกโลโกโสได้ยังไง”

เหย้ซูหลิงจ้องมองเย่เซิ่งเทียนพลางหัวเราะ แต่ในใจก่นด่าสาปแช่ง ไอ้สัตว์เดรัจฉาน เย็นชาไร้ความรู้สึก

ฉันตาบอดไปจริงๆ ที่มอบครั้งแรกให้นาย

ไอ้อู๋พูดถูก ฉันเสียเปรียบจริงๆ

หึ ถึงนายจะเป็นซุนหงอคง คืนนี้ก็อย่าหวังจะรอดจากเงื้อมมือฉันไปได้เลย

ฉันจะคอยดูว่า นายจะเผชิญหน้ากับหวางซียังไง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเหย้ซูหลิงก็เผยให้เห็นความชั่วร้าย เธอแสร้งทำเป็นพูดขึ้นว่า“เพื่อน นายแต่งงานรึยัง？”

เย่เซิ่งเทียนยังคงไม่สนใจ

เหย้ซูหลิงพูดเองเออเองว่า“ผู้ชายซื่อบื้อที่ไม่เข้าใจผู้หญิงอย่างนาย ต้องยังโสดอยู่ใช้ไหม？ไม่งั้นนายเป็นแฟนกับฉันเถอะ นายถึงเทพเจ้า ไม่มีผู้หญิงสักคนเคียงข้างเลยหรอ？”

เย่เซิ่งเทียนยืดบิดขี้เกียจ ราวกับไม่ได้ยิน

เหย้ซูหลิงแอบก่นด่าผู้ชายคนนี้ แล้วเหยียบคันเร่งอย่างแรง เธอพูดอย่างโกรธเคืองว่า“ถึงแล้ว ลงรถได้แล้ว！”

เย่เซิ่งเทียนกลอกตาใส่เธอ แล้วเดินลงจากรถ

เหย้ซูหลิงควงแขน ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเย่เซิ่งเทียน ราวกับคู่รักที่กำลังกะหนุงกะหนิงกันอยู่

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้ว อยากจะชักแขนกลับมา แต่เหย้ซูหลิงกับกอดเอาไว้แน่น พลางกระซิบข้างๆหูของเขาว่า“วันนี้นายเป็นคนของฉันนะ ทำไมกัน ผู้หญิงสวยๆอย่างฉันควงนายเชียวนะ นายไม่พอใจงั้นหรอ？ฉันจะบอกอะไรให้นะ นี่คือเงื่อนไขของฉัน ถ้านายไม่พอใจ ฉันก็จะรีบปล่อยตัวนาย แต่นายอย่าคิดจะล่วงรู้อะไรไปจากฉันเลย”

“อย่าได้คืบจะเอาศอกนะ”

เย่เซิ่งเทียนพูดอย่างรังเกียจ