บทที่ 843 พวกเรารับปากแล้ว

จ้านอู๋ซวงมองดู สีหน้าออวิดน่าเกลียดราวกับยายแก่ตายยังไงอย่างงั้น ยิ้มเยาะพลางพูดว่า “ตอนนี้เพิ่งจะรู้สึกเสียใจทีหลังแล้วงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่ายังไม่จัดการพวกแกในสงครามให้กลัว เทพสงครามพวกแกตายเป็นสิบในสนามรบ ยังรู้สึกว่าตายไม่พอหรือไง? ตอนที่พวกแกตัดสินใจจับนายหญิงและองค์หญิงน้อย ก็น่าจะคิดได้ว่า ไม่ช้าก็เร็ววันนี้ก็มาถึง!

“ไอ้งั่งเอ๊ย คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าโลกเพียงคนเดียวแล้วงั้นสิ? คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? วันนี้ถ้าไม่ฆ่าพวกแกสักหน่อย ดูเหมือนว่าพวกแกก็ยังไม่หลาบจำกัน”

ออวิดอยากจะฉีกปากของจ้านอู๋ซวงจริงๆ

เมื่อสักครู่ทุบเขาก็ไม่เป็นไร แถมยังถ่มน้ำลายใส่ตัวเขาอีก

เขาไม่เคยรู้สึกอัปยศมากขนาดนี้มาก่อน

ครั้งนั้นที่เย่เซิ่งเทียนตบไปฉาดหนึ่ง เขาก็ยังถือว่ารับได้

ยังไงซะเย่เซิ่งเทียนมีความสามารถเหนือมนุษย์ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย

แต่จ้านอู๋ซวงมันก็แค่ตัวอะไรกัน ความสามารถก็พอๆกันกับเขา ตอนนี้ก็เขาแค่อาศัยคนที่มีบารมีคอยหนุนหลังให้

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ เขาคงฆ่าจ้านอู๋ซวงนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!

“จ้องอะไร? ไม่ยอมเหรอ? ตบแกแกก็ทนรับไว้ ไม่มีความสามารถก็หุบปากไป!”

จ้านอู๋ซวงไม่ให้เกียรติเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งประเทศอเมแม้แต่น้อย

ถ้าหากวันนี้คนที่มาคือเซียวเจิ้นกั๋ว งั้นก็ยังคงเคารพออวิดอยู่บ้าง

สุดท้ายแล้วก็เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ของประเทศอเม

แต่จ้านอู๋ซวงไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ

สำหรับเขาแล้ว แกสามารถเอาชนะฉันได้ แกจะทำยังไงกับฉันก็ได้

งั้นก็เช่นเดียวกัน แกเอาชนะฉันไม่ได้ ฉันจะทำยังไงกับแกก็ได้

แกไม่ทำให้ฉันอับอาย ไม่ฆ่าฉัน ก็เป็นฉันที่ทำให้แกอับอาย และฆ่าแกตาย

ส่วนการเคารพคู่ต่อสู้ มันจะอะไรกันหนักหนา? ต่างก็เป็นคู่ต่อสู้กันทั้งนั้น ยังจะให้เคารพแกอีกเหรอ?

ฆ่าให้ตายตั้งแต่แรกถึงจะถูกต้อง

ถ้าจะเคารพ จะยังนับว่าเป็นคู่ต่อสู้อะไรกันอีก

“จ้านอู๋ซวง แกเป็นเทพสงครามชั้นยอดแห่งประเทศต้าเซี่ย แม้แต่พิธีการประเทศใหญ่โตก็ไม่มีเหรอ?”

ออวิดกล่าวอย่างไม่พอใจ