บทที่ 804 โชคดีที่ได้อยู่โลกเดียวกันกับคุณ

เดิมทีหลี่เสี่ยวปิงไม่ประทับใจในตัวของฉินหู่ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว หลายปีมานี้ฉินหู่เอาแต่เที่ยวไปพูดว่า เธอเป็นแฟนสาวของฉินหู่ สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเขามาก

ตอนนี้ฉินหู่ตกใจกลัวจนอยู่ในสภาพแบบนี้ ถือว่าเขาหาเรื่องใส่ตัว

เขาก่อกรรมทำชั่วจนเคยชิน คิดว่าใครจะยังตามใจเขาต่อไปอยู่อีกงั้นหรอ？

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เตือนแค่ครั้งเดียว แต่ฉินหู่ยังจะดันทุรังรนหาที่ตายเอง แล้วจะโทษใครได้ล่ะ？

หลี่เสี่ยวปิงขี้เกียจสนใจฉินหู่ หลายปีมานี้ฉินหู่ใช้ทุกวิถีทางในการตามจีบเธอ ถ้าไม่เป็นเพราะเธอระมัดระวังตัว คงจะเสร็จฉินหู่ไปนานแล้ว

ในวงการบันเทิง มีดาราสาวนับไม่ถ้วนตกเป็นเขา

เมื่อเห็นว่าตอนนี้ฉินหู่ตกใจจนเหมือนหมาตาย ก็มีความคิดที่จะมีใครสักคนมาจัดการเก็บกวาดไอ้บัดซบนี่สักที พระเจ้ามีดวงตาจริงๆ

ในเวลานี้เอง ฉินโจงก็เดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าตึงเครียด ดวงตาของเขาสั่นไหว ไม่รู้ว่าเย่เซิ่งเทียนพูดอะไรกับเขา

ฉินหู่รีบเดินไปข้างหน้า แล้วถามว่า“พ่อครับ คุณเย่……”

ฉินโจงใช้เท้าเตะฉินหู่ไปไกลหลายเมตร แล้วสบถด่าว่า“ไอ้เหี้ย กลับบ้าน！”

เย่เซิ่งเทียนตะโกนเรียก“คุณหลี่ครับ ขึ้นรถครับ”

หลี่เสี่ยวปิงรีบขึ้นรถ ไม่ได้ถามว่าเมื่อสักครู่ทั้งสองคนคุยอะไรกัน แต่ดูจากสีหน้าของฉินโจงแล้ว เห็นได้ชัดว่าฉินโจงยอมจำนน

“คุณเย่ตะ ต่อไปเราจะไปไหนกันคะ？”

เย่เซิ่งเทียนตอบ“คุณไปทำงานของคุณเถอะครับ ฉินหู่จะไม่มาตามรังควานคุรอีกแล้ว ผมมีเรื่องต่องจัดการนิดหน่อยน่ะ”

หลี่เสี่ยวปิงรู้สึกดีใจ มองเย่เซิ่งเทียนอย่างซาบซึ้ง

ถ้าไม่ได้เย่เซิ่งเทียน เธอยังไม่รู้เลยว่าจะถูกฉินหู่ตามรังควานไปถึงเมื่อไร