บทที่ 869 ครั้งนี้ ฉันไม่ทนอีกต่อไปแล้ว

ในขณะนี้ ผู้คนต่างเศร้าและโกรธแค้นอย่างยิ่ง กับความอัดอั้น

อย่างไรก็ตาม มันก็น่าสิ้นหวังเช่นกัน

อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป

36ขุนพลสวรรค์กับ72ขุนพลนรกแห่งหอมังกรเทพ ล้วนต้องตาย

แต่ถึงแม้จะต้องตาย พวกเขาก็ไม่มีใครคิดถอย ไม่มีใครคิดหลีกหนี

ทั้งๆที่พวกเขารู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองมารนหาที่ตาย

แต่ก็ยังคงก้าวออกมาสู้อย่างห้าวหาญ

หลี่หลานเป็นเหมือนแม่ไก่ที่ปกป้องลูกๆของเธอ เธอเอื้อมมือเพื่อป้องกันหวางซีและซีซี แม้ว่าเธอจะตาย เธอก็จะตายต่อหน้าลูกสาวและหลานสาวของเธอ

“แม่งเอ้ย！！”

เย่ห้าวคำรามด้วยความกราดเกรี้ยว แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า

ตอนนั้น เพราะหลายๆปัจจัย เขาไม่สามารถปกป้องลูกเมียของตัวเองได้

หลายปีมานี้ เขายังคงไม่ลืมสายตาแห่งความผิดหวังของหมิงยู่ในตอนนั้นได้

เขาเสียใจมาก

ถ้าตอนนั้นเขาปกป้องหมิงยู่กับเย่เซิ่งเทียนโดยไม่สนใจอะไร คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

ตัวเองอาจจะตายไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ไม่เสียใจ ไม่เหมือนตอนนี้ที่ต้องตายทั้งเป็น ราวกับซากศพเดินได้

ถ้าตอนนั้นตัวเองไม่คิดอะไรให้มาก ถึงจะต้องตาย พ่อแม่ลูกคงได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่น่าเวทนาจับใจ

ในวินาทีนี้ ในสมองของเย่ห้าวมีภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลเข้ามาไม่หยุด

เขานึกถึงที่เขารู้สึกหวั่นไหวที่ได้เจอกับหมิงยู่ครั้งแรก

นึกถึงภาพวันเวลาที่ได้อยู่กับหมิงยู่

นึกถึงคลื่นทะเลซัดสาดที่เคยนั่งมองดูกับหมิงยู่

นึกถึงความตื่นเต้นครั้งแรกที่รู้ว่าหมิงยู่ตั้งครรภ์……

ใช่สิ เขากับหมิงยู่ได้ทำอะไรด้วยกันมามากมาย

แต่สุดท้าย เขาก็ทำผิดต่อหมิงยู่

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด แต่สุดท้ายผิดก็คือผิด

เขานึกถึงภาพที่หมิงยู่พาเย่เซิ่งเทียน มาหาเขาที่เมืองหลวงเป็นครั้งแรก ที่หน้าประตูของตระกูลเย่ ถูกคนตีจนสลบไป