บทที่ 890 ปู่กับหลานชาย

เมื่อเห็นเย่เซิ่งเทียนเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าเย่จิงหงรู้สึกไม่สบายใจ

ก่อนหน้านี้เขาหวังนับครั้งไม่ถ้วน อยากจะปรับความเข้าใจกับเย่เซิ่งเทียน

หวังว่าหลานชายจะกลับมาตระกูลเย่

เขาได้เตรียมการมามากมาย เพื่อชดใช้ครอบครัวของเย่เซิ่งเทียน

ถึงจะให้เขาคุกเข่าขอโทษ ขอแค่ครอบครัวของเย่เซิ่งเทียนกลับมาบ้าน เขาก็ยอม

แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร เย่เซิ่งเทียนก็ไม่มาพบกับเขา

ถึงแม้ว่าจะไม่ขัดขวางที่เขาจะไปพบเจอกับหวางซี และซีซี แต่เย่เซิ่งเทียนก็ไม่เคยมาพบกับเขาสักครั้ง

และไม่ให้โอกาสเขาได้สำนึกผิดและชดใช้

ตอนนี้เย่เซิ่งเทียนมาหาเขาด้วยตัวเอง ความหวังที่เขารอคอยมาตลอดในที่สุดก็เป็นจริง เขากลับรู้สึกตื่นเต้น

ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร

ลูกชายตายล้ว ตัวเองก็พิการ ตระกูลเย่คนอื่นๆถึงแม้จะไม่ถึงกับไร้ประโยชน์ แต่ก็ไม่สามารถดูแลตระกูลเย่ได้

ถึงเจียงลั่วเสินศิษย์พี่ของเขาจะดูแลตระกูลเย่ ถึงคนอื่นๆจะไว้หน้าตระกูลเย่ แต่ไม่ช้าก็เร็วศิษย์พี่ก็ต้องแก่ตาย บารมีของตระกูลเย่ไม่นานก็ช้าจะต้องใช้หมด

พอถึงตอนนั้น ตระกูลเย่ควรทำอย่างไร？

ความหวังของตระกูลเย่ทั้งหมด ล้วนอยู่ที่เย่เซิ่งเทียน

“อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้าง？ยังเจ็บอยู่ไหม？”

เย่เซิ่งเทียนไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ไม่ว่าอย่างไรก็เรียกว่า“คุณปู่”ไม่ได้

เนื่องจากยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ในสายตาของเขา ตระกูลเย่ก็คือศัตรูของเขา เย่จิงหงเป็นศัตรูที่เขาจะต้องฆ่าให้ตาย

จู่ๆก็มาปรับความเข้าใจ เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

“มะ ไม่เจ็บแล้ว”

เย่จิงหงรีบตอบกลับ อย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะพูดผิด“เซิ่งเทียน นะ นายเป็นยังไงบ้าง？โทษฉันเอง ที่ไปกระทบนาย”

เย่จิงหงโทษตัวเอง

เขารู้ดีว่าพญาดำกำลังทรมานเขา เพื่อกระตุ้นเย่เซิ่งเทียน