บทที่ 901 กลับตระกูลเย่

ภายใต้การดูแลสภาพจิตใจจากเย่เซิ่งเทียน ครึ่งเดือนต่อมา ในที่สุดเย่จิงหงก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

เพียงแค่ต้องนั่งบนรถเข็นไปตลอดชีวิต

ครอบครัวของเย่เซิ่งเทียน ตามเย่จิงหงไปตระกูลเย่แล้ว

ประตูใหญ่ของตระกูลเย่เปิดออก ยินดีต้อนรับครอบครัวของเย่เซิ่งเทียน

ครั้งนี้ ไม่มีใครกล้าออกมาพูดอะไรอีกแล้ว

ครั้งก่อนตอนที่เย่เซิ่งเทียนเอะอะโวยวายตระกูลเย่ คนที่ดูถูกเย่เซิ่งเทียนเหล่านั้น ในเวลานี้ก้มหน้าผากที่สูงส่งของตัวเองแล้ว ไม่กล้าพูดสักคำ

เย่หยุน ก็อยู่ในกลุ่มคน

มองดูลูกนอกสมรสที่ต่ำช้าอย่างมากในสายตาของพวกเขาในตอนแรก ตอนนี้กลายเป็นคนที่สูงศักดิ์ที่สุดในตระกูลเย่

ในใจของเย่หยุนมีความรู้สึกบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้

รู้สึกอิจฉาตาร้อน เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา และความเกลียดแค้น

แม่ของเธอหลิวว่านจวิน และพี่ชายเย่เสียง ถูกฆ่าตายตอนที่เย่เซิ่งเทียนเอะอะโวยวายตระกูลเย่ในครั้งก่อน

ตระกูลหลิวตระกูลของแม่เธอ ก็ถูกฆ่าตายทั้งตระกูลเพียงชั่วข้ามคืน

เมื่อก่อนเธอเป็นองค์หญิงน้อยของตระกูลเย่ แต่หลังจากเกิดเรื่องนั้น คนเหล่านั้นที่เคารพเธอมากในเมื่อก่อน ตอนนี้เห็นเธอก็เหมือนกับเห็นโรคระบาด ต่างก็ปิดจมูกเดินอ้อมไปเลย

เย่หยุนไม่เต็มใจอย่างมาก เย่เซิ่งเทียนมีสิทธิ์อะไรที่จะมีครบทุกอย่าง มีสิทธิ์อะไรที่จะกลายมาเป็นการมีอยู่ที่สดใสที่สุดของตระกูลเย่

เธอคิดอยากจะบุกเข้าไป ชี้หน้าด่าทอเย่เซิ่งเทียนมาก หลังจากนั้นฆ่าเย่เซิ่งเทียนเพื่อแก้แค้นให้กับแม่และพี่ชาย

แต่เธอไม่กล้า รู้ว่าเมื่อตัวเองบุกเข้าไปแล้ว จุดจบที่เบาที่สุดก็คือถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ หนักหน่อยก็อาจจะถูกฆ่าตาย

“เย่เซิ่งเทียน แกรอเลยนะ ฉันต่างหากที่ได้รับความสำคัญที่สุดในตระกูลเย่ แกแย่งชิงทุกอย่างของฉันไป แกฆ่าแม่และพี่ชายของฉัน สักวันฉันจะแก้แค้นแก！”

“แล้วก็เย่จิงหงด้วย พวกแกจัดการฉันแบบนี้ เพื่อลูกนอกสมรสที่ต้ำช้าเพียงคนเดียว ฉันไม่มีทางปล่อยพวกแกไป”

เย่หยุนคิดพร้อมกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

กลับไม่เคยคิดว่าตัวเองมีความผิดพลาดอะไร และก็ยิ่งไม่รู้สึกว่า การตายของหลิวว่านจวินและเสียงเอ๋อร์ เป็นการหาเรื่องใส่ตัว ยิ่งไปกว่านั้นไม่เคยคิดถึงเหตุผลที่ตระกูลหลิวถูกทำลาย

เธอแค่ผลักทุกอย่างไปลงบนหัวของเย่เซิ่งเทียน

“เหอะๆ ตอนแรกใครกันที่คำสองคำก็ลูกนอกสมรส ดูถูกอันนี้ ดูถูกอันนั้น แต่นี้ไม่กล้าแม้แต่จะพูดสักคำ”