บทที่ 734 บังเอิญพบหวางซี

ว่าไงนะ？

เธอรู้จักไอ้อู๋อย่างงั้นหรอ？

เย่เซิ่งเทียนถึงกับตกใจ

คนที่รู้จักไอ้อู๋มีไม่เยอะมาก

ตกลงเหย้ซูหลิงเป็นใครกัน？

“นายจะเข้ามาไหม？”

เสียงนี้ เป็นเหมือนเสียงร้องไห้ของเหย้ซูหลิง

ถึงแม้ว่าเย่เซิ่งเทียนจะสงสัยว่าเหย้ซูหลิงเสแสร้งแกล้งทำ แต่ไอ้อู๋มีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวข้องกับแม่ของเขา

เหย้ซูหลิง เหย้ซูหลิง เดี๋ยวนะ เธอแซ่เหย้？

หรือตระกูลลี้ลับกับตระกูลเหย้จะมีความเกี่ยวข้องกัน？

เย่เซิ่งเทียนรู้สึกบีบหัวใจ แล้วเดินเข้ามา

“วัยรุ่นสมัยนี้ เล่นลูกใหม่เก่งจริงๆ”

พนักงานแนะนำสินค้าเป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง มองฉากนี้อยู่ไกลๆ แล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะ

ภายในห้องลองเสื้อ เย่เซิ่งเทียนเห็นเหย้ซูหลิงนั่งลงกับพื้น เจ็บจนน้ำตาไหล ดูเหมือนจะหกล้มจริงๆ

“พยุงฉันขึ้นมาเร็วเข้า”

หางตาของเหย้ซูหลิงมีน้ำตาไหลออกมา ราวกับสายฝน น่าสงสารจริงๆ

เดิมทีเหย้ซูหลิงเป็นหญิงสาวหน้าตาดีอยู่แล้ว ประกอบกับรูปร่างที่เย่อหยิ่ง เป็นตำนานที่ทำให้ผู้ชายบ้าคลั่ง

ในตอนนี้เองสายเดี่ยวเส้นเล็กบนไหล่ของเธอหลุดลงมาที่มือบาง มือหนึ่งปิดหน้าอกไว้ แต่กลับทำให้ภาพตรงหน้าชัดเจนมากยิ่งขึ้น

โดยเฉพาะตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะล้มตอนกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า และไหล่สีขาวราวกับหิมะของเธอเผยออกมา เธอปิดแค่หน้าอกของเธอไว้ ราวกับว่าเธอจงใจยั่วยวนมากกว่า

แต่เย่เซิ่งเทียนไม่มีกะจิตกะใจเชยชม เขาเดินเข้าไปพยุงเธอขึ้นมาอย่างรำคาญใจ แต่กลับถูกเหย้ซูหลิงดึง ทำให้เขาเอนกายล้มตามลงไป

เหย้ซูหลิงหัวเราะอย่างสะใจ แล้วพูดเบาๆว่า“นายหื่นกระหายขนาดนี้เลยหรอ？ฉันคิดว่านายเป็นสุภาพบุรุษเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอม”

เย่เซิ่งเทียนพึ่งรู้ตัวว่าตกหลุมพรางของเธอเข้าแล้ว เขาใช้สายตาดุดันจ้องมองไปที่เธอ“อย่าล้อเล่นกับฉันนะ ไม่อย่างงั้นเธอจะไม่มีปัญญารับผลที่ตามมา”

เหย้ซูหลิงเอามือของตัวเองออก แล้วคล้องแขนไว้บนลำคอของเย่เซิ่งเทียน อีกมือหนึ่งจิ้มไปที่หน้าอกของเย่เซิ่งเทียนเบาๆ พลางกล่าวว่า“ฉันอยากรู้ว่าจะเป็นยังไง？”