บทที่ 844 อู๋ซวงจอมเผด็จการ

ศีรษะของออวิดก้มลงต่ำมากๆ

นี่คือวันที่อัปยศที่สุดของพวกเขา

และเป็นวันที่อัปยศที่สุดของออวิดด้วย

หากรู้ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรก เขาจะไม่มาที่นี่เป็นอันขาด

ส่วนคนอื่นใครอยากมาก็มา ความอัปยศเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่า การฆ่าเขาเสียอีก

“รับปากแล้วก็ดี ฉันยังคิดว่าพวกแกจะยอมทิ้งผู้คนเป็นแสนๆคนในเมืองเวย์น่าจริงๆ ไม่คิดว่าพวกแกก็ไม่กล้าเหมือนกัน”

คำพูดของเย่เซิ่งเทียน เต็มไปด้วยการถากถางประชดประชัน

แต่ออวิด พูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว และก็ไม่กล้าพูดด้วย

เขาเชื่อว่า ตราบใดที่ตัวเองยังกล้าพูดประโยคที่แข็งกร้าว เย่เซิ่งเทียนก็จะลงมือทันที

เขาไม่สงสัยความน่ากลัวในการฆ่าของเย่เซิ่งเทียนแม้แต่น้อย

เป็นคู่ต่อสู้กับคนเช่นนี้ มันคือความโชคร้ายของประเทศอเม เป็นความซวยของผู้นำระดับสูงของประเทศอเมทุกคน

หนึ่งพันปีก่อน

แปดประเทศของพวกเขาทำศึกกับประเทศต้าเซี่ย และก็ยังบีบบังคับประเทศต้าเซี่ยทีละขั้นๆ ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย

ทำให้ประเทศต้าเซี่ยต้องเสียที่ดินและชดใช้ค่าเสียหาย น่าอับอายอย่างยิ่ง

ในวันนี้ พวกเขาก็รู้สึกถึงความอัปยศเช่นนี้

เพียงแค่เมื่อถึงคราวที่พวกเขาต้องเผชิญกับความอัปยศ พวกเขาจึงค้นพบว่ามันยากที่จะยอมรับ

แต่ถ้าไม่ยอมรับจะทำยังไงได้?

พวกเขาไม่มีทางต่อสู้กับเย่เซิ่งเทียนได้เลย

นอกจากใช้อาวุธระดับไฮเอนด์ ร่วมกับผู้คนหลายแสนคนในเมืองเวย์น่า ร่วมกันกำจัด และฝังศพให้เย่เซิ่งเทียน

แต่พวกเขาไม่กล้า

ดังนั้น ทำได้เพียงยอมรับความอัปยศเช่นนี้

ไม่นาน บล็องก์ก็ให้คนจัดตั้งหน้าจอขนาดใหญ่ ทุกคนต่างจับจ้องไปบนหน้าจอนั่น

สิ่งที่ต้องการรู้ คือโฟเดนท์มีการเจรจากับเย่เซิ่งเทียนอย่างไร

ขณะที่ใบหน้าของโฟเดนท์ปรากฏอยู่บนหน้าจอใหญ่ ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจแล้ว