บทที่874 ฉันไม่มีพ่อแล้ว

“ห้าวเอ๋อร์ นายทำดีมาก พวกเรา เทียบกับเจ้าไม่ติดเลย”

เจียงลั่วเสินมองดูเย่ห้าวสลายหายไปด้วยความตกตะลึง แล้วพูดพึมพำออกมา

ไม่มีใครรู้เลยว่า สุดท้ายแล้วจะเป็นแบบนี้

ไม่มีใครเข้าใจความเจ็บปวดของเย่ห้าว

และไม่มีใครรับรู้ได้ว่า หลายปีมานี้เย่ห้าวต้องผ่านความเจ็บปวดมายังไง

ความตายสำหรับเย่ห้าว อาจจะเป็นการปลดปล่อยก็ได้

เย่เซิ่งเทียนคุกเข่าลงพื้น เหมือนสูญเสียวิญญาณไปแล้ว

เย่ห้าวตายแล้ว

ผู้ชายที่ทำให้แม่เสียใจตายไปแล้ว

ผู้ชายที่ไม่สมควรเป็นสามีและไม่สมควรเป็นพ่อตายแล้ว

แต่ทำไมเขาถึงเสียใจขนาดนี้ล่ะ？

ทำไมเขาถึงปวดใจขนาดนี้

เขามองดูสองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ผู้ชายชั่วคนนั้นตายไปแล้ว ไม่เหลืออะไรไว้เลย

หายไปทั้งอย่างนั้น ไม่เหลือเศษผ้าให้เขาจับไว้เลย

ไม่เหลืออะไรไว้เลย

“ที่จริง ผมเข้าใจความเจ็บปวดของพ่อแล้ว ผมเข้าใจความลำบากใจของพ่อแล้ว ผมเข้าใจแล้วว่าพ่อก็เหนื่อย”

เย่เซิ่งเทียนพูดพึมพำ “แต่ผมไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพ่อยังไง ไม่รู้ว่าจะพูดกับพ่อยังไง พ่อไม่ให้โอกาสให้ผมได้ยอมรับในตัวพ่ออีกครั้งเลย”

“พ่อ ผมเข้าใจพ่อแล้ว”

“แต่พ่อ ไม่อยู่แล้ว”

กลิ่นอายของเลือดอบอวลไปทั่ว บนพื้นเต็มไปด้วยศพ

องครักษ์เงาที่ปกป้องหวางซีกับซือซือ ตายหมดแล้ว

36ขุนพลสวรรค์กับ72ขุนพลนรก

เย่ห้าวก็ตายแล้ว

เย่เซิ่งเทียนคุกเข่าอยู่บนพื้นนิ่งๆ ในตามีน้ำตาเลือดไหลออกมา

“เซิ่งเทียน”