บทที่ 902 สร้างอนุสาวรีย์

“พี่ใหญ่ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น？ทำไมเสี่ยวห้าว……เสียแล้วล่ะ？แล้วก็ ร่างกายของคุณ……”

เย่จุนลูกพี่ลูกน้องของเย่จิงหง มองไปยังแขนและขาที่หายไปของเย่จิงหงอย่างตกตะลึง หลังจากนั้นถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า”

เย่เซิ่งเทียนตบๆไหล่ของเย่จุน พูดกับเย่เซิ่งเทียนสองสามีภรรยาที่อยู่ข้างๆว่า“เซิ่งเทียน ซีเอ๋อร์ มาเข้าเยี่ยมท่านปู่รองของพวกคุณ”

“ท่านปู่รอง”

เย่เซิ่งเทียนและหวางซีพูดออกมาคำหนึ่ง ถือว่ายอมนับญาติแล้ว

เย่จุนมองไปยังเย่เซิ่งเทียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน ถอนหายใจพร้อมพูดว่า“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว ถึงยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อให้มีความขัดแย้งกันบ้างก็ตัดความสัมพันธ์ไม่ขาดนะ”

เขาไม่ได้พูดคำพูดที่เกินความจำเป็นออกมา

เขารู้ว่าบางอย่าง ก่อเรื่องจนมาถึงขั้นนี้ หลังจากที่เย่เซิ่งเทียนประสบความสำเร็จเช่นนั้นมาได้ แถมยังกลับตระกูลได้ นี่เป็นความโชคดีของตระกูลเย่

แม้ว่าเย่เซิ่งเทียนฆ่าเย่เสียงและหลิวว่านจวินตาย แต่สิ่งที่สองแม่ลูกทำนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์เขาทำกัน ตายไปก็ไม่มีใครสงสารแล้ว

“ท่านทวดรองสวัสดีค่ะ”

ซือซือถามสารทุกข์สุกดิบด้วยเสียงหวานและอ่อนโยน

“สวัสดีๆๆ เป็นเด็กน่ารักเสียจริงๆ”

เย่จุนอุ้มซือซือขึ้นมา เขาคิดไม่ออก หลิวว่านจวินและเย่เสียง ทำไมถึงได้แข็งใจลงมือกับเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้ได้

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะว่าเย่เซิ่งเทียนมาทันเวลา ใช้เลือดของเขาเองช่วงซือซือให้รอด เกรงว่าเด็กคนนี้คงเสียชีวิตแล้ว

หลิวว่านจวินและเย่เสียงทำเรื่องที่แม้แต่เดียรัจฉานก็ไม่อาจะเทียบได้ ตอนแรกพวกเขาไม่รู้ว่า หงหยวนไอ้แก่ชาติหมานั่นหน้าไหว้หลังหลอก โกหกพวกเขาทุกคนแล้ว

ต่อมาเย่เซิ่งเทียนเอะอะโวยวายตระกูลเย่ พวกเขาถึงได้รู้ว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว

“นี่คือคุณป้าของพวกแกเย่หง นี่คือลุงเขยของพวกแกโจวจวิ้นหยู่ ลุงที่เป็นลูกพี่ลูกน้องเย่ไห่ ภรรยาของลุงที่เป็นลูกพี่ลูกน้องหลิวหลานเซียง พี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องเย่เฟย ภรรยาของลูกพี่ลูกน้องหยางหมิ่น……”

เย่จิงหงแนะนำให้เย่เซิ่งเทียนและหวางซีทีละคน