บทที่ 889 เห็นเย่จิงหง

“เซิ่งเทียน นะ นายฟื้นแล้วหรอ？”

หวางซีตื้นตันจนเริ่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่ต้องร้องนะๆ ฉันไม่เป็นไร”

เย่เซิ่งเทียนรู้สึกสงสาร

ตลอดทาง หวางซีต้องลำบากกับเขามาไม่น้อย ตอนนี้เพราะตัวเขาเอง จึงต้องตกเป็นเป้าหมายของสรวงสวรรค์

ภายในใจของเขา รู้สึกผิดมาก

ถ้าตอนนั้นระหว่างเขากับหวางซีไม่ได้รักกัน ตอนนี้หวางซีอาจจะไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ก็ได้

หวางซีที่ร้องไห้ในอ้อมกอดของเย่เซิ่งเทียนอยู่นานค่อยๆรู้สึกดีขึ้น เธอสะอื้นพูด“นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหน นายสลบไปเจ็ดวันเต็มๆ ฉันคิดว่านายไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วซะอีก”

“ไม่ต้องร้องไห้นะครับ ผมไม่เป็นอะไร”

เย่เซิ่งเทียนค่อยๆลูบหลังของเธอ ด้วยความตกใจ

เขาสลบไปเจ็ดวันเลยหรอ？

แต่เขารู้สึกไม่นานเลย

“แม่กับซีซีล่ะ？ซีซีไม่เป็นอะไรใช่ไหม？”

เย่เซิ่งเทียนพยายามไม่ถามเรื่องอื่น เขากลัวว่าจะทำให้หวางซีเสียใจอีก

หวางซีซับน้ำตา แล้วพูดว่า“แม่กับซีซีอยู่ที่บ้าน ซีซีไม่เป็นอะไร แต่ว่าซีซีจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้ พวกท่านหัวไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน อดีตจอมพลก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น”

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้ว นี่เป็นเรื่องดี แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน

ซีซีสามารถลืมเรื่องในคืนนั้นได้ ไม่กระทบต่อจิตใจของเธอ

ซีซีลืมเรื่องนี้ไปด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ผ่านการปิดกั้นของความทรงจำ นั่นถือเป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง

เย่เซิ่งเทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า“อย่าเป็นห่วงเลย ผมขอกลับไปดูก่อน”

หลังจากนั้น เขาก็ถามอย่างระมัดระวังว่า“ยะ เย่จิงหง？”

หวางซีพูดอย่างเศร้าใจ“ขาทั้งสองข้างและแขนของคุณปู่ต่อประสานไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็รักษาชีวิตไว้ได้ ยังมีเหล่านักรบของหอมังกรเทพ อดีตจอมพลได้ส่งให้ผบ.กัวไปจัดการแล้ว เซิ่งเทียน ฉันจะเอาเงินออกมาหนึ่งพันล้าน มาสร้างมูลนิธิ เพื่อช่วยเหลือครอบครัวผู้สูญเสีย”